Το Κρουασάν.

 

Το κρουασάν μοιάζει με ένα μικρό θαύμα της καθημερινότητας. Δεν είναι απλώς ψωμί, ούτε γλύκισμα. Είναι η απόδειξη ότι ο άνθρωπος, ακόμη και στις πιο ταπεινές του ανάγκες, αναζητά κάτι περισσότερο από τη χορτασιά. Αναζητά την απόλαυση, την τελετουργία, την ομορφιά.

Κάθε κρουασάν είναι ένα μάθημα υπομονής. Οι αμέτρητες στρώσεις ζύμης και βουτύρου κρύβουν ώρες εργασίας που δεν φαίνονται στο μάτι. Όπως συμβαίνει συχνά και στη ζωή, το αποτέλεσμα δείχνει απλό, ενώ η διαδρομή που το δημιούργησε είναι περίπλοκη. Η αφράτη ψίχα και η τραγανή κόρα γεννιούνται από μια αόρατη αρχιτεκτονική.

Ίσως γι’ αυτό το κρουασάν έγινε σύμβολο των πρωινών. Συνοδεύει τον καφέ, τις εφημερίδες, τα πρώτα βλέμματα προς τον κόσμο που ξυπνά. Είναι μια μικρή υπόσχεση ότι η ημέρα μπορεί να αρχίσει με χάρη. Όχι με θόρυβο και βιασύνη, αλλά με ένα λεπτό διάλειμμα ευχαρίστησης.

Κι όμως, όσο εκλεπτυσμένο κι αν είναι, το κρουασάν έχει την ίδια μοίρα με όλα τα ανθρώπινα δημιουργήματα. Μέσα σε λίγα λεπτά εξαφανίζεται. Οι στρώσεις του θρυμματίζονται, τα ψίχουλα μένουν στο τραπέζι και το άρωμά του χάνεται στον αέρα. Ίσως εκεί να κρύβεται η γοητεία του: στην υπενθύμιση ότι ορισμένες από τις πιο όμορφες εμπειρίες δεν προορίζονται να διαρκέσουν, αλλά να γευτούν.

Το κρουασάν δεν είναι μνημείο ούτε έργο που φιλοδοξεί να νικήσει τον χρόνο. Είναι μια εύθραυστη στιγμή βουτύρου, αλευριού και φωτιάς. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σύντομη ύπαρξη, κατορθώνει να προσφέρει κάτι που αναζητούν ακόμη και τα μεγάλα έργα της τέχνης: μια μικρή, αληθινή ευτυχία.

«Το Παράθυρο που Κοιτούσε Πίσω. »

Το πρωί δεν μπήκε. Πέρασε από το παράθυρο σαν να είχε κλέψει τα κλειδιά του κόσμου.

Το τζάμι έτριζε από φιλοσοφία και ψίχουλα φωτός. Κάποιος -ή το σύμπαν σε κακή διάθεση- είχε αφήσει πάνω του ένα αποτύπωμα υγρασίας, σαν να δοκίμαζε η νύχτα να γράψει ποίηση αλλά να μην θυμόταν το αλφάβητο.

Η Γυναίκα στο δωμάτιο είχε ξυπνήσει με τη σοβαρότητα ενός τοστ που καίγεται και προσποιείται ότι αυτό ήταν η πρόθεσή του από την αρχή. Πλησίασε το παράθυρο σαν να πλησιάζεις μια ιδέα που μπορεί να σε προσβάλει ή να σε ελευθερώσει, ανάλογα με τη γωνία του ήλιου.

Έξω, η πόλη έκανε γιόγκα χωρίς σώμα: τεντωνόταν σε φώτα, έσπαγε σε κορναρίσματα, ξαναμαζευόταν σε καπνό καφέ. Κανείς δεν είχε υπογράψει το συμβόλαιο της πραγματικότητας, κι όμως όλοι το τηρούσαν με αξιοθαύμαστη απροθυμία.

Το παράθυρο δεν ήταν άνοιγμα. Ήταν συμφωνία. Ένα είδος διαπραγμάτευσης ανάμεσα στο “μέσα” και στο “έξω”, όπου κανείς δεν κερδίζει αλλά όλοι επιμένουν να χειροκροτούν.

Για μια στιγμή, το γυαλί έγινε υγρό. Όχι από φυσική, αλλά από ανυπομονησία. Και μέσα του ο άνθρωπος είδε όχι αυτό που υπάρχει, αλλά αυτό που θα μπορούσε να είχε συμβεί αν η πρωινή του εκδοχή είχε πάρει άλλη διαδρομή, ίσως πιο τολμηρή, ίσως πιο γελοία, ίσως πιο αληθινή.

Ένα πουλί πέρασε και του έκλεισε το μάτι. Ή ίσως απλώς το φως έκανε ειρωνεία.

Κι Εκείνη σκέφτηκε ότι το παράθυρο είναι η μόνη εφεύρεση που επιτρέπει στον άνθρωπο να κοιτάζει τον κόσμο χωρίς να ζητάει άδεια- και να πιστεύει ταυτόχρονα ότι δεν εισβάλλει.

Και κάπου ανάμεσα σε έναν αναστεναγμό και μια ακτίνα ήλιου που δεν είχε αποφασίσει αν είναι ευλογία ή φάρσα, το πρωί συνέχισε να συμβαίνει, αδιάφορο και μεγαλοπρεπές, σαν θεός που ξέχασε το όνομά του αλλά όχι το χιούμορ του.

Στη ροή του Σηκουάνα.