Οι Ισλανδοί έχουν αγριέψει!

Πρωτοφανή πράγματα συμβαίνουν συνεχώς στην Ισλανδία. Οι σχέσεις πολιτικών και λαού έχουν αλλάξει θεαματικά μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης και η κατάσταση είναι πλέον εκτός ελέγχου του πολιτικού κατεστημένου. Αλλεπάλληλα κύματα διαδηλώσεων καθορίζουν από πέρυσι τις πολιτικές και τις οικονομικές εξελίξεις, με τα κόμματα, τους βουλευτές και την κυβέρνηση της χώρας να υποχρεώνονται κάθε τόσο σε βίαιες αναπροσαρμογές της πολιτικής τους για να μην έλθουν σε ευθεία αντιπαράθεση με τους οργισμένους πολίτες, οι οποίοι αψηφώντας τις αντίξοες καιρικές συνθήκες αυτής της αφιλόξενης νησιωτικής χώρας του μακρινού Βορρά βρίσκονται διαρκώς στους δρόμους.

Πάνω από 8.000 διαδηλωτές περικύκλωσαν με άγριες διαθέσεις το κοινοβούλιο τη Δευτέρα το βράδυ. Αβγά, μπογιές, ρολά χαρτιού υγείας, ντομάτες, μπουκάλια νερού και πάσης φύσεως αντικείμενα εκσφενδονίζονταν εναντίον του Αλθινγκι, όπως αποκαλείται το ισλανδικό κοινοβούλιο.

Το Ρέικιαβικ, η πρωτεύουσα της χώρας που έχει μόλις 190.000 κατοίκους και φυσιολογικά έχει την ηρεμία μιας μικρής επαρχιακής πόλης της Ευρώπης, ζούσε στιγμές έντασης που ξεπερνούσαν κάθε φαντασία για την Ισλανδία μέχρι τώρα.

Η αστυνομία είχε στήσει μεταλλικά οδοφράγματα για να αποτρέψει την έφοδο του κόσμου στο κτίριο της Βουλής. Μονάδες σιδηρόφρακτων αστυνομικών με εξοπλισμό δακρυγόνων, ασπίδων και χημικών για την αποκατάσταση της τάξης είχαν κυκλώσει το κοινοβούλιο, σε μια χώρα όπου πριν από την παρούσα κρίση οι προηγούμενες συγκρούσεις αστυνομίας - διαδηλωτών είχαν γίνει πριν από... εξήντα (!) χρόνια, με αφορμή την απόφαση της τότε κυβέρνησης να εντάξει την Ισλανδία στο ΝΑΤΟ.

Ο αστυνομικός κλοιός προστασίας στους υπουργούς και βουλευτές είχε στόχο επίσης να αποτρέψει την εκ νέου γελοιοποίηση της πρωθυπουργού Γιοχάνα Σίγκουρδουρντόουτιρ, η οποία την περασμένη εβδομάδα παρήλαυνε στις τηλεοράσεις όλου του κόσμου αηδιαστικά περιχυμένη με αβγά και χρώματα που είχαν εκσφενδονίσει εναντίον της διαδηλωτές, όπως και εναντίον υπουργών και βουλευτών που τη συνόδευαν.

Πέρυσι τον Ιανουάριο, μετά από ασταμάτητες διαδηλώσεις επί μήνες οι Ισλανδοί ανέτρεψαν τον δεξιό πρωθυπουργό Γκέιρ Χόρντε, ο οποίος αρνιόταν πεισματικά να παραιτηθεί. Στις εκλογές που ακολούθησαν μετά από ένα τρίμηνο έδιωξαν τη Δεξιά και ανέδειξαν κυβέρνηση σοσιαλδημοκρατών, με τη στήριξη των Πράσινων και της Αριστεράς.

Λίγους μήνες αργότερα, η νεοεκλεγείσα κεντροαριστερή κυβέρνηση υπέκυψε στις πιέσεις του ΔΝΤ, των Αγγλων και της ΕΕ. Ταπεινωμένη υποχρεώθηκε να υπογράψει μια επαίσχυντη συμφωνία υποταγής στις απαιτήσεις των Βρετανών τραπεζιτών, η οποία μετέφερε στις πλάτες των φορολογούμενων πολιτών τα χρέη των τυχοδιωκτών Ισλανδών τραπεζιτών. Οι Ισλανδοί πολίτες θύμωσαν με την ψοφοδεή κυβέρνησή τους και ξαναβγήκαν στους δρόμους, αρνούμενοι να αποδεχθούν νέα βάρη για τα οποία δεν ήταν υπεύθυνοι.

Νέος κύκλος μαχητικών διαδηλώσεων, νέα νίκη: πειθανάγκασαν τον δεξιό πρόεδρο της χώρας Ολαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον να προβεί στην πρωτοφανή επίσης κίνηση της άρνησης να υπογράψει την απόφαση της κυβέρνησης και της Βουλής υπέρ της συμφωνίας, οδηγώντας έτσι το θέμα σε δημοψήφισμα τον Μάρτιο.

Εκεί έγινε το απίστευτο: οι Ισλανδοί κατεξευτέλισαν την κεντροαριστερή κυβέρνηση που είχαν φέρει στην εξουσία ως "σωτήρα" πριν από λιγότερο από έναν χρόνο! Με το απίστευτο για δημοκρατική χώρα ποσοστό του... 93,2% είπαν "Οχι" στη συμφωνία που είχε υπογράψει η κυβέρνηση, ενώ "Ναι" είπε μόνο το... 1,8%! Ετσι η Ισλανδία δεν πληρώνει αυτή τη στιγμή τίποτα για τα χρέη των τραπεζών, καθώς νέα συμφωνία δεν έχει γίνει και οι ξένοι δανειστές ή καταθέτες των ισλανδικών τραπεζών το παίρνουν σιγά σιγά απόφαση ότι θα χάσουν σχεδόν όλα τα λεφτά τους.

