Η Ψυχολογία του Καφέ.

Ο καφές δεν είναι απλώς ένα ρόφημα·

είναι τελετουργία, αναβολή, παρηγοριά και άλλοτε εξομολόγηση.

Άλλοι τον πίνουν βιαστικά, σαν να θέλουν να προλάβουν τη ζωή πριν τους ξεφύγει.

Άλλοι αργά, κοιτώντας τον ατμό να ανεβαίνει σαν σκέψη που μόλις γεννήθηκε.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάζονται τον καφέ για την καφεΐνη·

τον χρειάζονται για τη συντροφιά του φλιτζανιού.

Ο πρωινός καφές έχει τη ψυχολογία της ελπίδας.

Είναι η μικρή υπόσχεση πως η μέρα μπορεί ακόμα να σωθεί.

Ο απογευματινός καφές έχει κάτι από μελαγχολία·

συνοδεύει κουβέντες που άργησαν, έρωτες που δεν ολοκληρώθηκαν,

σιωπές που βολεύτηκαν ανάμεσα σε δυο ανθρώπους.

Στα καφενεία γράφτηκαν επαναστάσεις,

γεννήθηκαν φιλοσοφίες,

διαλύθηκαν φιλίες και ξεκίνησαν έρωτες.

Ο άνθρωπος μπροστά σε έναν καφέ μιλά διαφορετικά·

ίσως γιατί κρατά στα χέρια του κάτι ζεστό,

κι έτσι νομίζει για λίγο πως ζεστάθηκε κι ο κόσμος.

Υπάρχει επίσης μια υπόγεια μοναξιά στον καφέ.

Το άδειο φλιτζάνι θυμίζει πάντα κάτι που τελείωσε.

Γι’ αυτό πολλοί παραγγέλνουν δεύτερο·

όχι από ανάγκη, αλλά για να παρατείνουν τη στιγμή.

Και ίσως τελικά η ψυχολογία του καφέ να είναι αυτή:

η ανθρώπινη ανάγκη να δίνουμε μορφή στον χρόνο,

να τον πίνουμε αργά,

για να αντέχεται.