Επέλαση Ακροδεξιάς στη Φινλανδία!

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ.

Εχει κάτι το πολιτικά ανατριχιαστικό το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών που έγιναν προχθές στη Φινλανδία. Η εκλογική επέλαση της Ακροδεξιάς, του Κόμματος των Αληθινών Φινλανδών, προσέλαβε διαστάσεις που παγώνουν το αίμα, καθώς αποκαλύπτουν μια σαρωτική μετατόπιση της φινλανδικής κοινωνίας προς τη ζώνη του πολιτικού λυκόφωτος.

Ο Τίμο Σόινι, ηγέτης των "Αληθινών Φιλανδών".

Σχεδόν... πενταπλασιάστηκε (!) το ποσοστό των Αληθινών Φινλανδών: από 4,1% που ήταν στις βουλευτικές εκλογές του 2007, πριν από τέσσερα χρόνια, εκτινάχθηκε στο 19%! Από 5 έδρες που είχε αυτό το ακροδεξιό κόμμα στη 200μελή Βουλή, τις έκανε... 39! Τυπικά, η φινλανδική Ακροδεξιά κατέκτησε την τρίτη θέση σε εκλογική απήχηση, αλλά πρακτικά είναι πλέον ισοδύναμη με το δεύτερο κόμμα, το Σοσιαλδημοκρατικό, από το οποίο υστερεί κατά μόλις... 0,1%! Και το πρώτο κόμμα άλλωστε, ο δεξιός Εθνικός Συνασπισμός, δεν υπερέχει ούτε καν μιάμιση μονάδα από τους ακροδεξιούς, καθώς έχει μόλις 20,4% έναντι 19%!

Είναι εφιαλτικό να σκέπτεται κανείς πως στη φινλανδική Ακροδεξιά αρκεί να αυξήσει μόλις κατά 1,5% το ποσοστό της για να γίνει πρώτο κόμμα! Και να σκεφθεί κανείς ότι στην απερχόμενη Βουλή οι Αληθινοί Φινλανδοί ήταν το όγδοο και τελευταίο κόμμα στα οκτώ κόμματα που εκπροσωπούνταν και εκπροσωπούνται στο φινλανδικό κοινοβούλιο...

Και μόνο τα προαναφερθέντα στοιχεία αρκούν για να εξηγήσουν γιατί μιλήσαμε για «πολιτικά ανατριχιαστικό» αποτέλεσμα των φινλανδικών βουλευτικών εκλογών. Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη χειρότερο, που επιτείνει τις ανησυχίες για το πού βαδίζει η φινλανδική κοινωνία.

Από τα υπόλοιπα επτά κόμματα του κοινοβουλίου της Φινλανδίας πλην των Αληθινών Φινλανδών, και τα επτά -ναι, και τα επτά!- έχασαν ψήφους και ποσοστά με τελικά μοναδικό κόμμα που κέρδισε σε ποσοστό να είναι η Ακροδεξιά!

Είδαν το ποσοστό τους να μειώνεται οι δεξιοί, οι σοσιαλδημοκράτες, οι κεντροδεξιοί, οι αριστεροί, οι οικολόγοι, οι χριστιανοδημοκράτες και οι ψήφοι τους να πηγαίνουν στην Ακροδεξιά. Μέχρι και το κόμμα της σουηδικής μειονότητας είδε να μειώνεται το ποσοστό του και ένα τμήμα των σουηδικής καταγωγής και γλώσσας ψηφοφόρων να ψηφίζει τους... Αληθινούς Φινλανδούς (!) της Ακροδεξιάς.

Το φαινόμενο αυτό είναι τρομακτικό από ποιοτική πολιτική σκοπιά, όχι μόνο από αριθμητική, σε σχέση με τα ποσοστά. Δείχνει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ψηφοφόροι από όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα, δεξιά, κεντρώα ή αριστερά, διαρρέουν και κατευθύνονται απευθείας προς την Ακροδεξιά, χωρίς ενδιάμεσους πολιτικούς σταθμούς. Σύσσωμη δηλαδή η φινλανδική κοινωνία υιοθετεί ακροδεξιές αξίες και θέσεις, όχι κάποια δεξιά τμήματά της.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η μετατροπή ενός μικρού κόμματος της τάξης του 4% σε κυβερνητικό για τη Φινλανδία κόμμα της τάξης του 20%, θα επιδράσει σοβαρά στις θέσεις των Αληθινών Φινλανδών και θα μετριάσει τον ακροδεξιό χαρακτήρα τους. Το πρόσθετο 15% του εκλογικού σώματος δεν έγινε ξαφνικά ακραία ακροδεξιά.

Από την άλλη πλευρά, το γεγονός ότι το 20% του πληθυσμού ψήφιζε ένα κόμμα με ακροδεξιά συνθήματα θα έχει οπωσδήποτε καταλυτικές επιπτώσεις στο συνολικό πολιτικό σκηνικό της Φινλανδίας, μετατοπίζοντάς το πολύ δεξιότερα από όσο ήταν μέχρι τώρα. Αυτό είχε ήδη αρχίσει να συμβαίνει προεκλογικά. Μετεκλογικά όμως αναμένεται να προσλάβει πολύ ευρύτερες διαστάσεις δεδομένου ότι επιβεβαιώθηκε και στις κάλπες πως η γραμμή αυτή έχει απήχηση σε πλατιά στρώματα του φινλανδικού πληθυσμού.

Εγωισμοί:

Αλληλεγγύη στην ΕΕ δεν υπάρχει πλέον!

Παρελθόν αποτελεί πλέον σε ολοένα και περισσότερες χώρες της ΕΕ κάθε έννοια ευρωπαϊκής αλληλοβοήθειας. Εκλείπουν σταδιακά τα συναισθήματα αλληλεγγύης των λαών, και επικρατούν οι εθνικοί εγωισμοί, όπως απέδειξε και η εκλογική επιτυχία της φιλανδικής Ακροδεξιάς, η οποία πρόταξε το σύνθημα «καμιά βοήθεια της ΕΕ στην Πορτογαλία», στην Ελλάδα, στην Ιρλανδία... «Ο κάθε λαός μόνος του, η κάθε χώρα μόνη της» είναι το σύνθημα που ουσιαστικά κυριαρχεί πλέον ως αποτέλεσμα της άκρατης νεοφιλελεύθερης πολιτικής των ηγετών της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης που καλλιέργησε τον πιο στενό ατομισμό στους Ευρωπαίους πολίτες που τώρα φαίνεται σε συνθήκες κρίσης.

*************************

Αναδημοσίευση από εδώ : Επέλαση Ακροδεξιάς στη Φινλανδία.

Οι φόβοι για την ευρωπαϊκή κρίση χρέους πέρασαν ήδη τον Ατλαντικό.

Αυτή κι αν ήταν βόμβα! Ο οίκος πιστοληπτικής αξιολόγησης Standard & Poor's αναθεώρησε επί τα χείρω τις πιστοληπτικές προοπτικές των ΗΠΑ τη Δευτέρα, κίνηση που ισοδυναμεί με προάγγελο επικείμενης υποβάθμισης.

Νέο σοκ στις διεθνείς αγορές προκάλεσε χθες, η είδηση ότι ο διεθνής οίκος πιστοληπτικών αξιολογήσεων Standard & Poor's, υποβάθμισε την προοπτική της αμερικανικής οικονομίας (το λεγόμενο outlook), υποστηρίζοντας ότι υπάρχει κίνδυνος να μην υπάρξει πολιτική συμφωνία για την αντιμετώπιση του τεράστιου δημοσιονομικού ελλείμματος της χώρας.

Ενδεικτικό είναι ότι η Standard & Poor's κατηγόρησε τους Αμερικανούς πως «κοιμούνται» και η κρίση «θεριεύει». «Πάνω από δύο χρόνια μετά την έναρξη της κρίσης, οι ρυθμιστικές αρχές των ΗΠΑ δεν έχουν ακόμη συμφωνήσει για το πώς θα ανατραπεί η δημοσιονομική επιδείνωση ή πώς θα αντιμετωπιστούν οι μακροπρόθεσμες δημοσιονομικές πιέσεις» δήλωσε ο πιστωτικός αναλυτής του οίκου αξιολόγησης Nikola G. Swann.

Μέχρι σήμερα, η προοπτική πιστοληπτικής υποβάθμισης των ΗΠΑ, αντιμετωπιζόταν ως ευφάνταστο σενάριο τρομολάγνων και καταστροφολόγων των αγορών. Η S&P ασφαλώς και δεν μπορεί να κατηγορηθεί ότι ανήκει ούτε στους τρομολάγνους ούτε στους γραφικούς των αγορών, αλλά τουναντίον αποτελεί θεμελιώδες κομμάτι του χρηματοοικονομικού κατεστημένου, και με βάση τις δικές της εκτιμήσεις κι αξιολογήσεις εκτελούνται καθημερινά συναλλαγές τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Αντιθέτως, οι  μεγάλοι οίκοι αξιολόγησης έχουν κατηγορηθεί ότι ενόσω κατακεραυνώνουν μικρότερες κι αδύναμες οικονομίες, όπως π.χ. η Ελλάδα, προστατεύουν τις μεγάλες οικονομίες, όπως οι ΗΠΑ και η Βρετανία, παρόλο που είναι υπερχρεωμένες.

Υπό αυτό το πρίσμα, η  κίνηση αυτή της S&P έχει ακόμα μεγαλύτερη σημασία καθώς υποδεικνύει ότι η δημοσιονομική κατάσταση των ΗΠΑ είναι όντως τόσο σοβαρή, ώστε ακόμα και οι «σωματοφύλακες» του χρηματοοικονομικού κατεστημένου δεν μπορούν άλλο να σώζουν τα προσχήματα και παραδέχονται το πρόβλημα.

H κίνηση αυτή της Standard and Poor’s σε συνδυασμό με την κλιμάκωση της κρίσης χρεών στην ευρωζώνη, την ώρα που φουντώνει η συζήτηση για μία πιθανή αναδιάρθρωση  του ελληνικού χρέους,  «παρέσυρε» τους δείκτες σε όλα τα Χρηματιστήρια του κόσμου. Οι βασικοί  δείκτες στην Wall Street έκλεισαν σε αρνητικό έδαφος . O δείκτης Dow Jones υποχώρησε κατά 1,14% στις 12.201,59 μονάδες. Ο δείκτης Nasdaq έκλεισε με απώλειες 1,06% στις 2.735,38 μονάδες. Ο δείκτης S&P 500 έκλεισε με απώλειες 1,1% στις 1.305,14 μονάδες.

Το σύνολο των 18 δυτικοευρωπαϊκών αγορών έκλεισαν με απώλειες. Ο FTSE 100 στο Λονδίνο υποχώρησε 2,1%, όσο και ο DAX στη Φρανκφούρτη. Απώλειες 2,4% «μέτρησε» ο CAC 40 στο Παρίσι. Το ευρώ υποχώρησε κατά 1,4% έναντι του δολαρίου, στην περιοχή του 1,4227 δολ. Παράλληλα οι αποδόσεις των ελληνικών ομολόγων «εκτινάχθηκαν» σε πρωτόγνωρα επίπεδα με το 10ετές να κινείται πλέον στο 14,5% και το 2ετές να έχει ξεπεράσει το 20%! Την ίδια ώρα πτώση κατέγραψαν οι τιμές του πετρελαίου κατά 2,3% ή 2,54 δολάρια, ενώ νέο ρεκόρ κατέγραψαν  οι τιμές του χρυσού φθάνοντας κοντά στα 1.500 δολ. η ουγκιά.