Οι οργισμένοι Βίκινγκ δεν σταμάτησαν εκεί. Αφενός τώρα με τις αλλεπάλληλες διαδηλώσεις τους και τις ενέργειες εξευτελισμού των πολιτικών αποδομούν σιγά σιγά όλο το πολιτικό ισλανδικό κατεστημένο και αφετέρου ώθησαν τους κεντροαριστερούς βουλευτές να παραπέμψουν σε δίκη σε ειδικό δικαστήριο τον ανατραπέντα δεξιό πρωθυπουργό Χόρντε, μήπως και διασωθούν πολιτικά οι ίδιοι από τη λαϊκή οργή, πράγμα απίθανο.

ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ: Τους παίρνουν και τα σπίτια!

Οι διαδηλώσεις έπιασαν τόπο: η κυβέρνηση έδωσε εντολή στις κρατικοποιημένες τράπεζες να δώσουν και νέα παράταση σε πολίτες που αδυνατούν να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους για στεγαστικά δάνεια, προχωρώντας παράλληλα σε νέα αναδιάρθρωση των δανείων τους. Υπολογίζεται ότι 14.000 ιδιοκτήτες σπιτιών δεν είναι σε θέση να πληρώνουν κανονικά τις δόσεις των δανείων τους (αφορά το 14% των νοικοκυριών της χώρας). Το 20% των 7.900 μονογονεϊκών νοικοκυριών δεν μπορούν να τα φέρουν βόλτα. Επιπροσθέτως, καθώς το εισόδημα των Ισλανδών μειώθηκε κατά μέσο όρο 20% το 2009, η κεντρική τράπεζα υπολογίζει ότι περίπου το 40% των ισλανδικών νοικοκυριών είναι από τεχνική σκοπιά χρεοκοπημένο!

*************

Αναδημοσίευση από εδώ:Οι Ισλανδοί έχουν αγριέψει

Αντοχή (;) στην κατοχή!

Οταν θα ξοφλήσουμε το χρέος (για να βγούμε απ' το Μνημόνιο) θα χρωστάμε περισσότερα.

Δεν ξέρω αν αυτή η κυβέρνηση εφηύρε το αεικίνητο (να πληρώνεις και να μη σώνεις), αλλά το πολίτευμα της χώρας το κατέλυσε. Με ψέματα, παραπλανώντας τον λαό, ο «άνθρωπός τους στην Ελλάδα», ο Γιωργάκης ο Δόσων, αντικατέστησε το Σύνταγμα με το Μνημόνιο.

Το πολίτευμα του Μνημονίου ουδεμία λαϊκή νομιμοποίηση φέρει. Είναι ένα διαρκές κι όχι στιγμιαίο Πραξικόπημα. Κι επαφίεται στο φιλότιμο των Ελλήνων να το ανατρέψουν...

