Οι γάτες του Μπουκόβσκι.

Ο Τσαρλς Μπουκόβσκι (Charles Bukowski), ο διάσημος «ποιητής του περιθωρίου», είχε μια βαθιά και τρυφερή αδυναμία στις γάτες. Τις θεωρούσε πνευματικούς του δασκάλους, σύμβολα επιβίωσης και στοιχεία της φύσης. Αν και το έργο του επικεντρωνόταν στη σκληρή πλευρά της ζωής (μπαρ, στοιχήματα, φτώχεια), τα αιλουροειδή έβγαζαν από μέσα του μια σπάνια, ευάλωτη πλευρά. Κάποια στιγμή μάλιστα, μοιραζόταν το σπίτι του με εννέα αδέσποτες γάτες. Πολλά από τα ποιήματα και τα πεζά του για τις γάτες συγκεντρώθηκαν μετά τον θάνατό του στο βιβλίο "On Cats" (2015). Τα ποιήματά του αποτυπώνουν τις γάτες στην πιο αληθινή τους μορφή- να τσακώνονται, να κυνηγούν και να περπατούν πάνω στην γραφομηχανή του. Ο Μπουκόβσκι θαύμαζε το γεγονός ότι οι γάτες δεν προσποιούνται ποτέ. Αντίθετα με τους ανθρώπους, έχουν μια έμφυτη αξιοπρέπεια. Για έναν συγγραφέα που συχνά απέφευγε τους ανθρώπους, οι γάτες προσέφεραν συντροφιά χωρίς κριτική, δίνοντάς του το κουράγιο να συνεχίσει να γράφει. Ο ίδιος είχε γράψει πως όταν ένιωθε άσχημα, του αρκούσε να κοιτάξει τις γάτες του για να ξαναβρεί το κουράγιο του: «Αν νιώθεις άσχημα, απλώς κοίταξε τις γάτες, θα νιώσεις καλύτερα, επειδή εκείνες ξέρουν ότι τα πράγματα είναι ακριβώς έτσι όπως είναι. Δεν υπάρχει λόγος να νευριάζεις για τίποτα. Και το ξέρουν. Είναι σωτήρες. Όσες περισσότερες γάτες έχεις, τόσο περισσότερο θα ζήσεις. Αν έχεις εκατό γάτες, θα ζήσεις δέκα φορές περισσότερο από ό,τι αν είχες δέκα. Κάποια μέρα αυτό θα ανακαλυφθεί και οι άνθρωποι θα έχουν χιλιάδες γάτες και θα ζουν για πάντα. Είναι πραγματικά γελοίο.» 

Οι Γάτες Μου.

Το ξέρω. Το ξέρω.

είναι περιορισμένες, έχουν διαφορετικές

ανάγκες και

έγνοιες.

αλλά τις παρατηρώ και μαθαίνω από αυτές.

μου αρέσουν τα λίγα που ξέρουν,

που είναι τόσα

πολλά.

παραπονιούνται αλλά ποτέ

δεν ανησυχούν,

περπατούν με μια εκπληκτική αξιοπρέπεια.

κοιμούνται με μια άμεση απλότητα που

οι άνθρωποι απλώς δεν μπορούν

να καταλάβουν.

τα μάτια τους είναι πιο

όμορφα από τα δικά μας μάτια.

και μπορούν να κοιμηθούν 20 ώρες

την ημέρα

χωρίς

δισταγμό ή

τύψεις.

όταν νιώθω

πεσμένος

το μόνο που έχω να κάνω είναι

να κοιτάξω τις γάτες μου

και το

κουράγιο μου

επιστρέφει.

μελετώ αυτά τα

πλάσματα.

είναι οι

δάσκαλοί μου.

ΥΓ) υπάρχει έντονο ψυχολογικό υπόβαθρο πίσω από τη λατρεία του Τσαρλς Μπουκόβσκι για τις γάτες, το οποίο συνδέεται άμεσα με τα παιδικά του τραύματα, την κοινωνική του αποξένωση και τον τρόπο που διαχειριζόταν τον εσωτερικό του κόσμο. Οι βασικοί ψυχολογικοί λόγοι που εξηγούν αυτή τη σύνδεση ξεκινούν από το τραύμα της κακοποίησης και την ανάγκη για ανεπιφύλακτη αποδοχή. Ο Μπουκόβσκι μεγάλωσε με έναν άκρως βίαιο, αλκοολικό πατέρα που τον ξυλοκοπούσε συστηματικά. Αυτό του δημιούργησε βαθιά έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους ανθρώπους. Οι γάτες προσφέρουν μια σχέση χωρίς απαιτήσεις, επικρίσεις ή προϋποθέσεις. Για έναν άνθρωπο πληγωμένο από τις ανθρώπινες σχέσεις, η γάτα γίνεται ένα «ασφαλές καταφύγιο» όπου μπορεί να εκφράσει τρυφερότητα χωρίς τον φόβο της απόρριψης ή της προδοσίας. Ο Μπουκόβσκι έζησε στο περιθώριο, γεμάτος σωματικές και ψυχικές ουλές (υπέφερε από σοβαρότατη κυστική ακμή στα νιάτα του που τον παραμόρφωσε και τον απομόνωσε). Λάτρευε ιδιαίτερα τις κακοποιημένες, αδέσποτες γάτες του δρόμου. Είχε μια γάτα, τον Manx, που την είχαν πυροβολήσει, την είχαν πατήσει αυτοκίνητα δύο φορές και της είχαν κόψει την ουρά. Ο Μπουκόβσκι έβλεπε σε αυτές τις γάτες τον ίδιο του τον εαυτό: έναν σκληρό επιζώντα που, παρά τα χτυπήματα, συνεχίζει να στέκεται όρθιος. Στην ψυχολογία, η ακραία απογοήτευση από το ανθρώπινο είδος συχνά οδηγεί σε στροφή προς τη φύση ή τα ζώα. Ο Μπουκόβσκι έβρισκε τους ανθρώπους υποκριτές, γεμάτους εγωισμό και ψευδαισθήσεις. Η γάτα δεν προσποιείται. Αν είναι θυμωμένη, θα γρατζουνίσει· αν θέλει παρέα, θα γουργουρίσει. Αυτή η απόλυτη, ακατέργαστη ειλικρίνεια ήταν η μόνη που μπορούσε να ανεχτεί ο συγγραφέας. Ο Μπουκόβσκι πάλευε σε όλη του τη ζωή με την κατάθλιψη, το άγχος και τον αλκοολισμό. Οι ψυχολόγοι τονίζουν ότι οι γάτες ζουν αποκλειστικά στο «εδώ και τώρα». Όταν ο Μπουκόβσκι έγραφε ότι «κοιτάζω τις γάτες και το κουράγιο μου επιστρέφει», περιέγραφε μια κλασική ψυχολογική γείωση (grounding). Η ηρεμία της γάτας λειτουργούσε ως φυσικό ηρεμιστικό για τον δικό του ταραγμένο ψυχισμό.