Αρνητικά στη διαμόρφωση του όλου κλίματος επέδρασαν  και τα αποτελέσματα των εκλογών στη Φινλανδία, στις οποίες νίκησε το ακροδεξιό Κόμμα των Αληθινών Φινλανδών, το οποίο έχει δεσμευτεί να μπλοκάρει το πακέτο διάσωσης της Πορτογαλίας. Αναλυτές θεωρούν σημαντική τη νίκη της ακροδεξιάς στη Φινλανδία, που ακολούθησε τις φτωχές εκλογικές επιδόσεις των κυβερνώντων κομμάτων στη Γερμανία και τη Γαλλία, και αντανακλά την αυξανόμενη απροθυμία των ψηφοφόρων στις πλούσιες χώρες της Ευρωζώνης να βοηθήσουν τις χώρες της περιφέρειας. Η αβεβαιότητα για τα σχέδια διάσωσης στην Ευρωζώνη κάνει τους επενδυτές να φοβούνται ότι η Ισπανία θα πληγεί και αυτή από την κρίση που πλήττει άλλες χώρες της ευρωπεριφέρειας.

Ζωή για μικρούς και μεγάλους ήρωες...

ΑΓΡΑΦΑ

Αφήνουμε την άσφαλτο και ξεκινάμε ένα ταξίδι γεμάτο χωματόδρομους και μυρωδιές από μια ανόθευτη Ελλάδα. Παντοπωλεία παλαιάς κοπής, σπιτική φιλοξενία χωρίς ανταλλάγματα, παρθένα ορεινά τοπία με μύθους από ξωτικά και ιστορίες από ήρωες μιας δύσκολης καθημερινότητας.

«Βενζινάδικα τέλος. Βουλκανιζατέρ τέλος. Οδήγηση με προσοχή και όλα θα πάνε καλά», μου ξεκαθαρίζει ο νεαρός Στέλιος Αυγέρης, τον οποίο συναντάω στο καφενείο του μπαρμπα-Λάμπρου Κοντογούνη στη Βαρβαριάδα. «Τι νόμιζες; Ενας δαίδαλος από χωματόδρομους, που καταλήγει σε χωριουδάκια και αστραποκαμένες κορυφές, είναι τα Αγραφα. Το χειμώνα ούτε τανκ δεν περνάει από τα ψηλά». Ο ίδιος άφησε την Αθήνα όπου δούλευε για επτά χρόνια και αποφάσισε να επιστρέψει στο χωριό του για να κερδίσει τα προς το ζην «στον ηρωικό Μάραθο, την πατρίδα του Κατσαντώνη», όπως λέει. Μια-δυο κουβέντες ήταν αρκετές για να λάβω μια ευγενική πρόσκληση για φαγητό στο πατρικό του.

Ο Κατσαντώνης και τα παλικάρια του.

Από τη Βαρβαριάδα ξεκινάει η στενή κοιλάδα του Αγραφιώτη. Η φύση σε κατακλύζει. Ελατόφυτες πλαγιές, βαθιές χαράδρες, ψηλές κορυφές. Στη διασταύρωση για Μοναστηράκι συναντάω το Χάνι του Διαβάτη του Σπύρου Γαντζούδη. Διάσημος, μαθαίνω στη συνέχεια, αφού έχει ξεπεράσει όλους σε αριθμό παιδιών! Εχει δέκα και άλλα τόσα εγγόνια και το καφενείο είναι γεμάτο ζωή. Τον βρίσκω να δένει σε ματσάκι τα βότανα που μόλις μάζεψε. «Ρίγανη, μέντα, φασκόμηλο, τσάι βουνού, τα μαζεύουν άπαντες για το σπιτικό τους. Εσύ, αν θες να πάρεις κάτι, και ρώτα αν θες και γιατρό που ξέρει, πάρε βαλσαμόχορτο», με συμβουλεύει. «Και προς Θεού, όχι ζάχαρη μέσα», μου φωνάζει καθώς με αποχαιρετάει με μια τσάντα γεμάτη φρεσκοκομμένα βοτάνια και το κολατσιό μου (για να το πληρώσω, ούτε συζήτηση).

Στην πλατεία στο Μοναστηράκι, μια προτομή του Κατσαντώνη αγναντεύει το τοπίο. Δεν είναι συνηθισμένη προτομή. Φαίνεται ότι ο καλλιτέχνης την έφτιαξε με αγάπη προς τον ήρωα και όχι με την πρόθεση να αποτυπώσει τα λεβέντικα χαρακτηριστικά του. «Σου αρέσει;» με ρωτάει ξαφνικά ένας ευθυτενής μυστακοφόρος κύ-ριος. «Ευτυχώς σε βρήκα εγώ», γελάει, «γιατί, αν με έψαχνες εσύ, τι πιθανότητες θα είχες να με βρεις, όταν το 70% του χωριού είμαστε Μπακογιάννηδες;» Ο κύριος Λευτέρης, αυτοδίδακτος μαρμαροτεχνίτης, «πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης», όπως λέει ο ίδιος, για να εξασφαλίσει τα προς το ζην στην οικογένειά του επιστρέφει στη γενέτειρά του τα καλοκαίρια. «Στην περιοχή έδρασε ο Κατσαντώνης. Εδώ ήταν η σπηλιά του και εδώ τον έπιασαν οι Τούρκοι», μου λέει. «Τον κυνηγούσαν 100 Τούρκοι για να τον σφάξουν και εκείνος πηδούσε εκεί όπου ενώνονται ο Αγραφιώτης, ο Μέγδοβας και ο Αχελώος, απέναντι. Το μεγαλύτερο παλικάρι όλων των εποχών!» Πριν φύγω, ο κύριος Λευτέρης μού εξομολογείται ότι δίπλα από τον Κατσαντώνη θέλει να βάλει και άλλο ένα έργο. Αφιερωμένο αυτήν τη φορά στους ανώνυμους ήρωες των Αγράφων.

Στον Μάραθο, αντιθέτως, η προτομή του Κατσαντώνη έχει άκρως ηρωικά χαρακτηριστικά. Ισως να παίζει ρόλο το εντυπωσιακό σημείο όπου είναι τοποθετημένη: στην πλατεία με την εκκλησία των Αγίων Ταξιαρχών, να κοιτάζει από την κορυφή τον γκρεμό που κατακρημνίζεται μέσα στο Μυρισιώτικο ρέμα. Ισως να είναι και η φοβερά υποβλητική διαδρομή για να φτάσεις μέχρι τον Μάραθο: οδήγηση σύρριζα στις κάθετες πλαγιές, μια πραγματική πτήση γύρω από τις ψηλές κορυφές των Αγράφων. Το χωριό σίγουρα κερδίζει στο διαγωνισμό της ομορφότερης θέας αλλά και της φιλοξενίας. Κάτω από την κληματαριά τρώμε σπιτικό φαγητό με τον Στέλιο Αυγέρη. Δυστυχώς, οι κάτοικοι που ασχολούνταν με την υλοτομία και την κτηνοτροφία έχουν λιγοστέψει και οι νέοι άνθρωποι, σαν τον Στέλιο, σπανίζουν.

Οι φωνές των Αγράφων.

Το πρωινό με βρίσκει να αγναντεύω το χωριό Αγραφα πίνοντας καφέ στο μπαλκόνι της κυρα-Νίκης. Δεν χρειάζεται επίθετο, σε όλα τα Αγραφα τη γνωρίζουν εξ όψεως, αλλά και από τη φωνή της. «Είχα εδώ το τηλεφωνικό κέντρο και στα υπόλοιπα χωριά είχε βύσματα. Το κακό ήταν όταν το σήκωναν άλλοι από αυτούς που έπρεπε. Αλλοι το σήκωναν επίτηδες για να ακούνε τα κουτσομπολιά, εγώ πάλι, ήθελα δεν ήθελα, τα ήξερα όλα τα μυστικά. Μετά, το 1982 που ήρθε το ρεύμα, μπήκαν τηλέφωνα στα σπίτια», θυμάται η κυρα-Νίκη.

Σήμερα νιώθει τυχερή που συζητάμε στη θαλπωρή του φροντισμένου χώρου που έχει φτιάξει με τον σύζυγό της: ξενώνας και εστιατόριο. «Το 1975 πήραμε ένα κτίριο στην πλατεία, δήθεν για μαγαζί. Χωρίς ρεύμα, προσφέραμε μόνο λουκούμι και τσίπουρο, μαγείρευα και κανένα φαγητό στη γάστρα. Μετά, που πήραμε το τηλεφωνικό κέντρο, φιλοξενούσαμε σπίτι τους τεχνικούς των τηλεφώνων, που χαλούσαν συχνά, κέρδιζα και από εκεί ένα χαρτζιλίκι. Και τα βράδια ύφαινα. Το πρωί, βλέπεις, είχα να φροντίσω ζωντανά, γέρους, παιδιά. Δούλεψα είκοσι φορές πάνω από τα κουράγια μου. Σήμερα δεν υπάρχουν αυτά. Ολοι ξεκουράζονται, όλα είναι άφθονα».

Η άλλη διάσημη φωνή των Αγράφων βρίσκεται στα Επινιανά. Γεμάτο ζωή το χωριό από τους μηχανόβιους και τους ορειβάτες, που ετοιμάζονται για τις πρωινές τους εξορμήσεις και απολαμβάνουν ένα γερό πρωινό στην ταβέρνα-ξενώνα του Κώστα Γαντζούδη. «Ο Κατσαντώνης πήδησε τρία ποτάμια και σώθηκε, εγώ που έπεσα μονάχα από 6 μέτρα, γιατί να μη σωθώ;» αστειεύεται ο κύριος Κώστας για το σπασμένο του χέρι και τα υπόλοιπα εμφανή αποτελέσματα της πτώσης του από την οικοδομή όπου δούλευε.

Πάντως η επιστροφή στη γενέτειρά του, τα Επινιανά, εν έτει 1984, χωρίς ρεύμα και δρόμο, με γυναίκα και δύο παιδιά, ενός και πέντε ετών, δεν ήταν εύκολη υπόθεση. «Πέντε χρόνια μείναμε έτσι. Σταματούσε ο δρόμος στη Βαρβαριάδα και από εκεί περπάτημα. Είχα όμως ραδιοφωνικό σταθμό με γεννήτρια», μου λέει υπερήφανος. «Ελεγα τα νέα: σήμερα ήρθε ο γεωπόνος, πέθανε ο τάδε, διάφορα κοινωνικά και έβαζα δημοτικά τραγούδια. Αν πήγαινες στο Δίστομο, στις καφετέριες άκουγαν μόνο εμένα. Ακόμα παίζω, μόνο που δεν μιλάω πια». Η σύζυγός του, η κυρία Μαρία, ούτε να ακούσει δεν ήθελε στην αρχή για το χωριό. Μετά όμως άλλαξε γνώμη. «Τα παιδιά δεν αρρώστησαν ποτέ. Ισως το οξυγόνο, ίσως να βοηθάει ο Θεός. Μέχρι και το δημοτικό σχολείο ανοίξαμε».