Μήπως χρειαζόμαστε πρωτοετείς φοιτητές των οικονομικών;
Μήπως μαθητευόμενοι τινές μάγοι θα κατάφερναν καλύτερα αποτελέσματα καταρτίζοντας ένα προσχέδιο προϋπολογισμού (τον Οκτώβριο) που θα το φάει λάχανο το σχέδιο προϋπολογισμού τον Νοέμβριο; (επί τα χείρω και χειρότερα).
Ομως το ερώτημα: γιατί η κυβέρνηση επιμένει στην πολιτική του θανατηφόρου σπιράλ (την οποίαν προεκλογικώς κατήγγειλε ο ίδιος ο κ. Παπανδρέου) προβάλλει πλέον όχι μόνον αναπάντητο αλλά και τρομερό, σαν να μην το υποβάλλει μια Σφίγγα, αλλά μια Γοργώ, μια Μέδουσα, μια Σκυλλοχάρυβδις.
Με τις μικρότερες παρά ποτέ (απ' το 1994 κι ύστερα) δημόσιες επενδύσεις, με την τερατώδη πλέον εξάπλωση των έμμεσων φόρων, με την ατέρμονη περικοπή των εισοδημάτων τι άλλο μπορεί να περιμένουμε από ύφεση που παράγει ανεργία και ανεργία που παράγει ύφεση;
Με την «πράσινη» ανάπτυξη να περιορίζεται σε καζίνα, φρουτάκια, fast track για αρπαχτές και fast fuck των εργασιακών σχέσεων, τι άλλο από χειμέρια περιμένουμε τα πράγματα;
Τον χειμώνα που έρχεται δεν αναμένεται «να τον πηδήξουμε» κι ύστερα για «άλλα δέκα χρόνια να καθαρίσουμε». Αναμένεται ακριβώς το αντίθετο για τους πληβείους -τους μισούς για τα επόμενα δέκα χρόνια να «καθαρίσουνε» και τους άλλους μισούς να «πηδήξουνε».
Πόση ανεργία μπορεί να αντέξει η χώρα;
Το 2010 θα κλείσουμε με 11,6%, ήτοι 582.000 ανέργους -τα επίσημα στοιχεία! Η πραγματικότης;
Το 2011 πάμε για 14,5%, ήτοι 728.048 ανέργους -τα επίσημα στοιχεία! Η πραγματικότης ποια θα είναι;
Για το 2012 προβλέπεται 15% ανεργία -μην πάμε όμως τόσο μακρυά- αν η πραγματική ανεργία αγγίξει το 20%, πράγμα απ' το οποίο, έτσι όπως πάμε, δεν απέχουμε ιδιαίτερα, θα έχουμε λίαν συντόμως 1.250.000 ανέργους (στα 5,02 εκατομμύρια τού οικονομικώς ενεργού πληθυσμού).
*****
Απ' ό,τι φαίνεται, στο εγγύς μέλλον θα φτάσουμε σε μια κατάσταση όπου αυτά που αντέχει η οικονομία των πλουσίων δεν θα τα αντέχει η κοινωνία των φτωχών.
Ομως, γιατί η κυβέρνηση επιμένει σε αυτόν τον δρόμο (μονόδρομο τον αποκαλεί) που υποβαθμίζει τη χώρα κι εξαθλιώνει τον λαό; Από χαζομάρα; όχι δα. Από κακία; μάλλον κουτό.
Οχι! μια κυβέρνηση, όσο ανίκανη και να 'ναι, καταλαβαίνει ότι με 1.100.000 ανασφάλιστους εργαζόμενους (Ελληνες κι αλλοδαπούς), με 1.250.000 ανέργους, με την εισφοροδιαφυγή ασύλληπτη και τα χαράτσια εις βάρος των πολλών να «υποκαθιστούν» τα διαφεύγοντα των φοροφυγάδων, όχι Ασφαλιστικό μπορείς να 'χεις, όχι αγορά που να λειτουργεί στοιχειωδώς δύνασαι, αλλά μόνο το τέλος μιας εποχής μπορείς να απεργάζεσαι.
Ποιας «εποχής» όμως;
Του έστω στοιχειώδους κοινωνικού κράτους. Για να το αντικαταστήσεις με τι; με μια ζούγκλα! Τι ζούγκλα; ατομικών συμβάσεων εργασίας, επιβίωσης του ισχυρότερου, ασυδοσίας των Εταιρειών, κατοχής του έθνους, αφαίμαξης του λαού. Γιατί; διότι αυτός είναι ο «σοσιαλισμός σου»; ανοησίες. Μήπως, διότι αυτός είναι ο πατριωτισμός σου; κουταμάρες.
Και πώς θα καθιερώσεις, θα εγκαθιδρύσεις για τα καλά αυτή τη ζούγκλα; Με κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, με ΓΣΕΕ ΠΑΣΟΚ, με Παιδεία ΠΑΣΟΚ (συν την κυρία Θάλεια Δραγώνα), με ΜΜΕ ως επί το πλείστον ΠΑΣΟΚ, με μέρος της Αριστεράς ΠΑΣΟΚ, με το ΛΑΟΣ ΠΑΣΟΚ, με τη μισή Ν.Δ. ΠΑΣΟΚ, με την ΑΔΕΔΥ ΠΑΣΟΚ, την καθιερώνεις τη ζούγκλα. Μια και καλή.
Μια ζούγκλα που άλλωστε από καιρό προετοιμάζεις (σύμπας ο δικομματισμός) με τον Σημίτη, το Χρηματιστήριο, τον Τσουκάτο, τις μίζες, τον Καραμανλή κι όλα τα γνωστά έως το Μνημόνιο -να τη η ζούγκλα.
Γιατί όμως την καθιερώνεις; εκών ή άκων; ξέπεσες σιγά σιγά σε αυτήν ή αυτή ήταν απ' την πρώτη αρχή ο προορισμός σου;
Να ξέπεσες σ' αυτήν απλώς, φαίνεται δύσκολο, μιας και τα μέτρα που κατ' εξακολούθησιν παίρνονται μόνο σε αυτήν -τη ζούγκλα- ασφαλώς οδηγούν. Αρα εκών! Εκών, με το έψιλον κεφαλαίο.
Γιατί όμως εκών;
Σε αυτό το άγριο ερώτημα, όχι της Σφίγγας, αλλά της Γοργωμέδουσας και της Σκυλλοχάρυβδης, δεν θα (τολμήσει να) απαντήσει η στήλη. Πρέπει όμως να τολμήσετε να απαντήσετε εσείς, κυρίες και κύριοι...
Στάθης.

***************

Αναδημοσίευση από εδώ: αντοχή (;) στην κατοχή

Έχουμε άραγε μνήμη σαν λαός;

«Υπάρχουν τα λεφτά». (Γιώργος)

«Δεν υπάρχει σάλιο». (Λοβέρδος)

«Μαζί τα φάγαμε». (Πάγκαλος)

Ετοιμη να εκραγεί η Ρουμανία!

Γιώργος Δελαστίκ

Οχι ένας και δύο, αλλά έξι (!) υπουργοί της ρουμανικής κυβέρνησης καρατομήθηκαν στις αρχές Σεπτεμβρίου -και μάλιστα όλοι οι οικονομικοί υπουργοί, αρχής γενομένης από εκείνους των Οικονομικών και της Οικονομίας- με στόχο να κατευναστεί προσωρινά η οργή των Ρουμάνων πολιτών, οι οποίοι διαδηλώνουν ασταμάτητα κατά της κυβερνητικής πολιτικής λιτότητας. Μάταιος κόπος. Η απόφαση του προέδρου Τραϊάν Μπασέσκου να συμφωνήσει τον Μάιο με το ΔΝΤ να περικόψει κατά 25% τους μισθούς των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα και κατά 15% τα επιδόματά τους, μαζί με την αύξηση του ΦΠΑ κατά 5 ολόκληρες εκατοστιαίες μονάδες ώστε να φτάσει στο 24%, έχει πυροδοτήσει μια ασυγκράτητη λαϊκή οργή.

