Η Ψυχολογία του Δρόμου.

Ο δρόμος δεν είναι μόνο άσφαλτος, φανάρια και περαστικοί. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός από βλέμματα, βήματα, φόβους και επιθυμίες.

Εκεί ο άνθρωπος γίνεται πιο αληθινός· όχι επειδή είναι ελεύθερος, αλλά επειδή είναι εκτεθειμένος.

Στον δρόμο γεννιέται η μοναξιά του πλήθους.

Χιλιάδες άνθρωποι περνούν ο ένας δίπλα στον άλλον χωρίς να γνωρίζονται, κι όμως κουβαλούν την ίδια κρυφή αγωνία: να τους δει κάποιος πραγματικά.

Ένα βλέμμα σε βιτρίνα, ένα τσιγάρο στη στάση, μια βιαστική σιωπή σε φανάρι· μικρές τελετουργίες επιβίωσης μέσα στην ανωνυμία της πόλης.

Ο δρόμος αλλάζει και το σώμα.

Άλλο περπάτημα έχει ο ερωτευμένος, άλλο ο άνεργος, άλλο εκείνος που επιστρέφει σπίτι ξημερώματα.

Η ψυχολογία γράφεται πάνω στους ώμους, στον ρυθμό του βήματος, στον τρόπο που κάποιος κοιτά πίσω του ή αποφεύγει να κοιτάξει.

Υπάρχει όμως και μια άγρια ποίηση στον δρόμο.

Τα γκράφιτι, οι φωνές των μικροπωλητών, οι μουσικοί του πεζοδρομίου, οι μεθυσμένοι φιλόσοφοι των νυχτερινών στενών· όλοι τους υπενθυμίζουν πως ο πολιτισμός δεν κατοικεί μόνο στα μουσεία αλλά και στις ρωγμές των τοίχων.

Ο δρόμος είναι επίσης σχολείο εξουσίας.

Μαθαίνεις ποιος φοβάται, ποιος ανήκει, ποιος αποκλείεται.

Οι φωτισμένες λεωφόροι και τα σκοτεινά στενά δεν είναι απλώς γεωγραφία· είναι κοινωνική ψυχολογία χαραγμένη πάνω στην πόλη.

Κι ίσως τελικά η ψυχολογία του δρόμου να είναι η ψυχολογία της ίδιας της ανθρώπινης περιπλάνησης.

Γιατί κάθε άνθρωπος κουβαλά μέσα του έναν δρόμο:

κάτι ανάμεσα σε φυγή και επιστροφή,

ανάμεσα στην ανάγκη να χαθεί και στην ελπίδα να τον περιμένει κάπου ένα φως αναμμένο.