Ολο και ψηλότερα...

Τα Αγραφα ήταν πάντα άρρηκτα συνδεδεμένα με την κτηνοτροφία. Και αν τα άλλοτε τσελιγκάτα με τα 6.000 γιδοπρόβατα σήμερα δεν υπάρχουν πια, στα οροπέδια της Νιάλας ακόμα παρασκευάζεται η καλύτερη φέτα στην Ελλάδα. Ανηφορίζοντας τον φιδωτό δρόμο προς τα γυμνά βουνά, η θέα στο χωριό των Αγράφων είναι πανοραμική. Η κυρία Αθηνά, που τη συναντάω στο δρόμο να πηγαίνει στα «μανάρια» της, είναι αφοπλιστική. «Τι κάνεις εσύ εδώ; Εδώ κοπέλες δεν έρχονται», μου λέει. «Οχι για βόλτα, καλέ, να παντρευτούν δεν έρχονται. Αυτές θέλουν διασκέδαση και αυτοκίνητα. Τον μικρό ακόμα ανύπαντρο τον έχω», παραπονιέται εκ μέρους όλων των μανάδων που έχουν γιους στην περιοχή.

Λίγοι είναι οι νέοι άνθρωποι εδώ πάνω, κάποιοι δουλεύουν στο δήμο, κάποιοι λίγοι είναι κτηνοτρόφοι. Μεταξύ αυτών και ο Νίκος Τσιγαρίδας, ο οποίος έρχεται μαζί με τον πατέρα του από τα πεδινά στα Καμάρια όταν ανοίγει ο καιρός. Διάσημος οικισμός Σαρακατσαναίων τσελιγκάδων κάποτε. Σήμερα, όλοι σπούδασαν και έρχονται μόνο για διακοπές. «Τίποτα δεν θα μείνει», μου λέει απογοητευμένος ο Νίκος, «μόνο ό,τι επιδοτείται. Και από την άλλη, όταν έχεις ''κλιματολογηθεί'' βουνίσιος, δύσκολα αλλάζεις». Δεν έχει άδικο. Λίγο πιο κάτω, στο Τσαλαπάτ (Αγιος Νικόλαος), η κυρία Πηνελόπη έχει βοσκό για τα ζωντανά της, αλλά τα βουνά δεν τα αφήνει. Επιμένει να έρχεται εδώ πάνω με τα ζώα της από το Αγρίνιο κάθε καλοκαίρι και να ζει με παιδιά και εγγόνια χωρίς τις ευκολίες του ρεύματος και του νερού.

Σε μαγνητίζει το βουνό εδώ ψηλά, είτε είσαι βουνίσιος είτε όχι. Η ομίχλη φτιάχνει τα δικά της τοπία. Ταξιδεύει με τόση ταχύτητα, που νομίζεις πως ο χρόνος κυλάει πιο γρήγορα σήμερα. Και από την άλλη, οι δυσπρόσιτες κορυφές των Αγράφων, το Μπορλέρο, το Φλυτζάνι, οι Πέντε Πύργοι, στέκονται με σιγουριά. Εχεις ανάγκη από ήρωες εδώ πάνω. Να σου δώσουν κουράγιο να συνεχίσεις. Τουλάχιστον να ελπίζεις. Μπροστά μου, σαν να βλέπω ζωντανές τις δύο προτομές του Κατσαντώνη: το ηρωικό του πρόσωπο στον Μάραθο και την οικεία του μορφή στο Μοναστηράκι. Αναρωτιέμαι, την επόμενη φορά που θα έρθω, πώς θα μοιάζει ο σκαλισμένος ανώνυμος ήρωας του Λευτέρη Μπακογιάννη. Γιατί, όπως λέει και ο ίδιος: «Και ποιος δεν είναι ήρωας εδώ...».

Memo:

ΜΕΤΑΒΑΣΗ:

Το χωριό Αγραφα απέχει από την Αθήνα 378 χλμ. και θα φτάσετε με το αυτοκίνητό σας σε περίπου 6,5 ώρες μέσω Καρπενησίου - Κρέντη - Βαρβαριάδας.

ΑΓΟΡΕΣ:

Βότανα και τυρί φέτα μπορείτε να προμηθευτείτε από παντοπωλεία και ταβέρνες. Οι ποσότητες είναι ελάχιστες, απόδειξη ότι τα προϊόντα είναι ντόπια.

ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΕΙΤΕ:

Ελληνομουσείο Αγράφων (ή Σχολή Βραγγιανών): Ιδρύθηκε το 1661 στα Βραγγιανά από τον λόγιο Ευγένιο Γιαννούλη (δίδαξε επίσης ο μαθητής του Αναστάσιος Γόρδιος) και καταστράφηκε μαζί με την πολύτιμη βιβλιοθήκη της, 4.000 τόμων, στα Ορλωφικά. Σήμερα θα δείτε τις προτομές των δύο διδασκάλων του γένους και τα απομεινάρια της σχολής σε ένα καταπράσινο περιβάλλον γύρω από την εκκλησία της Αγίας Παρασκευής με τις εξαιρετικές τοιχογραφίες.
Τρύπα του Αγραφιώτη: Ξεκινάει ανάμεσα στα χωριά Αγραφα και Επινιανά (υπάρχει ταμπέλα) και απαιτεί μόνο 30 λεπτά περπάτημα (με πέρασμα μέσα από το ποτάμι). Το τοπίο είναι μαγευτικό, με καταρράκτες όχι από ορμητικά νερά, αλλά από αμέτρητες σταγόνες.

ΧΡΗΣΙΜΑ:

Δήμος Αγράφων: 22373-50.901-4
Αγροτικό Ιατρείο Αγράφων: 22370-93.233
Αστυνομία Κερασοχωρίου: 22370-31.216
Βενζινάδικα υπάρχουν στον Κρέντη και στην Παλαιοκατούνα (λίγα μέτρα μετά τη γέφυρα Κρυονερίου), που διαθέτει και βουλκανιζατέρ (Τηλ:22370-95.940).

ΝΑΤΑΣΣΑ ΜΠΛΑΤΣΙΟΥ

********************

Αναδημοσίευση από εδώ: ΑΓΡΑΦΑ

Θάνατο θέλω τραγικό...

Στίχοι: Ορφέας Περίδης

Μουσική: Ορφέας Περίδης

Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Παπάζογλου

Εκεί που βόλτα θα πηγαίνω στο βουνό,

να πέσει μια χελώνα στο κεφάλι μου,

που ένας αϊτός από ψηλά θα 'χει αφήσει,

που ένας αϊτός από ψηλά θα 'χει αφήσει.

Θάνατο θέλω να 'χω τραγικό,

καθώς αρμόζει σ' έναν ποιητή μεγάλο,

και να με ρίξουν με τα σκουπίδια στη φωτιά,

στην υψικάμινο με τα ναρκωτικά.

Εκεί με πάθος που θα λέω ένα τραγούδι,

να μη μου φτάσει η ανάσα και να σβήσω,

σε μια κορώνα που θ' αφήσω στο ρεφρέν,

σε μια κορώνα που θ' αφήσω στο ρεφρέν.

Θάνατο θέλω να 'χω δοξασμένο,

κατά πως πρέπει σε τραγουδιστή μεγάλο,

και να καώ, δεν θέλω τάφο και στολίσματα,

μες το καμίνι με τα πλαστά χαρτονομίσματα.

Αντίσταση ενάντια στη σύγχρονη ρινοκεριάδα!

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ,

Καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου.

Σε μια μάλλον αλλόκοτη και παράλογη ιστορία του θεατρικού του έργου με τίτλο «Ο ρινόκερος» [i] ο Ευγένιος Ιονέσκο μάς περιγράφει μια μικρή επαρχιακή πόλη στην οποία όλοι οι άνθρωποι μετατρέπονται βαθμιαία σε ρινόκερους, δηλαδή χάνουν την ανθρωπιά τους, αποκτηνώνονται και προσαρμόζονται στο κομφορμιστικό ρεύμα της εποχής τους με την ενσωμάτωσή τους στη νέα ζωώδη κυρίαρχη κατάσταση πραγμάτων.

Το έργο κλείνει με την εσωτερική πάλη του πρωταγωνιστή του Μπερανζέ, του τελευταίου που ακόμη παραμένει άνθρωπος, μια και η σύντροφός του Ντέζη υποχώρησε και αυτή και μετατράπηκε σε ρινόκερο. Και ο Μπερανζέ καταλήγει:

«Θα πολεμήσω ενάντια σ' όλο τον κόσμο. Η καραμπίνα μου, πού είναι η καραμπίνα μου; (Γυρίζει προς το μέρος του τοίχου, που φαίνονται πάντα τα κεφάλια των ρινόκερων και ουρλιάζει με όλη του τη δύναμη). Ενάντια σ' όλον τον κόσμο! Θα υπερασπίσω τον εαυτόν μου ενάντια σ' όλο τον κόσμο... δεν θα καθίσω με σταυρωμένα χέρια, θα πολεμήσω... Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος... και μέχρι να 'ρθεί το τέλος θα παραμείνω άνθρωπος! Οχι δεν θα συνθηκολογήσω!... ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΩ ΣΑΝ ΚΑΙ ΣΑΣ!».[ii]

Και ο ίδιος ο Ιονέσκο μάς εξηγεί ότι το σημείο απ' όπου ξεκίνησε «Ο ρινόκερος» είναι η αντίδραση του συγγραφέα Ντενί ντε Ρουζμόν όταν βρέθηκε το 1938 σε μια συγκέντρωση του Χίτλερ στη Νυρεμβέργη, οπότε και το πλήθος ούρλιαζε σαν τρελό υπέρ του σκοτεινού εκείνου ανθρώπου, ενώ ο συγγραφέας αντιστέκονταν αυθεντικά και βαθιά σε αυτήν τη μαζική υστερία.

Ο «ρινόκερος» είναι έργο αντιναζιστικό, αλλά ταυτόχρονα, όπως και πάλι μας λέει ο ίδιος ο Ιονέσκο, έργο αντίστασης κατά της παραπληροφόρησης της κάθε προπαγάνδας, έργο ενάντια στην παράλογη «λογική» και στα ψέματα που μας σερβίρουν οι κυρίαρχοι, που μας καθοδηγούν, εκείνοι που αποκτηνώνουν τους ανθρώπους κι ύστερα τους καταντάνε σκλάβους.[iii]

Εργο διαχρονικό και ιδιαίτερα επίκαιρο στην εποχή μας, όπου η σύγχρονη ρινοκεριάδα κινδυνεύει να γίνει ένα από τα θεμελιακά στηρίγματα του κρατούντος παραλογισμού, που θέλει οι λαοί της ανθρωπότητας ολάκερης και όχι μόνον ο δικός μας να οδηγούνται προς τα πίσω αντί προς τα μπρος.

Και όταν γίνεται λόγος για σύγχρονη ρινοκεριάδα, κυριολεκτώ υπό την έννοια της παραίτησης των ανθρώπων από την ουσία του ανθρώπου, και πιο ειδικά από τη δυνατότητα απεριόριστης ανάπτυξής τους, κάτι που αποτελεί οντολογικό χαρακτηριστικό του ανθρώπου, που τον κάνει να διαφέρει από τους υπόλοιπους ζώντες οργανισμούς.