Την προηγούμενη Δευτέρα κύλησε στο χώμα το κεφάλι και έβδομου υπουργού, του θεωρούμενου ως πανίσχυρου υπουργού Εσωτερικών Βασίλε Μπλάγκα. Τρία 24ωρα νωρίτερα είχαν προηγηθεί σκηνές που δύσκολα τις φαντάζεται κανείς.

Περίπου 7.000 αστυνομικοί, που πήραν μέρος σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας που οργάνωσε το συνδικάτο τους, αποφάσισαν να προχωρήσουν σε μη εγκεκριμένη πορεία μέσα από το κέντρο του Βουκουρεστίου προς το προεδρικό μέγαρο. Απαιτούσαν να συναντηθούν με τον πρόεδρο Μπασέσκου, ο οποίος όμως δεν είχε ακόμη επιστρέψει από τη Βουλγαρία όπου βρισκόταν σε επίσημη επίσκεψη.

Οι αστυνομικοί, οι περισσότεροι των οποίων ήταν με στολή, άρχισαν να πετούν κατά του προεδρικού μεγάρου μπουκάλια και... αστυνομικά κράνη, ενώ μονάδες χωροφυλακής παρατάχθηκαν απέναντι από τους οργισμένους αστυνομικούς, ανταλλάσσοντας ύβρεις. Τουλάχιστον πέντε αστυνομικοί είχαν προσέλθει ένοπλοι στη διαδήλωση.

Ο πρόεδρος Μπασέσκου γνωστοποίησε λίγες ώρες αργότερα ότι απομακρύνει τις αστυνομικές δυνάμεις, οι οποίες υπάγονται στο υπουργείο Εσωτερικών, από την προστασία του προεδρικού μεγάρου και τις αντικαθιστά με χωροφύλακες, οι οποίοι υπάγονται στο υπουργείο Αμυνας.

Ο πρωθυπουργός Εμίλ Μποκ αρνήθηκε μάλιστα να τον συνοδεύσουν δυνάμεις της Τροχαίας από το αεροδρόμιο στην πόλη του Βουκουρεστίου. Η αντιπολίτευση κατηγόρησε τη δεξιά κυβέρνηση ότι με τις ενέργειές της προκαλεί κλίμα εμφυλίου πολέμου.

Χθες, πάνω από 5.000 δάσκαλοι και καθηγητές μέσης εκπαίδευσης διαδήλωσαν στη ρουμανική πρωτεύουσα, με αλλεπάλληλες διαδηλώσεις διαφόρων κλάδων να έχουν προγραμματιστεί γι' αυτήν και την επόμενη εβδομάδα. Οι μισθοί των εκπαιδευτικών έπεσαν λόγω ΔΝΤ στα 200 ευρώ τον μήνα.

Παράλληλα, αποσυντίθεται σταδιακά και το εθνικό σύστημα υγείας της Ρουμανίας.

Λόγω των μέτρων λιτότητας, η κατάσταση στα νοσοκομεία είναι τραγική. Οι ασθενείς πρέπει να αγοράζουν αυτοί τα φάρμακα και το... φαγητό (!) τους, ενώ μόνο με "φακελάκι" μπορεί κανείς να τύχει υποτυπώδους περίθαλψης, καθώς οι μισθοί των γιατρών στη Ρουμανία ανέρχονται συνολικά στα 250 ευρώ μηνιαίως, όταν οι μέσες αποδοχές των κρατικών νοσοκομειακών γιατρών στην ΕΕ είναι περίπου 1.400 ευρώ.

Υπό το κράτος αυτών των συνθηκών, οι Ρουμάνοι γιατροί φεύγουν μαζικά στο εξωτερικό.

Από το 2007 που έγινε ελεύθερη η μετακίνησή τους στην ΕΕ, μετανάστευσαν περισσότεροι από 6.000 Ρουμάνοι γιατροί - από το σύνολο των 41.000 γιατρών της χώρας. Μετά την περικοπή κατά 25% του γλίσχρου μισθού τους, περίπου 2.500 ακόμη γιατροί θα εγκαταλείψουν φέτος τη χώρα, επιδεινώνοντας την κατάσταση των ρουμανικών νοσοκομείων.

Η χώρα είναι συγκλονισμένη από το δράμα που εκτυλίχθηκε προ μηνός στο μαιευτήριο Τζιουλέστι του Βουκουρεστίου. Εξαιτίας της λιτότητας που έχει επιβάλει η κυβέρνηση κατ' απαίτηση του ΔΝΤ, το μαιευτήριο δεν είχε χρήματα για την εγκατάσταση συστήματος πυρασφάλειας.

Επιπλέον, μία και μόνη νοσηλεύτρια φρόντιζε όλα τα βρέφη που βρίσκονταν στη μονάδα εντατικής νεογνών. Κάπου είχε μετακινηθεί όταν ένα βραχυκύκλωμα προκάλεσε πυρκαγιά. Εξι πρόωρα βρέφη κάηκαν ζωντανά και πολύ περισσότερα υπέστησαν σοβαρά εγκαύματα, προκαλώντας σοκ στη ρουμανική κοινωνία και αποκαλύπτοντας το βάραθρο στο οποίο έχει πέσει...

ΟΙ ΜΙΣΟΙ ΡΟΥΜΑΝΟΙ:

Αναπολούν τώρα τον... Τσαουσέσκου!

Η απόγνωση των Ρουμάνων για την εξαθλίωση της χώρας τους αποτυπώνεται με δύο τρόπους στις δημοσκοπήσεις. Ο πρώτος είναι μέσω της φραστικής καταδίκης της κυβερνητικής Δεξιάς, η οποία τον Σεπτέμβριο συγκέντρωνε ποσοστό μόνο 14,6% (!), ενώ οι σοσιαλδημοκράτες της αντιπολίτευσης, ένα κόμμα βαθύτατα διεφθαρμένο, εκτοξεύτηκαν στο 37,1%. Ο δεύτερος τρόπος έκφρασης είναι η νοσταλγία για το προηγούμενο καθεστώς. Στην ίδια δημοσκόπηση, το 61% των Ρουμάνων υποστηρίζει ότι "ο κομμουνισμός είναι καλή ιδέα"! Σαν να μην έφτανε αυτό, το 49% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι με το καθεστώς Τσαουσέσκου περνούσαν πολύ καλύτερα από όσο σήμερα! Σημεία των καιρών...

****************

Αναδημοσίευση από εδώ: Ετοιμη να εκραγεί η Ρουμανία

Δούκισσα της Πλακεντίας.

Η κυρία, ο λήσταρχος και η επανάσταση.

Την εκκεντρική προσωπικότητα της Δούκισσας της Πλακεντίας επιχειρεί να φωτίσει μια από τις εκθέσεις του Βυζαντινού Μουσείου.

ΜΑΡΙΑ ΘΕΡΜΟΥ

Τι γύρευε μια πολυταξιδεμένη Γαλλοαμερικανίδα στην Ελλάδα της Επανάστασης του ΄21; Δύσκολο να απαντηθεί ακόμη και σήμερα, σχεδόν δύο αιώνες από τότε που η Σοφί Μπαρμπέ ντε Μαρμπουά, άλλως Δούκισσα της Πλακεντίας, επισκέφθηκε την Ελλάδα για να εγκατασταθεί πρώτα στο Ναύπλιο και μετά στην Αθήνα.

Ηταν ίσως ο ανήσυχος χαρακτήρας της, το τυχοδιωκτικό πνεύμα και η επιχειρηματική της δεινότητα, στοιχεία σπάνια για μια γυναίκα της εποχής, αυτά που την οδήγησαν ως εδώ και δημιούργησαν τον μύθο της. Από την άλλη, τέτοιες προσωπικότητες δεν αναλύονται εύκολα, οπότε είναι κατανοητός ο «αγώνας» του Βυζαντινού Μουσείου προκειμένου να διερευνηθούν η ζωή και η δράση της.

«Στη Βίλα Ιλίσια επί της Βασιλίσσης Σοφίας, που κατασκευάστηκε το 1848 από τον Σταμάτη Κλεάνθη ως οικία της δούκισσας, βρήκε στέγη για πρώτη φορά το μουσείο και τώρα που ολοκληρώνεται η αλλαγή στις χρήσεις της με τα νέα κτίρια, μια έκθεση για την ιδιοκτήτριά του είναι το λιγότερο που θα μπορούσε να γίνει» λέει η κυρία Αναστασία Λαζαρίδου, αναπληρώτρια διευθύντρια του ΒΧΜ. Η έκθεση προγραμματίζεται για τον Δεκέμβριο. Και θα πρέπει να περιμένει κανείς, όχι μόνο ένα πορτρέτο της Δούκισσας της Πλακεντίας, αλλά και το πλαίσιο της εποχής κατά την οποία έζησε, όπως και την παραφιλολογία που αναπτύχθηκε γύρω από το πρόσωπό της.

Ομορφη, εκκεντρική και πλούσια, η δούκισσα θα πρέπει να εντυπωσίαζε αλλά και να... τρόμαζε τους λίγους κατοίκους (περί τις 7.000) της Αθήνας το 1836, χρονιά που αποφάσισε να εγκατασταθεί μόνιμα στην Ελλάδα. Η ενασχόλησή της με την πολιτική, ο φιλελληνισμός στον οποίο την είχε μυήσει ο Καποδίστριας το 1826 στο Παρίσι- στη συνέχεια στράφηκε εναντίον του- και οι δωρεές της την κατέταξαν στους ευεργέτες του νέου κράτους. Από την άλλη, ο παράξενος χαρακτήρας της, που έγινε εξαιρετικά δύσκολος μετά τον θάνατο της κόρης της, γρήγορα την αποξένωσε από τον κόσμο. Γιατί εδώ πια οι λεπτομέρειες ήταν τρομακτικές...

Καρπός του γάμου της με τον Σαρλ Λεμπρούν, γιο του συνυπάτου του Ναπολέοντα και Δούκα της Πλακεντίας με τον οποίο ωστόσο σύντομα η δούκισσα ήρθε σε διάσταση, η Ελίζα πέθανε το 1836 κατά τη διάρκεια ταξιδιού των δύο γυναικών στη Βηρυτό. Επιστρέφοντας στην Αθήνα με το σώμα της Ελίζας βαλσαμωμένο, η δούκισσα έχτισε ένα παρεκκλήσι στο υπόγειο της προσωρινής οικίας της στην οδό Πειραιώς, όπου και το τοποθέτησε.

Δέκα χρόνια αργότερα αυτό το ξύλινο οίκημα κάηκε, ενώ σε εφημερίδα της εποχής αναφέρεται ότι μαζί του κάηκε και το ταριχευμένο σώμα.