Διότι τι άλλο σημαίνει από παραίτηση από αυτό το ανθρώπινο χαρακτηριστικό η αποδοχή, δίχως μάλιστα σοβαρή αντίσταση, της χειροτέρευσης των συνθηκών ζωής, αντί της βελτίωσης τους; Τι άλλο σημαίνει η παραπέρα παρεμβολή πρόσθετων εμποδίων για την εκδήλωση της ανθρώπινης δραστηριότητας, αντί της αξιοποίησης των δυνατοτήτων που προσφέρονται για ανεμπόδιστη εκδήλωσή της; Τι άλλο σημαίνει η αποδοχή της επιβολής πρόσθετων καταναγκασμών αντί της άρσης των ήδη υπαρχόντων;

Με άλλα λόγια, εκείνο που υποστηρίζω είναι ότι, αν τελικά αποδεχτούμε και μάλιστα αμαχητί τα μέτρα που λαμβάνονται εναντίον μας στο όνομα της αντιμετώπισης της κρίσης του συστήματος, αποδεχόμαστε στην ουσία την παραπέρα αποκτήνωσή μας, αποδεχόμαστε όχι μόνον να συνεχίζουμε να βαδίζουμε στην προϊστορία της ανθρωπότητας και να μην περνάμε στην ιστορία της, αλλά ακόμη και στο πλαίσιο αυτής της προϊστορίας να κάνουμε βήματα προς τα πίσω, βήματα αποκτήνωσης αντί βήματα εξανθρωπισμού.

Οσοι, λοιπόν, έχουμε σαφή αντίληψη του τι διακυβεύεται, όσοι αρνούμαστε να μετατραπούμε σε ρινόκερους, έχουμε υποχρέωση όχι μόνον να αντισταθούμε σθεναρά οι ίδιοι στη ρινοκεριάδα, όχι μόνον εμείς οι ίδιοι να κραυγάσουμε με όλη μας τη δύναμη τη βούλησή μας να παραμείνουμε άνθρωποι, αλλά ακόμη έχουμε υποχρέωση όχι να πολεμήσουμε ενάντια σε όλο τον κόσμο όπως μας καλούν να πράξουμε ο Ιονέσκο, αλλά και ο Νίτσε, αλλά μαζί με όλο τον κόσμο. Εχουμε υποχρέωση να βγούμε από το καβούκι μας και να βουτήξουμε βαθιά στο σπήλαιο των δεσμωτών του Πλάτωνα, των μόνων ικανών να οδηγήσουν μαζί με τη δική τους απελευθέρωση-χειραφέτηση, σ' εκείνην όλων των ανθρώπων.

[i] Ευγένιου Ιονέσκο, «Ο ρινόκερος», μετάφραση Γιώργος Πρωτοπαπάς, Εκδόσεις Δωδώνη, 1992.
[ii] Στο ίδιο, σελίδα 198.
[iii] Στο ίδιο, σελίδες 14-15.

******************************

Αναδημοσίευση από εδώ:Αντίσταση ενάντια στη σύγχρονη ρινοκεριάδα

Στη ρωγμή του χρόνου.

Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης

Μουσική: Νίκος Ξυδάκης

Εκτέλεση: Νίκος Παπάζογλου

Εδώ στη ρωγμή του χρόνου

Κρύβομαι για να γλιτώσω,

απ' του Ηρώδη το μαχαίρι.

Μισολειωμένος στη Χιροσίμα σου.

Κάτι προγόνων ξύδι και χολή,

σ' αυτήν την άδεια πόλη.

Εδώ στη ρωγμή του χρόνου.

Θάβομαι για να μεστώσω,

μες του Διογένη το πιθάρι.

Στον όγδοο μήνα της, είναι η ελπίδα μου.

Σχεδόν το βρέφος γύρω περπατά,

καθώς εσύ κουρνιάζεις.

Εδώ στη γιορτή του πόνου.

Ντύνομαι να μην κρυώνω,

του Ουλιάνωφ το μειδίαμα.

Σαντάλια του Χριστού, φορώ στα πόδια μου.

Πραίτορες, βράχοι πάνω μου σωρό,

μα 'γω θα αναστηθώ!

Το τραγούδι είναι λυπητερό...

Η "ρωγμή του χρόνου" ανάμεσα στα «φευγιά» του Μανώλη Ρασούλη και του φίλου και συνεργάτη του, Νικόλα Παπάζογλου, ήταν τελικά μόλις 40 μέρες.

Ο Νίκος Παπάζογλου,  ένας από τους πλέον αγαπημένους τραγουδοποιούς και ερμηνευτές, έχασε σήμερα το πρωί της Κυριακής, τη «μάχη» με την επάρατη νόσο, σε ηλικία 63 ετών.

Γεννήθηκε το Μάρτιο του 1948 στη Θεσσαλονίκη. Έκανε τα πρώτα του μουσικά βήματα στη δεκαετία του '60. Τότε έγραψε τα πρώτα του τραγούδια. Στις αρχές της δεκαετίας του '70 έζησε στη Γερμανία προσπαθώντας να κάνει διεθνή καριέρα. Το 1976 επιστρέφει στην Ελλάδα και γνωρίζεται με τον Διονύση Σαββόπουλο και το Μανώλη Ρασούλη, με αφορμή την παράσταση "Αχαρνής, ο Αριστοφάνης που γύρισε από τα θυμαράκια". Οι τρεις τους, μαζί και με το Νίκο Ξυδάκη, υπογράφουν το δίσκο "Η Εκδίκηση της Γυφτιάς". Τις επόμενες τρεις δεκαετίες γέννησε δίσκους και τραγούδια που αγαπήθηκαν. Ανάμεσά τους ο "Αύγουστος", "Τρελή κι αδέσποτη", "Κανείς εδώ δεν τραγουδά", "Αχ Ελλάδα".

Ο Νίκος Παπάζογλου άνοιξε το δρόμο για μια ολόκληρη γενιά Ελλήνων καλλιτεχνών, όπως ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, ο Ορφέας Περίδης, ο Σωκράτης Μάλαμας.

Η κηδεία του θα γίνει αύριο, στις 4 το απόγευμα, από τον Ιερό Ναό του Αγ. Θεράποντα της γενέτειράς του Τούμπας.

Μονοπάτι νέων μέτρων και μνημονίων...

Αυτός είναι ο “Οδικός Χάρτης για την Ελλάδα της Δημιουργίας”.

Κάθε μήνα οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης ενημερώνονται για τις εξελίξεις στην ελληνική οικονομία. Η συνεδρίαση της περασμένης εβδομάδας, που έγινε στη Βουδαπέστη, επεφύλασσε μια δυσάρεστη έκπληξη για τον υπουργό Οικονομικών της Ελλάδας, καθώς οι συνάδελφοί του, βλέποντας ότι και ο προϋπολογισμός του 2011, που μετράει μόλις τρεις μήνες εφαρμογής, βαδίζει ήδη εκτός στόχων, αποφάσισαν να σκληρύνουν τη στάση τους. Κάλεσαν τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου να προχωρήσει σε νέα μέτρα «χωρίς καθυστερήσεις» για να κλείσει τις μαύρες τρύπες του 2010 και αυτές που άνοιξαν το 2011. Ο πρόεδρος του συμβουλίου Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ προχώρησε ένα βήμα παραπέρα εκφράζοντας τον προβληματισμό του για την καθίζηση εσόδων και την αύξηση των δαπανών, ενώ ο Γερμανός Βόλφ-γκανγκ Σόιμπλε άρχισε πλέον να μιλάει ανοιχτά για πιθανότητα αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους.

Η Γερμανία, η Αυστρία, η Φινλανδία και η Ολλανδία είναι διατεθειμένες να μην δώσουν το πράσινο φως εκταμίευσης της δόσης του Ιουνίου, εάν μέχρι τότε η ελληνική οικονομία δεν παρουσιάσει σαφή βελτίωση και οι μεταρρυθμίσεις που προνοεί το μνημόνιο δεν εφαρμοστούν. Ήδη η τάση άρνησης των συγκεκριμένων χωρών είχε φανεί και στη συνεδρίαση του Γιούρογκρουπ, όπου αποφασιζόταν η εκταμίευση της δόσης του Μαρτίου. Τότε τα βέτο κάμφθηκαν την τελευταία στιγμή με τις διαβεβαιώσεις του Παπακωνσταντίνου ότι θα ληφθούν όλα τα μέτρα, όσο επώδυνα κι αν είναι, αλλά και λόγω των πιέσεων που ασκήθηκαν από πλευράς του επιτρόπου Όλι Ρεν και του προέδρου της ΕΚΤ Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, οι οποίοι φοβούνταν ότι μια αρνητική απόφαση θα επηρέαζε όλη την ευρωζώνη.

Τώρα, όμως, που οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται ότι υπάρχει ανακολουθία μεταξύ των δεσμεύσεων και των πράξεων της κυβέρνησης, το κλίμα στήριξης αντιστρέφεται. Μια χλιαρή έκθεση από πλευράς τρόικας τον Μάιο μπορεί να επαναφέρει τα βέτο των σκληροπυρηνικών χωρών της ευρωζώνης, που δηλώνουν κουρασμένες να δίνουν συνεχώς παρατάσεις στην ελληνική κυβέρνηση.

Έτσι η έλλειψη άσκησης ουσιαστικής πολιτικής από το σύνολο της κυβέρνησης μπορεί όχι μόνο να προκαλέσει καθυστερήσεις στις δόσεις, αλλά και να επισπεύσει τις διαδικασίες για την αναδιάρθρωση του χρέους.

Πίσω απ’ τις κλειστές πόρτες.

Όπως διαρρέουν Γερμανοί διπλωμάτες, οι συνεργάτες της Άνγκελα Μέρκελ επεξεργάζονται σχέδιο αναδιάρθρωσης του χρέους της χώρας μας ερήμην της πολιτικής ηγεσίας του ελληνικού υπουργείου Οικονομικών.

Οι Γερμανοί δεν θεωρούν υποχρέωσή τους να ενημερώσουν τις ελληνικές αρχές για τις διεργασίες, καθώς πιστεύουν ότι ο έλεγχος του χρέους έχει ξεφύγει και απειλεί να εκτροχιάσει όλη την ευρωπαϊκή περιφέρεια. Συνεπώς είναι θέμα πολιτικής διαχείρισης της ευρωζώνης. Άλλωστε ό,τι μας έχουν σερβίρει μέχρι τώρα οι Γερμανοί το έχουμε δεχθεί αδιαμαρτύρητα.

Το Βερολίνο, διαβλέποντας ότι η Ελλάδα βαδίζει στο μονοπάτι νέων δανείων και νέων μνημονίων για να εξυπηρετήσει το χρέος της, δεν φαίνεται διατεθειμένο να συνεχίσει να βάζει το χέρι στην τσέπη. Εξακολουθεί να αντιστέκεται στις πιέσεις για διεύρυνση των αρμοδιοτήτων του προσωρινού μηχανισμού EFSF, ώστε να παρέχονται δάνεια σε χώρες όπως η δική μας για επαναγορά του χρέους με μειωμένο επιτόκιο, κάτι που θεωρείται ήπια αναδιάρθρωση, η οποία δεν θα κοστίσει πολύ - πολιτικά - στην κυβέρνηση Παπανδρέου. Υποστηρικτές αυτής της μορφής αναδιάρθρωσης είναι η Κομισιόν και η ΕΚΤ.

Η Γερμανία όμως επιδιώκει να προχωρήσει η αναδιάρθρωση στα πρότυπα του ΔΝΤ, με κούρεμα ομολόγων και τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα, αναγκάζοντας την Ελλάδα να το διαπραγματευτεί με τους δανειστές της. Μάλιστα υπάρχουν πληροφορίες ότι οι γερμανικές τράπεζες, ενήμερες για το τι θα ακολουθήσει, έχουν σχεδόν ξεφορτωθεί τα ελληνικά ομόλογα.

Οι...εμπνεύσεις του Σόρος.

Από την πλευρά του ο Γ. Παπανδρέου φέρεται να έχει ζητήσει τη γνώμη του κερδοσκόπου Τζορτζ Σόρος (!) για το μοντέλο αναδιάρθρωσης που μπορεί να γίνει χωρίς πολιτικές συνέπειες για τον ίδιο. Ο μεγαλοεπενδυτής φαίνεται πως έχει συστήσει στον πρωθυπουργό να απαιτήσει από την Ε.Ε. επιμήκυνση της διάρκειας ομολόγων που λήγουν την επόμενη πενταετία. Αυτό όμως δεν λύνει κανένα πρόβλημα, απλά το μεταθέτει κατά μερικά χρόνια καθιστώντας το ωρολογιακή βόμβα, καθώς η Ελλάδα θα γίνει πάλι έρμαιο των αγορών που θα τη δανείζουν. Και τότε δεν θα υπάρχει η στήριξη της ευρωζώνης. Η προοπτική αυτή δεν φαίνεται να πτοεί τον πρωθυπουργό, που προφανώς θεωρεί ότι τότε κάποιος... άλλος θα βρίσκεται στο τιμόνι της χώρας...

Είναι αξιοσημείωτο δε το ότι, αμέσως μετά την προτροπή Σόρος, άρχισαν να βγαίνουν στη δημοσιότητα αναλυτικά σχέδια για το πώς θα γίνει η επιμήκυνση του χρέους, ότι η πρόταση αυτή είναι η σωστή και η πιο ανώδυνη αναδιάρθρωση και ότι συμφέρει τους πιστωτές μας αλλά και την ίδια τη χώρα.

Όλα αυτά τη στιγμή που το ελληνικό Δημόσιο έχει κηρύξει ουσιαστικά στάση πληρωμών, η οικονομία καταγράφει ύφεση πάνω από 6%, το ΔΝΤ προβλέπει ότι η ύφεση θα συνεχιστεί όλη τη χρονιά και θα κινηθεί κατά μέσον όρο στο 3% και ο Γ. Παπακωνσταντίνου δήλωνε χθες ότι θα επιστρέψουμε στην ανάπτυξη το τρίτο τρίμηνο του 2011!

Μιλώντας σε συνέδριο σημείωσε δε ότι η αναδιάρθρωση του χρέους θα αποφευχθεί εάν υπάρξει ανάπτυξη. Με δεδομένες τις προβλέψεις του ΔΝΤ για την ύφεση και το ότι όλες οι προβλέψεις του ΥΠΟΙΟ έχουν πέσει έξω, μήπως ο υπουργός Οικονομικών ανοίγει με αυτόν τον τρόπο και επισήμως το θέμα της αναδιάρθρωσης;

************************

Αναδημοσίευση από εδώ:Στο μονοπάτι νέων μέτρων και μνημονίων

Μπροστά στην αναδιάρθρωση Ελληνικού Χρέους!

"Το χρέος αναχρηματοδοτήθηκε ντεφάκτο και συγκεντρώθηκε πλέον σε ευρωπαϊκούς θεσμούς. Η αναδιάρθρωση πλέον είναι πολιτική απόφαση και σημαίνει επιμήκυνση, “κούρεμα” και ρύθμιση του επιτοκίου. Αν όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση, η Ελλάδα επιστρέψει στις αγορές το 2012, τότε δεν υπάρχει πρόβλημα. Όμως αυτό δεν είναι πιστευτό."

Του Γιώργου Σταθάκη.

Ένα “βιώσιμο σχέδιο για το ελληνικό χρέος” αποτελεί αναγκαία αλλά όχι ικανή προϋπόθεση για την ανάπτυξη. Η ανάπτυξη έχει παγιδευτεί εδώ και χρόνια σε μια συστηματική διαδικασία αποδιάρθρωσης των κρατικών αναπτυξιακών θεσμών σημειώνει ο Γιώργος Σταθάκης, καθηγητής πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης απαντώντας σε τρία κρίσιμα και επίκαιρα ερωτήματα της "Αυγής" σχετικά με τις αντιπαραθέσεις για την αναδιάρθρωση του ελληνικού δημοσίου χρέους.

Αυτές τις μέρες οι ειδικοί διχάζονται για το αν συμφέρει ή δεν συμφέρει η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Προηγείται όμως ένα ερώτημα. Μπορεί να αποφευχθεί;

Κάθε απάντηση χρειάζεται σαφή θέση για τη φύση του προβλήματος. Το ελληνικό χρέος ήταν στο 120% του ΑΕΠ από το 1993. Για 20 συνεχή χρόνια το αναχρηματοδοτούσαν οι αγορές. Το σημερινό χρέος είναι 380 δισ. (150% του ΑΕΠ πλέον). Είναι σχεδόν όλο χρέος της γενικής κυβέρνησης με ομόλογα μονοετούς, τριετούς και δεκαετούς διάρκειας, άρα λήγει σε 7 χρόνια. Όταν το 2009 σταμάτησαν οι αγορές να αναχρηματοδοτούν το χρέος, αυτό υπέστη “ασφυξία”. Θα έπρεπε να αποπληρωθεί το σύνολο του χρέους σε 7 χρόνια. Άρα να πληρωθούν 40-50 δισ. από το 2010 μέχρι το 2017. Αυτό προφανώς είναι αδύνατο.

Για τον λόγο αυτό συνέβησαν τρία πράγματα που αφορούν την αναχρηματοδότηση του χρέους:

α) Ιδρύθηκε ο έκτακτος μηχανισμός που προσέφερε νέο δάνειο 110 δισ. για τρία χρόνια. Ο μηχανισμός δεν προσέφερε “οικονομική βοήθεια”, αλλά μεσολάβησε ουσιαστικά στις αγορές και άντλησε τα 110 δισ. με την εγγύηση των 6 χωρών που έχουν αξιολόγηση ΑΑΑ. Καλύπτει και τα τρέχοντα πρωτογενή ελλείμματα του προϋπολογισμού.

β) Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αγόρασε ή υποθήκευσε ελληνικά ομόλογα ύψους 80 δισ., προσφέροντας αντίστοιχη ρευστότητα στις ελληνικές και τις ξένες τράπεζες.

γ) Ένα μέρος των κατόχων των ελληνικών ομολόγων τα ρευστοποίησαν, τα πούλησαν δηλαδή στη δευτερογενή αγορά με ζημία περίπου 30%. Αυτά είναι αξίας γύρω στα 80 δισ. (ονομαστικής 115). Μάλιστα αυτά η τρόικα πιέζει να τα επαναγοράσουμε πουλώντας δημόσια περιουσία (τα περίφημα 50 δισ).

Μένουν τα υπόλοιπα 100 δισ. που είναι στις ελληνικές τράπεζες (60 δισ.) και τα ασφαλιστικά ταμεία, ελληνικά και ξένα (40 δισ.).

Άρα το χρέος αναχρηματοδοτήθηκε ντεφάκτο και συγκεντρώθηκε πλέον σε ευρωπαϊκούς θεσμούς. Η αναδιάρθρωση πλέον είναι πολιτική απόφαση και σημαίνει επιμήκυνση, “κούρεμα” και ρύθμιση του επιτοκίου. Αν όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση, η Ελλάδα επιστρέψει στις αγορές το 2012, τότε δεν υπάρχει πρόβλημα. Όμως αυτό δεν είναι πιστευτό.

Στην περίπτωση που η αναδιάρθρωση είναι αναπόφευκτη τι είδους ρυθμίσεις μπορεί να γίνουν ώστε να μην καταστραφούν, όπως λένε, οι ελληνικές τράπεζες και να θιγούν ασφαλιστικά ταμεία που κατέχουν ελληνικά ομόλογα;

Υπάρχουν τρεις τρόποι αναδιάρθρωσης:

α) Ο πρώτος τρόπος είναι ο χειρότερος. Οι επενδυτές σε CDS (ασφάλιστρα κινδύνου), έχουν επενδύσει περίπου 200 δισ., στη στάση πληρωμών ή στην άμεση χρεοκοπία που συνεπάγεται “κούρεμα” κατά 50-70% του χρέους (βλ., υποστηρικτικά άρθρα Economist και Financial Times Γερμανίας και ορισμένων εν Ελλάδι “αριστερών”). Το “κούρεμα” ακούγεται από πρώτη άποψη τέλειο, αλλά η οικονομία θα βουλιάξει και θα γίνει αντίστοιχη εσωτερική υποτίμηση (διοικητική δηλαδή περικοπή, μισθών, συντάξεων, ενοικίων, συμβολαίων, κ.λπ.).

β) Ο δεύτερος δρόμος είναι η αναδιάρθρωση του χρέους να γίνει με βάση τις πραγματικές δυνατότητες εξυπηρέτησης του, που θα καθιστά το χρέος “βιώσιμο”. Ένα “βιώσιμο σχέδιο” έχει ως βάση ένα πρωτογενές πλεόνασμα του προϋπολογισμού της τάξης του 3% του ΑΕΠ (7,5 δισ. το χρόνο), 2,5-3% αύξηση του ΑΕΠ και μεγαλύτερο χρονικό ορίζοντα προσαρμογής της οικονομίας με πραγματικά αναγκαίες και δίκαιες μεταρρυθμίσεις. Η “εξυπηρέτηση” του χρέους επιστρέφει στο 4% του ΑΕΠ που ήταν και την περίοδο 1995-2009.

Αυτό συνεπάγεται την επαναδιαπραγμάτευση των 110 δισ. του μηχανισμού και των 80 δισ. της ΕΚΤ. Η επιμήκυνση μπορεί να γίνει στη 15ετία με νέες σειρές ομολόγων που θα αντικαθιστούν τα παλιά (προβλέπεται εξάλλου από τον μηχανισμό). Η μείωση του επιτοκίου πρέπει να προσεγγίσει αυτήν του βασικού της ΕΚΤ. Το “κούρεμα”, μπορεί να κινηθεί σε όρια λιγότερα από αυτά της δευτερογενούς αγοράς, άρα γύρω στο 20%. Τα ασφαλιστικά ταμεία θα πληρωθούν στο ακέραιο. Η ρύθμιση είναι τεχνικά απλή. Οι τράπεζες όμως θα πρέπει να δεχτούν ρυθμίσεις αντίστοιχες με αυτές του Μηχανισμού και της ΕΚΤ. Θα ζημιωθούν περίπου 25 δισ., αλλά το όφελος των τραπεζών θα προκύψει από την επιστροφή τους στις αγορές χρήματος (σήμερα τα σπρεντς για τον δανεισμό των ελληνικών τραπεζών είναι απαγορευτικά, με επιτόκιο 4,5%).