Η θρυλούμενη σχέση της πάντως με τον λήσταρχο Νταβέλη είναι ανακριβής, όπως σημειώνει η επιμελήτρια της έκθεσης κυρία Ελένη Μάργαρη. «Αντίθετα, φέρεται να αιχμαλωτίστηκε από έναν άλλο μεγάλο ληστή της εποχής, τον Μπίμπιση, από τον οποίο την ελευθέρωσαν οι κάτοικοι του Αμαρουσίου και του Χαλανδρίου» προσθέτει.

ΤΑ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΟΥΚΙΣΣΑΣ

Το 1836 εγκαθίσταται στην Αθήνα, εντυπωσιάζοντας αλλά και τρομάζοντας τους 7.000 κατοίκους της πόλης.

Η ενασχόλησή της με την πολιτική και οι δωρεές της την αναδεικνύουν σε ευεργέτη του νεοσύστατου κράτους.

Ο παράξενος χαρακτήρας της, ιδίως μετά τον θάνατο της κόρης της, το 1836, την αποξενώνει από τον λαό.

Ταριχεύει το σώμα της Ελίζας και το τοποθετεί στο υπόγειο του σπιτιού της, στην οδό Πειραιώς.

Πρόγραμμα γεμάτο ως και το 2011.

Εκθέσεις γλυπτικής, ζωγραφικής, εκκλησιαστικής τέχνης αλλά και έργων φιλοτεχνημένων από ημιπολύτιμους λίθους και κοράλλια έχουν προγραμματιστεί από το Μουσείο ως και το 2011. Η αρχή γίνεται με την έκθεση του Λάμπρου Γατή «Γλυπτικής ραψωδία» η οποία εγκαινιάζεται σήμερα και θα διαρκέσει ως τις 14 Νοεμβρίου. Ακολουθούν: «Σύγχρονη εκκλησιαστική τέχνη- Αρχιτεκτονική και Ζωγραφική» (22- 28 Νοεμβρίου), «Από τη γη στον ουρανό», έργα τέχνης από τη Συλλογή Πασσά (2 Μαρτίου- 15 Μαΐου 2011), «Οψεις του πνευματικού», έργα της συλλογής του Θωμά Λιακουνάκου (25 Μαΐου- 28 Αυγούστου 2011), Συλλογή της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (19- 31 Οκτωβρίου 2011), Περ Κίρκεμπι (7 Νοεμβρίου- 15 Ιανουαρίου).

*************

Αναδημοσίευση από εδώ: Δούκισσα της Πλακεντίας

«Ιρλανδικό θαύμα»: έλλειμμα... 32%!

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ.

Δεν πίστευαν στ’ αυτιά τους όσοι το άκουγαν. Δεν πίστευαν στα μάτια τους όσοι το διάβαζαν. Ο υπουργός Οικονομικών της Ιρλανδίας, Μπράιαν Λένιχαν, ανακοίνωσε κάτι αδιανόητο: το έλλειμμα του προϋπολογισμού της χώρας για το 2010 θα ανέλθει στο... 32% του ΑΕΠ!!! Προσοχή, μιλάμε για το έλλειμμα, όχι για το δημόσιο χρέος! Αυτό δηλαδή που στο Σύμφωνο Σταθερότητας της ΕΕ έχει καθοριστεί ότι επιτρέπεται να φτάνει μέχρι 3% του ΑΕΠ.

Η δεξιά ιρλανδική κυβέρνηση του Μπράιαν Κάουεν, βλέποντας ότι οι Ιρλανδοί έχουν σκύψει το κεφάλι και δεν αντιδρούν στα μέτρα εφιαλτικής λιτότητας που τους επιβάλλει, προκειμένου να «ξελασπώσει» τις τράπεζες που έπαιξαν εξωφρενικά κερδοσκοπικά παιχνίδια, αποφάσισε να διαθέσει μερικές δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ ακόμη για χάρη του τραπεζικού τομέα. Ετσι το έλλειμμα του προϋπολογισμού της Ιρλανδίας, το οποίο ήταν ήδη με 14,3% του ΑΕΠ το χειρότερο της ΕΕ κατά το 2009, αντί για 11% που υπολογιζόταν για το 2010 θα εκτιναχθεί στο απίστευτο, πρωτοφανές ύψος του 32%! Πάνω από δέκα φορές το όριο του Μάαστριχτ! Μιλάμε δε για την Ιρλανδία, μια χώρα που μόλις το 2007 είχε... πλεόνασμα, όχι έλλειμμα στον προϋπολογισμό της! Μια χώρα της οποίας το δημόσιο χρέος κατά το 2007 ανερχόταν μόλις στο 25% του ΑΕΠ.

Η απόφαση, όμως, της κυβέρνησης να βάλει τους φορολογούμενους να πληρώσουν αυτοί τις ζημιές των ιδιωτικών τραπεζών έχει οδηγήσει την Ιρλανδία σε πλήρη οικονομική κατάρρευση.

Το δημόσιο χρέος, το οποίο σε αντίθεση με το έλλειμμα είναι ένα μέγεθος που αυξομειώνεται δύσκολα και ιδίως η μείωσή του απαιτεί συνήθως δεκαετίες ολόκληρες, καλπάζει με τρελούς ρυθμούς στην Ιρλανδία: από 25% το 2007 έγινε 43,9% το 2008 και το 2009 -πάντα εξαιτίας των τραπεζών- εκτινάχθηκε στο 64%. Το 2010 η απόφαση της ιρλανδικής κυβέρνησης την περασμένη εβδομάδα να δώσει δεκάδες ακόμη δισεκατομμύρια ευρώ στους τραπεζίτες απογειώνει το δημόσιο χρέος στο ύψος του 99% του ΑΕΠ, όπως είπε ο υπουργός Οικονομικών Λένιχαν!