Τέλος στη δευτερογενή αγορά χρειάζεται παρέμβαση προκαταβολικά προκειμένου να αγοραστούν τα ομόλογα από τράπεζες, την ΕΚΤ, την κυβέρνηση ή από ιδιώτες πριν από την “επίσημη” αναδιάρθρωση του χρέους.

Με τα μέτρα αυτά, με ένα “συντεταγμένο σχέδιο αναδιάρθρωσης”, το ελληνικό χρέος μειώνεται κατά 30%, επεκτείνεται σε ορίζοντα 15ετίας και μειώνονται τα επιτόκια εξυπηρέτησης του.

γ) Η τρίτη λύση για την αναδιάρθρωση είναι ένας συνδυασμός του α και β. Δυστυχώς για όλους μας, μάλλον αυτή είναι η γερμανική πρόταση. Και έχει πολλές αρνητικές συνέπειες, καθώς βαραίνει το σκέλος α και αποδυναμώνεται το σκέλος β.

Αρκεί μια σχετικά ικανοποιητική αναδιάρθρωση για να εξασφαλιστούν ικανοί επενδυτικοί πόροι που να βγάλουν σταδιακά την ελληνική οικονομία από την άγρια ύφεση; Υπάρχει πλέον ικανός δημόσιος τομέας να σχεδιάσει αποτελεσματικές αναπτυξιακές πολιτικές; Ποιος και πως θα βάλει μπροστά τη μηχανή;

Ένα “βιώσιμο σχέδιο για το ελληνικό χρέος” αποτελεί αναγκαία αλλά όχι ικανή προϋπόθεση για την ανάπτυξη. Η ανάπτυξη έχει παγιδευτεί εδώ και χρόνια σε μια συστηματική διαδικασία αποδιάρθρωσης των κρατικών αναπτυξιακών θεσμών, αποκλειστικής πρόσδεσης στην ιδέα των ιδιωτικών επενδύσεων και της “διεθνούς εξειδίκευσης” και διάλυσης των εργασιακών σχέσεων. Μόνο που αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα της κρίσης. Δεν μπορεί να αποτελεί και τη “λύση”.

Η απόφαση της Εξόδου του Μεσολογγιού.

Στις 6 Απριλίου του 1826, μετά από σχεδόν ένα χρόνο πολιορκίας, στην Αγία Παρασκευή Μεσολογγίου οι κεφαλές του Μεσολογγίου συγκάλεσαν σύσκεψη υπό τον μητροπολίτη Ιωσήφ Ρωγών. Μετά από ομόφωνη απόφαση , αποφασίστηκε η έξοδος να γίνει στις 10 με 11 Απριλίου του 1826. Το κείμενο της εξόδου συνετάχθει από τον Νικόλαο Κασομούλη, ο οποίος ήταν γραμματέας του στρατηγού Νικολάου Στουρνάρα. Το κείμενο μας σώζετε από τον ίδιο τον Νικόλαο Κασομούλη στα απομνημονεύματα του με τίτλο ¨Ενθυμήματα στρατιωτικά της Επαναστάσεως των Ελλήνων¨:

«Εν ονόματι της Αγίας Τριάδος,
Βλέποντες τον εαυτόν μας, το στράτευμα και τους πολίτας εν γένει μικρούς και μεγάλους παρ’ ελπίδαν υστερημένους από όλα τα κατεπείγοντα αναγκαία της ζωής προ 40 ημέρας και ότι εκπληρώσαμεν τα χρέη μας ως πιστοί στρατιώται της πατρίδος εις την στενήν πολιορκίαν ταύτην και ότι, εάν μίαν ημέραν υπομείνωμεν περισσότερον, θέλομεν αποθάνει όρθιοι εις τους δρόμους όλοι.
Θεωρούντες εκ του άλλου ότι μας εξέλιπεν κάθε ελπίς βοηθείας και προμηθείας, τόσον από την θάλασσαν καθώς και από την ξηράν ώστε να δυνηθώμεν να βαστάξωμεν, ενώ ευρισκόμεθα νικηταί του εχθρού, αποφασίσαμεν ομοφώνως:
Η έξοδός μας να γίνη βράδυ εις τας δύο ώρας της νυκτός 10 Απριλίου, ημέρα Σάββατον και ξημερώνοντας των Βαΐων, κατά το εξής σχέδιον, ή έλθη ή δεν έλθη βοήθεια:
Α΄. - Όλοι οι Οπλαρχηγοί οι από την δάμπιαν του Στορνάρη έως εις την δάμπιαν του Μακρή, με τους υπό την οδηγίαν των, μία κολώνα, να ριχθούν εις την δάμπιαν του εχθρού εις την ακρογιαλιάν, εις το δεξιόν. Η σημαία του στρατηγού Νότη Βότζιαρη θέλει μείνει ανοικτή, ως οδηγός του σώματος τούτου. Ο στρατηγός Μακρής να την συνοδεύση με ειδήμονας, όπου γνωρίζουν τον τόπον.
Β΄. - Όλοι οι Οπλαρχηγοί οι από την δάμπιαν του στρατηγού Μακρή έως εις την Μαρμαρούν με τους υπό την οδηγίαν των, μία κολώνα όλοι, να ριχθούν εις τον προμαχώνα αριστερά κατά των εχθρών. Ο στρατηγός Μακρής, με την σημαίαν του ανοικτήν, θέλει είναι οδηγός του σώματος τούτου, αριστερά.
Γ΄. - Δια να μη μπερδευθή το Στράτευμα με ταις φαμελλιαίς, δίδεται το γεφύρι της δάμπιας του Στορνάρη, και όλοι οι φαμελλίται, εντόπιοι και ξένοι, να ταις συνοδεύσουν και να διαβούν απ’ εκεί. Τα δύο γεφύρια είναι το μεν δια την δεξιάν κολώναν και το της Λουνέττας δια την αριστεράν.
Δ΄. - Κάθε οπλαρχηγός να σηκώνη τους στρατιώτας του ανά έναν από τον προμαχώνα του, ώστε ο τόπος να μείνη εύκαιρος έως εις την ύστερην ώραν.
Ε΄. - Οι από την Μαρμαρούν, άμα σκοτειδιάση, να τραβηχθούν από ένας-ένας και να σταθούν εις την δάμπιαν του Χορμόβα.
ΣΤ΄. - Ο Τζιαβέλας, με όλον το Βοηθητικόν σώμα, να μείνη οπισθοφυλακή, αυτός με όλους θέλει περιέλθει όλον τον γύρον του Φρουρίου να δώση την είδησιν εις όλους και να τους πάρη μαζί του.

Ζ΄. - Το σώμα της Κλείσοβας, οδηγούμενον από τους Οπλαρχηγούς του, να εξέλθη με τα πλοιάρια εις την μίαν της νυκτός, σιγανά, και άμα φθάση εις την ξηράν να σταθή έως εις τας 2 ώρας, όπου θα γίνη το κίνημα απ’ εδώ, να κινηθή και αυτό.
Η΄. - Ο τόπος, το σημείον της διευθύνσεώς μας, θέλει είναι ο Άγιος Σιμεός. Οι οδηγοί θέλουν προσέχει να συγκεντρωθούμεν εκεί όλοι.
Θ΄. - Οι λαγουμτζήδες να βάλουν εις τα φυτίλια φωτιά, λογαριάζοντες να βαστάξουν μετά την έξοδόν μας μία ώρα επέκεινα. Το ίδιον να οδηγηθούν και οι εις τας πυριτοθήκας ευρισκόμενοι ασθενείς και χωλοί. Ηξεύρομεν όλοι τον Καψάλην.
Ι΄. - Επειδή θα πληγωθούν και πολλοί εξ ημών εις τον δρόμον, κάθε σύνδροφος χρεωστεί να τον βοηθή και να παίρνη και τ’ άρματά του, και εάν δεν είναι εκ του ιδίου σώματος.
ΙΑ΄. - Απαγορεύεται αυστηρώς κανένας να μη αρπάξη άρμα συνδρόφου του εις τον δρόμον, πληγωμένου ή αδυνάτου, αργυρούν ή σιδηρούν και φύγη. Όπου φανή τοιούτος, μετά την σωτηρίαν μας θέλει δίδει το πράγμα οπίσω και θέλει θεωρείσθαι ως προδότης.
IΒ΄. - Οι φαμελλίται όλοι, άμα προκαταλάβουν τους δύο προμαχώνας αι άλλαι δύο κολώναις, θέλουν κινηθεί αμέσως, ώστε να περιστοιχισθούν από την οπισθοφυλακήν.
ΙΓ΄. - Κανένας να μη ομιλήση ή φωνάξη την ώραν της εξόδου μας, έως ότου να πέση το δουφέκι εις το ορδί του Κιουταχή από την βοήθειαν οπού περιμένομεν και εάν, κατά δυστυχίαν, δεν έλθουν βοήθεια, οι όπισθεν πάλιν θέλουν κινηθή αμέσως, όταν κινηθούν αι σημαίαι.
ΙΔ΄. - Όσοι των αδυνάτων και πληγωμένων επιθυμούν να εξέλθουν και δύνανται, να ειδοποιηθούν από τα σώματά των τούτο.
ΙΕ΄. - Τα μικρά παιδιά όλα να τα ποτίσουν αφιόνι οι γονείς, άμα σκοτειδιάση.
ΙΣΤ΄. - Το μυστικόν θέλει το έχομεν: «Καστρινοί και Λογγίσιοι».
ΙΖ΄. - Δια να ειδοποιηθούν όλοι οι Αξιωματικοί το σχέδιον, επιφορτίζεται ο Νικόλας Κασομούλης, γραμματεύς του Στορνάρη, να περιέλθη από τώρα να τους το διαβάση, ιδιαιτέρως εις τον καθέναν. Εάν δε, εις αυτό το διάστημα, έξαφνα φανή ο στόλος μας, πολεμών και νικών να μείνωμεν έως ότου ανταποκριθούμεν.

Εν Μισολογγίω 10 Απριλίου 1826.»

Η πολιορκία και η έξοδος του Μεσολογγίου.

Να σπάσει ο φαύλος κύκλος!

Του Δημήτρη Καζάκη. 

Μπορεί το «τέλος της ιστορίας» να μην ήρθε για την παγκόσμια κοινότητα, αλλά είναι σίγουρο ότι πλησιάζει για την Ελλάδα και τον λαό της. Η επίσημη ένταξη και της Πορτογαλίας στον μηχανισμό στήριξης συνιστά ένα ακόμη θύμα της κρίσης του ευρώ και προμηνύει το τι θα ακολουθήσει αναφορικά με την Ισπανία, την Ιταλία, το Βέλγιο και άλλες χώρες της ευρωζώνης.
Η εγκεφαλική επινόηση του ευρώ από μια χούφτα τραπεζίτες και εξαγορασμένους γραφειοκράτες αποδεικνύεται πολύ στενός κορσές για οικονομίες που βιώνουν ήδη καταστάσεις τραγικής ασφυξίας.

Όμως προέχει να διασωθούν οι τερατώδεις τράπεζες και το επινοημένο νόμισμά τους. Κι έτσι, με την οικονομία όλων των χωρών να έχει γίνει έρμαιο των αγορών και της ληστοσυμμορίας των τραπεζικών καρτέλ που κατέχουν το ευρώ, η πολιτική έχει κλειστεί μια για πάντα στα ανώτερα δώματα μιας εντελώς απρόσιτης, κρατικής και υπερκρατικής εξουσίας κεκλεισμένων των θυρών. Κανένα όριο, καμιά αναστολή, κανένα εμπόδιο δεν μπορεί να τίθεται σήμερα στις σύγχρονες μορφές της απολυταρχίας και μάλιστα της υπερεθνικής.
Η διαπλοκή οικονομίας και πολιτικής έχει γεννήσει στις κορυφές της την πιο άθλια μορφή κοινωνικού παρασιτισμού στο πρόσωπο μιας κρατικομονοπωλιακής ολιγαρχίας που αναπαράγεται και δικτυώνεται μέσα από τα πολυεθνικά μονοπώλια, τα θεσμικά κυκλώματα των χρηματαγορών, τους μηχανισμούς των διεθνών οργανισμών και την ηγετική γραφειοκρατία των επιμέρους κρατών.
Η τυπική παραδοσιακή αντιπροσωπευτική δημοκρατία αποδεικνύεται πολύ στενή, άβολη, ακόμη και επικίνδυνη για τους κερδοσκοπικούς παροξυσμούς και τις επιχειρηματικές ορέξεις των σύγχρονων αρπακτικών της αγοράς. Κι έτσι σήμερα ό,τι δεν μπορεί να απαγορεύσει η κυβερνώσα ολιγαρχία διά της πυγμής, το ξεφτιλίζει, το ευνουχίζει και το συκοφαντεί σε τέτοιο βαθμό που μετατρέπεται σε μια καρικατούρα, άξια γενικής αποστροφής και χλευασμού.
Δικαιώματα κατακτημένα με ποταμούς δακρύων και αίματος, σήμερα μετατρέπονται σε ιδιωτική ιδιοκτησία στο τραπέζι της συναλλαγής, όπως κάποτε ήταν η πολιτική ιδιότητα του «Ρωμαίου πολίτη» για τους άκληρους της αρχαίας Ρώμης.
Η κομματική και πολιτική φαυλοκρατία έχει φτάσει πια στο απόγειό της. Τα επίσημα κόμματα επανέρχονται στη φυσική τους κατάσταση, ξαναγίνονται «κόμματα ισχυρών ανδρών», κλειστά κλαμπ κορυφής, απαλλαγμένα ακόμη και από τις παλιές τυπικές σχέσεις της ηγεσίας τους με τη μαζική τους βάση. Τίποτε περισσότερο από πολιτικές συμμορίες που απαλλαγμένες από το «πολιτικό κόστος» διαγκωνίζονται για τα λάφυρα της διακυβέρνησης. 
«Ιδιωτική» η πολιτική.
Η πολιτική ταυτίζεται ανοιχτά πια με τη διαχείριση και τη νομή της υπάρχουσας εξουσίας. Η πολιτική κατοχυρώνεται πια ως ιδιωτική υπόθεση, ως υπόθεση ατομικού βολέματος και επαγγελματικής καταξίωσης, ως προνομιακός χώρος δικτύωσης με κάθε λογής σκοτεινά συμφέροντα, ως συνώνυμο της πιο απροκάλυπτης σκοπιμότητας.
Στη συνείδηση της κοινωνίας πρέπει να πεθάνει οριστικά η πολιτική ως υπόθεση σύγκρουσης κοινωνικών τάξεων, ως υπόθεση μαζικής διεκδίκησης και ικανοποίησης άμεσων αιτημάτων, ως υπόθεση συνολικής αντιπαράθεσης κοινωνικών προγραμμάτων και ιδεολογιών.
Το σύνολο της πραγματικής κοινωνίας πρέπει να υποκύψει μια για πάντα στο ιδεατό, εξωπραγματικό άτομο, αποστειρωμένο από τις πιο άμεσες κοινωνικές και βιοποριστικές του ανάγκες, απαλλαγμένο από τα ιστορικά δεσμά μιας ασυμφιλίωτα ταξικής κοινωνίας.
● Ο ιδιώτης στην κοινωνία, η ιδιωτική πρωτοβουλία στην οικονομία, ο «ενεργός πολίτης» στην πολιτική.
● Η ανθρώπινη κοινωνία, η πραγματική κοινωνία των τάξεων, η κοινωνία των ανυπέρβλητων ανταγωνισμών στη βάση των πιο ζωτικών αναγκών του ανθρώπου, μετατρέπεται σε ένα εικονικό συνονθύλευμα ιδιωτών, σε μια εικονική «κοινωνία των πολιτών», όπου η ιδιώτευση αποτελεί την υπέρτατη αξία και η «συμμετοχή στα κοινά» μια απλή προέκταση της προσωπικής ιδιοτέλειας.
Τα παλιότερα χρόνια η επιβολή του διαχωρισμού ιδιωτικού και δημόσιου βίου, η διάσπαση ανάμεσα σε «κοινωνία των ιδιωτών» και «κοινωνία των πολιτών», βασίστηκε στη δήθεν «ουδετερότητα» του κράτους και της εξουσίας, η οποία γνώρισε την κορύφωσή της στα φασιστικά καθεστώτα. 
Γενική απονέκρωση.
Σήμερα γίνεται με τη γενικευμένη αντιδραστική απονέκρωση ακόμη και των πιο στοιχειωδών δημοκρατικών δικαιωμάτων, μέσα από την ανοιχτή μετατροπή του κράτους και της εξουσίας σε αδίστακτο δυνάστη της εργαζόμενης κοινωνίας προς όφελος της αγοράς.
Ο λαός, η κοινωνία, οι εργαζόμενοι δεν έχουν πια θέση και ρόλο στο σύγχρονο πολιτικό σύστημα, παρά μόνο ως υπεξούσιοι ενός εντελώς απρόσιτου, αποξενωμένου και απόμακρου συστήματος εξουσίας, ως άθλιοι υπήκοοι κρατικών και υπερκρατικών μηχανισμών, ολοκληρώσεων και οργανισμών, μακριά από κάθε έννοια δημοκρατικής αρχής.
Ο κυρίαρχος συνασπισμός εξουσίας βρίσκεται σήμερα σε μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση. Η ανάγκη να συνεχιστεί ο ίδιος «μονόδρομος», παρ' όλη την κρίση και την κοινωνική υποβάθμιση, δημιουργεί δυσκολίες ακόμη και στην ίδια την ομαλή δικομματική εναλλαγή. Τα παλιά κόλπα δεν επαρκούν. Έχουν εξαντληθεί πλέον οριστικά τα περιθώρια ακόμη και για εμπόριο αυταπατών ή ελπίδας.
Τα «κόμματα εξουσίας» αντλούν πια τη δύναμή τους απευθείας από τη γενίκευση της πιο μεγάλης απόγνωσης, της μοιρολατρίας και των συσσωρευμένων προσωπικών αδιέξοδων της εργαζόμενης κοινωνίας.
Όρος πολιτικής ομαλότητας για τον συνασπισμό εξουσίας σήμερα δεν είναι η εξαγορά της κοινωνίας με αυταπάτες, ανέξοδες υποσχέσεις και φρούδες ελπίδες, αλλά η γενική της αποσύνθεση μέσα σε μια εξατομικευμένη «κοινωνία των πολιτών», στην οποία οι εργαζόμενες τάξεις και τα λαϊκά κοινωνικά στρώματα θα πάψουν να έχουν συλλογικές και οργανωμένες απαιτήσεις στη βάση των πιο άμεσων βιοποριστικών τους αναγκών.
Τίποτε περισσότερο από υποχείρια, υπήκοοι ή υποτελείς του εκάστοτε «μεγάλου άνδρα», ή «καταξιωμένου πολιτικού», όπως υποδεικνύεται κάθε φορά από τα κέντρα εξουσίας εντός και εκτός της χώρας. 
Οριστικό τέλος στην περίοδο της αυταπάτης.
Ο λαός και οι εργαζόμενοι σήμερα δεν έχουν ανάγκη να πειστούν για τα αδιέξοδα του κυρίαρχου συστήματος και των πολιτικών που επιτάσσει. Τα νιώθουν κάθε μέρα που περνά. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι μέσα στα υπάρχοντα πλαίσια και υπό το υπάρχον καθεστώς εξουσίας δεν έχουν καμιά ελπίδα.
Η περίοδος των αυταπατών, των προσδοκιών και των ψευδαισθήσεων έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Δεν είναι καθόλου δύσκολο σήμερα να αντιληφθεί ο λαός, οι απλοί εργαζόμενοι την αδίστακτη εκμετάλλευση που υφίστανται, την ανάγκη να υπάρξει διεκδίκηση και πάλη για μια άλλη κατάσταση όπου θα πρυτανεύουν τα συλλογικά συμφέροντα και οι ανάγκες του.
Σήμερα έχει γίνει φανερό ότι η ίδια η φύση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η οικονομία και η κοινωνία της χώρας μας απαιτεί ριζικά διαφορετικές λύσεις, λύσεις ενταγμένες σε μια πορεία συνολικής ρήξης με το καθεστώς
● της υπερεκμετάλλευσης της φτηνής εργατικής δύναμης,
● της διογκωμένης ανεργίας,
● της υποαπασχόλησης και της μαζικής φτώχειας,
● των ασύδοτων, επιδοτούμενων και κερδοσκοπικών επιχειρηματικών συμφερόντων,
● του πολιτικού αυταρχισμού,
● της γραφειοκρατικής αγκύλωσης,
● της διαφθοράς και του παρασιτισμού του κράτους,
● της ασφυκτικής πολιτικής, στρατιωτικής και οικονομικής εξάρτησης.
Ακόμη και τα πιο επείγοντα προβλήματα της οικονομίας συμπυκνώνονται σήμερα στον τρόπο που κινητοποιούνται οι βασικές παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας και πρωταρχικά οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, που αποτελούν άλλωστε την κύρια παραγωγική δύναμη. Γι' αυτό και οι αναπτυξιακές πολιτικές ξεχωρίζουν πρώτα και κύρια από τον τρόπο που μεταχειρίζονται τους εργαζόμενους.
Απέναντι στις επίσημες αναπτυξιακές πολιτικές που μεταχειρίζονται τους εργαζόμενους ως κόστος και αναλώσιμο είδος, απαιτείται μια αναπτυξιακή προσπάθεια η οποία θα πρέπει να στηρίζεται στους ίδιους τους εργαζόμενους.
● Να στηρίζει ουσιαστικά το εισόδημά τους και τροφοδοτείται από την πραγματική του αύξηση.
● Να κατοχυρώνει και να διευρύνει τις κατακτήσεις και τα δικαιώματά τους.
● Να βελτιώνει αποφασιστικά τους συνολικούς όρους διαβίωσης, εργασίας και κοινωνικής δράσης τους στην πόλη και την ύπαιθρο.
Επομένως η ανάγκη να στηριχθεί η εισοδηματική κατάσταση, το βιοτικό επίπεδο, τα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα του εργαζόμενου δεν προέρχεται από κάποιο αίσθημα φιλανθρωπίας, ή «κοινωνικής δικαιοσύνης» ούτε συνιστά κάποιο είδος «παροχών», ή απλά μια «ανακατανομή της κοινωνικής πίτας».