Δεν χρειάζεται φιλοσοφία για να αντιληφθεί κανείς ότι το 99% είναι ένα προπαγανδιστικό κόλπο - ότι δηλαδή το ιρλανδικό χρέος σαφώς και θα υπερβεί στην πραγματικότητα το 100% του ΑΕΠ το 2010 και απλώς ανακοινώνεται αρχικά αριθμός που δεν είναι τριψήφιος, για λόγους ψυχολογικούς και επικοινωνιακούς. Το ίδιο άλλωστε κάνει και το Βέλγιο.

Η κατάρρευση όμως της Ιρλανδίας έχει εξαιρετική σημασία από πολιτική, οικονομική και ιδεολογική σκοπιά. Πάνω από μία δεκαετία μάς είχαν ζαλίσει σε όλη την Ευρώπη με τον «Κελτικό Τίγρη», προβάλλοντας σε ολόκληρη την ΕΕ την ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική του Δουβλίνου ως παράδειγμα προς μίμηση. Ο καθολικός καταποντισμός της ιρλανδικής οικονομίας εν ριπή οφθαλμού μόλις έσκασε η νεοφιλελεύθερη φούσκα αποδεικνύει την επικίνδυνη γελοιότητα αυτού του μοντέλου, που οδηγεί σε τραγωδία έναν ολόκληρο λαό.

Σαρκάζουν μέχρι και οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου, γράφοντας μεταξύ άλλων: «Ο Κελτικός Τίγρης εδώ και πολύ καιρό πήρε το καπέλο του και το πανωφόρι του και εξαφανίστηκε στο σκοτάδι της νύχτας. Και τι λογαριασμό άφησε πίσω του! Η ανακοίνωση ότι ο λογαριασμός για τη διάσωση των ιρλανδικών τραπεζών μπορεί να αγγίξει τα 50 δισεκατομμύρια ευρώ δείχνει την παράλογη κλίμακα της τραπεζικής κρίσης».

Εντυπωσιάζει μέσα σε αυτό το κλίμα πλήρους απαξίωσης της Ιρλανδίας η περιφρόνηση που δείχνουν μεγάλες ευρωπαϊκές εφημερίδες προς την... Ελλάδα! Η στάση της ιρλανδικής κυβέρνησης «δείχνει ότι η Ιρλανδία δεν είναι Ελλάδα» έγραφαν στην πρώτη σελίδα τους την Παρασκευή οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», προβάλλοντας δηλώσεις Βρετανού χρηματιστή.

«Δεν υπάρχει θέμα να συναντηθεί τώρα η Ιρλανδία με το ελληνικό καρκίνωμα (!) στο εδώλιο των σχεδόν χρεοκοπημένων κρατών», έγραφε δηλητηριωδώς και η γαλλική «Μοντ» το Σάββατο.

«Καρκίνωμα» η Ελλάδα, ενώ η ιρλανδική κυβέρνηση απλώς «επέλεξε τη διαφάνεια, παρουσιάζοντας τον «τρομερό» λογαριασμό της βοήθειας προς τις τράπεζες»! Τι να πει κανείς...

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Αρπάζει τα λεφτά για τις συντάξεις!

ΑΔΙΣΤΑΚΤΗ είναι η δεξιά κυβέρνηση της Ιρλανδίας στην προσπάθεια εξυπηρέτησης των τραπεζών. Με το έλλειμμα να εκτινάσσεται στο 32% του ΑΕΠ και το δημόσιο χρέος να φτάνει στο 100% του ΑΕΠ αποσύρθηκε πανικόβλητη από την έκδοση ομολόγων μέχρι του χρόνου τον Ιούνιο. Αντί να δανειστεί με σίγουρα εξοντωτικό επιτόκιο, αποφάσισε να βάλει χέρι στα 24 δισεκατομμύρια ευρώ που έχει το ταμείο συντάξεων της χώρας και να δώσει τα λεφτά αυτά για τις τράπεζες! Θα φάει δηλαδή τα λεφτά των συνταξιούχων και το 2011 πρέπει να δανειστεί τουλάχιστον 10 δισεκατομμύρια για να μπορέσει να πληρώσει τις συντάξεις αλλά και τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων!

****************

Αναδημοσίευση από εδώ: «Ιρλανδικό θαύμα»: έλλειμμα... 32%!

Να σώσουμε τους λύκους των Κραβάρων.

Ένα στα πέντε φυτά κινδυνεύει με εξαφάνιση!

Η μελέτη καταρτίζει τον σχετικό επίσημο παγκόσμιο "κόκκινο" κατάλογο με τα απειλούμενα είδη, ωστόσο είναι πολύ πιο αισιόδοξη από μια προηγούμενη που είχε εκτιμήσει ότι κινδυνεύει με εξαφάνιση το 70%.

Τουλάχιστον ένα στα πέντα φυτά (22%) του πλανήτη απειλείται με εξαφάνιση σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, ποσοστό ανάλογο με τα απειλούμενα θηλαστικά.

Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξε η πιο πλήρης επιστημονική μελέτη των φυτών που έχει γίνει ποτέ διεθνώς, υπό τον συντονισμό ερευνητών των Βασιλικών Βοτανικών Κήπων Κιου του Λονδίνου, με επικεφαλής τον καθηγητή Στέφεν Χόπερ, με τη συνεργασία επιστημόνων του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου, του Βοτανικού Κήπου του Μισούρι των ΗΠΑ και της Διεθνούς Ένωσης για την Προστασία της Φύσης (IUCN).