Αντίθετα αποτελεί μια βασική, θεμελιώδη προϋπόθεση για την ενεργοποίηση των παραγωγικών δυνάμεων της κοινωνίας, την αναγκαία ανόρθωση της οικονομίας και το αποφασιστικό σπάσιμο του φαύλου κύκλου της κρίσης. 
Τα βασικά στοιχεία μιας πρότασης διεξόδου.
Ποια πρέπει να είναι τα βασικά χαρακτηριστικά αυτής της άμεσης πολιτικής πρότασης διεξόδου;
Πρώτο: Στη σημερινή πολιτική κατάσταση, που υποτάσσει τα πάντα στο κίνητρο του ιδιωτικού κέρδους και στην αύξησή του, χρειάζεται να αντιπαρατεθεί μια ριζικά διαφορετική πολιτική η οποία πρέπει να βασίζεται σε νέα κριτήρια ανάπτυξης με επίκεντρο τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων για απασχόληση, για παιδεία, υγεία, κοινωνική εξασφάλιση, προστασία του περιβάλλοντος, δημιουργική αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου και αποφασιστική συμμετοχή σ’ όλες τις διαδικασίες που τους αφορούν στην εργασία, την κοινωνία και την πολιτική.
Εκεί που έχει οδηγηθεί η οικονομία από την κρίση, την πρόσδεσή της στην Ε.Ε. και την ΟΝΕ, καθώς και από την εφαρμοζόμενη κυβερνητική πολιτική, δεν μπορούν να υπάρξουν ουσιαστικές και βιώσιμες λύσεις στα προβλήματα που τη μαστίζουν, αν δεν εντάσσονται σ' ένα συνολικό μακρόπνοο σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης σε ανταγωνιστική κατεύθυνση με τα κριτήρια και τη λογική της εξαρτημένης ανάπτυξης και της ελεύθερης αγοράς.
Γι' αυτό και το να απαντήσει κανείς πειστικά στα πιο άμεσα προβλήματα των εργαζομένων, πρέπει αναγκαστικά να απαντήσει σ' αυτό το κεντρικό αναπτυξιακό πρόβλημα της χώρας, στο πρόβλημα της προοπτικής της.
Διαφορετικά όλες οι προτάσεις για αυξήσεις μισθών, για περιορισμό της ανεργίας, για χτύπημα της ακρίβειας, κ.ο.κ., ακόμη κι όταν υποδηλώνουν αγαθές προθέσεις, δεν είναι παρά απλοϊκή δημαγωγία, δεν είναι παρά μια ακόμη προσπάθεια εξαπάτησης των εργαζομένων, όσο κι αν θέλει να την στολίζει κανείς με αριστερά, υπεραριστερά και ταξικά επίθετα.
Είναι επείγουσα ανάγκη ένας νέου τύπου οικονομικός ρόλος του κράτους, που δεν θα είναι συμπληρωματικός της αγοράς, αλλά βασικός μοχλός μιας ριζικά διαφορετικής ανάπτυξης με κριτήριο τις άμεσες ανάγκες και τα συμφέροντα της εργαζόμενης κοινωνίας. Το βασικό ζητούμενο είναι το κράτος να μεταβληθεί από εικονικό σε πραγματικό εκπρόσωπο της κοινωνίας και μάλιστα εκείνων των κοινωνικών δυνάμεων που η επιβίωσή τους εξαρτάται από την προσωπική τους εργασία.
Ειδικά σε μια περίοδο άγριου ανταγωνισμού στις αγορές το κράτος δεν μπορεί να εμφανίζεται «ουδέτερο» ούτε να «απέχει» από την άμεση παραγωγική διαδικασία. Αντίθετα, πρέπει να εξαναγκαστεί σε σαφή τοποθέτηση και αυτή να είναι με την πλευρά των αδυνάμων, των χαμένων του παιχνιδιού, των ανθρώπων του μόχθου, που στέκουν ανίσχυροι μπροστά στους επιχειρηματικούς γίγαντες.
Και για να γίνει αυτό, το κράτος πρέπει να εξυγιανθεί, να κόψει τους δεσμούς του με τα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα, να γίνει εγγυητής των συλλογικών δικαιωμάτων και των άμεσων αναγκών των εργαζόμενων τάξεων και να αναδειχθεί σε βασικό, στρατηγικό μοχλό ανάπτυξης της οικονομίας συνολικά. 
Απεγκλωβισμός.
Δεύτερο: Δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική σε όφελος των εργαζομένων δίχως την πάλη για τον απεγκλωβισμό από το καθεστώς εξάρτησης της χώρας, δίχως την κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας. Η χώρα πρέπει να πάψει να αποτελεί έρμαιο των ιμπεριαλιστικών τυχοδιωκτισμών στην περιοχή και ανά την υφήλιο.
● Πρέπει να πάψει να ασφυκτιά από τον ζουρλομανδύα των ιμπεριαλιστικών ολοκληρώσεων.
● Πρέπει να αποτινάξει το καθεστώς υποτέλειας και υποταγής στα μεγάλα αφεντικά.
Κύριο μέλημα της άρχουσας τάξης ήταν από παλιά η προσπάθεια να εμφανίζει το καθεστώς ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και υποτέλειας ως κάτι απολύτως «φυσικό», ως τη μοναδική «εγγύηση έναντι των εθνικών κινδύνων», ως «μονόδρομο ένταξης στην παγκόσμια οικονομία», ως αναγκαία «έκφραση της διεθνούς αλληλεξάρτησης».
Στην πραγματικότητα η εξάρτηση είναι κάτι το «φυσικό» μόνο σε ένα διεθνές περιβάλλον στο οποίο κυριαρχεί η αρχή της ισχύος και της πυγμής, σε μια παγκόσμια αγορά όπου αναμετρώνται μονοπωλιακές δυνάμεις. Ενώ ο βασικός εθνικός κίνδυνος προέρχεται από αυτή την ίδια την εξάρτηση. Κι απ' αυτήν η χώρα μπορεί και πρέπει να απαλλαγεί.
Γι' αυτό και η όποια υποτίμηση του προβλήματος της εξάρτησης, η όποια υποβάθμισή του για οιονδήποτε λόγο συνιστούν τυπική απολογητική του κυρίαρχου συνασπισμού εξουσίας. Η παραγνώριση της εξάρτησης οδηγεί αναγκαστικά στην εγκατάλειψη προνομιακών πεδίων συσπείρωσης και μετώπων πάλης του εργατικού και λαϊκού κινήματος.
Κανένα πρόβλημα της δημοκρατίας και της κοινωνικο-οικονομικής ανάπτυξης δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί δίχως να αναδειχθεί πρώτα απ' όλα η ανάγκη πάλης ενάντια στο καθεστώς εξάρτησης, για την απαλλαγή από την αμερικανοκρατία και την αποδέσμευση από την Ε.Ε. 
Κατάκτηση της δημοκρατίας.
Τρίτο: Θεμελιακή προϋπόθεση μιας πολιτικής αναγέννησης της χώρας και του λαού της είναι η κατάκτηση της δημοκρατίας ως αφετηρία αντιμετώπισης των προβλημάτων της οικονομίας και της κοινωνίας. Αυτό σημαίνει πρώτα και κύρια την κατοχύρωση και διεύρυνση της λαϊκής κυριαρχίας.
● Σημαίνει εξασφάλιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και κατάργηση όλων των διακρίσεων και αντιδημοκρατικών νόμων.
● Σημαίνει την επιβολή ενός δημοκρατικού κοινωνικού ελέγχου σε όλα τα επίπεδα του συστήματος εξουσίας.
● Απαιτεί επίσης την προώθηση ενός κλιμακούμενου προγράμματος ουσιαστικής δημοκρατικής αποκέντρωσης θεμελιωμένης σε μια πραγματική λαϊκή τοπική αυτοδιοίκηση, όργανο και έκφραση του δικαιώματος της ελεύθερης αυτοοργάνωσης του λαού.
Όμως πρώτα και κύρια απαιτείται ένα νέο λαϊκό δημοκρατικό σύνταγμα, το οποίο θα είναι έκφραση αλλά και προϋπόθεση της λαϊκής κυριαρχίας. Γι' αυτό και θα είναι προϊόν μιας Συντακτικής Συνέλευσης, μιας νέας Εθνοσυνέλευσης, που θα γεννηθεί απευθείας από τον ίδιο το λαό με μοναδική αποστολή την σύνταξη του νέου συντάγματος.
Το σύνταγμα αυτό θα βασίζεται στην κατοχύρωση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών του εργαζομένου στην εργασία, την οικονομία, την κοινωνία και την πολιτική. Θα αναδεικνύει το κράτος σε εγγυητή αυτών των δικαιωμάτων και των ελευθεριών και θα θεσμοθετεί την εθνικοποίηση και δημοκρατική εξυγίανση των μέσων μαζικής ενημέρωσης, αλλά και τη δημοκρατική αναδιοργάνωση και επαναπροσδιορισμό του ρόλου των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας.
Κινητήρια δύναμη αυτής της πολιτικής πρότασης δεν μπορεί να είναι άλλη από το μαζικό κίνημα του ίδιου του λαού. Στην πράξη αυτή η πολιτική πρόταση δεν μπορεί παρά να είναι η προγραμματική βάση μιας ευρύτατης κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας με επίκεντρο τους εργαζόμενους, τους επαγγελματίες, τους αγρότες, τους μικρούς και μεσαίους επιχειρηματίες και τους νέους. Μόνο οι δικές τους οργανώσεις και ανεξάρτητες πρωτοβουλίες και να το μετατρέψουν σε μοχλό ανατροπής των κυρίαρχων συσχετισμών και χειραφέτησης της εργαζόμενης κοινωνίας.
Το κοινωνικο-ταξικό μέτρο αποδοχής και επιτυχίας της δεν θα είναι το κυνήγι των ψήφων σε έναν φαύλο κύκλο στείρου κοινοβουλευτισμού, αλλά η στήριξη και η άμεση βοήθεια σε κάθε αγώνα, σε κάθε κίνημα του λαού, σε κάθε προσπάθεια, από όπου κι αν προέρχεται, με στόχο την απόσπαση κατακτήσεων, βελτιώσεων και αλλαγών υπέρ των εργαζομένων. Μια πολιτική πρόταση που δεν μπορεί να φανεί άμεσα χρήσιμη στις καθημερινές διεκδικήσεις του απλού κόσμου της εργασίας, στο άνοιγμα του δρόμου για έστω και περιορισμένες νίκες είναι ανεδαφική και αδιάφορη από τη σκοπιά των συμφερόντων του εργαζόμενου λαού.

**************************

Αναδημοσίευση από εδώ: Το Ποντίκι.

Παρθένα Σαράνταινα.