Η μελέτη καταρτίζει τον σχετικό επίσημο παγκόσμιο "κόκκινο" κατάλογο με τα απειλούμενα είδη, ωστόσο είναι πολύ πιο αισιόδοξη από μια προηγούμενη μελέτη που είχε εκτιμήσει ότι πολύ περισσότερα, σχεδόν τρία στα τέσσερα φυτά (ποσοστό 70%), κινδυνεύουν.

Η προηγούμενη πιο απαισιόδοξη εκτίμηση είχε βασιστεί, κυρίως, στη μελέτη ειδών φυτών που ήδη θεωρούνταν ότι απειλούνταν, ενώ η νέα μελέτη έχει πιο ευρεία οπτική γωνία. Πάντως το ποσοστό δεν αποκλείεται να είναι μεγαλύτερο από 22%, καθώς αρκετά νέα είδη φυτών που ανακαλύπτονται κάθε χρόνο, αμέσως ταξινομούνται στην κατηγορία των απειλούμενων.

Η νέα μελέτη, σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο, τη βρετανική "Γκάρντιαν" και το "Nature" θα παρουσιαστεί στη σύνοδο των ηγετών του πλανήτη στη Ναγκόγια της Ιαπωνίας, τον Οκτώβριο (18 έως 29), οι οποίοι, στο πλαίσιο της σχετικής διεθνούς συμφωνίας του ΟΗΕ, θα συζητήσουν την παγκόσμια κρίση βιοποικιλότητας και πώς θα μπορούσε να τεθεί υπό έλεγχο μέχρι το 2020.

Οι επιστήμονες επέλεξαν τυχαία 7.000 είδη φυτών από όλες τις μείζονες φυτικές ομάδες, ως αντιπροσωπευτικό δείγμα για την κατάσταση των συνολικά 380.000 έως 400.000 ειδών φυτών που είναι γνωστά μέχρι σήμερα. Από αυτά, διαπιστώθηκε ότι για τα περίπου 3.000 (ποσοστό 33%) δεν υπάρχουν επαρκείς πληροφορίες, ώστε να γίνει αξιόπιστη αξιολόγηση για την κατάστασή τους διεθνώς, ενώ για τα υπόλοιπα 4.000 κατέστη εφικτό να γίνει αυτή η εκτίμηση, λαμβάνοντας υπόψη ένα συνδυασμό επιμέρους εκτιμήσεων (για τον απόλυτο αριθμό των άγριων φυτών, το ρυθμό μείωσής τους, τη συνολική επιφάνεια του εδάφους που πιστεύεται ότι καλύπτουν κ.α.).

Από αυτά τα 4.000 φυτά, το 4% θεωρείται ότι απειλείται σε κρίσιμο βαθμό, το 7% ότι απειλείται και το 11% ότι είναι ευάλωτα, συνεπώς συνολικά το 22% των φυτών βρίσκεται υπό μεγαλύτερη ή μικρότερη απειλή. Το 63% δεν κινδυνεύει, ενώ για το υπόλοιπο 5% τα στοιχεία κρίθηκαν ανεπαρκή.

Το ποσοστό των απειλούμενων φυτών είναι ανάλογο με αυτό των απειλούμενων θηλαστικών στην "κόκκινη λίστα" της IUCN, χειρότερο από το ποσοστό των απειλούμενων πουλιών (κάτω του 10%) και καλύτερο από εκείνο των αμφίβιων (άνω του 25% απειλούνται) ή των κοραλλιών. Περίπου τα δύο τρίτα των απειλούμενων φυτών βρίσκονται στα τροπικά βροχο-δάση, ενώ τα γυμνόσπερμα φυτά (μια κατηγορία που περιλαμβάνει τα κωνοφόρα) είναι αυτά που βρίσκονται στην χειρότερη θέση. Σε σχέση με τα τουλάχιστον 380.000 είδη φυτών, έχουν βρεθεί 5.490 είδη θηλαστικών, 10.027 είδη πουλιών και 6.285 είδη αμφίβιων.

Τα φυτά αποτελούν την αθόρυβη και συχνά υποτιμούμενη βάση της ζωής πάνω στη Γη. Η μεγαλύτερη απειλή για τα φυτά είναι ο άνθρωπος (σε ποσοστό 81%), λόγω της εντατικής γεωργίας, της κτηνοτροφίας, της αποψίλωσης των δασών, της οικοδόμησης κ.α. "Πρέπει να θέσουμε υπό αμφισβήτηση την κυρίαρχη ιδέα, ότι τα φυτά υπάρχουν για να τα εκμεταλλευόμαστε. Είναι ανάγκη να προχωρήσουμε σε ένα σύστημα όπου φροντίζουμε τα φυτά πολύ πιο προσεκτικά και λαμβάνουμε μέτρα διατήρησής τους", δήλωσε ο επιστήμων Νικ Λουγκάντα των Κήπων Κιου, εκ των υπευθύνων για τη νέα έρευνα.

Μια ξεχωριστή μελέτη από αυστραλιανούς επιστήμονες (Νταϊάνα Φίσερ και Σίμον Μπλόμπεργκ) του πανεπιστημίου του Κουίνσλαντ, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό βιολογίας "Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences" της Βασιλικής Εταιρίας Επιστημών της Βρετανίας, κάνει την αισιόδοξη εκτίμηση ότι λιγότερα είδη θηλαστικών απειλούνται απ’ ό,τι πιστευόταν μέχρι τώρα. Όπως αναφέρει, είδη που κάποτε θεωρούνταν εξαφανισμένα, συχνά ανακαλύπτονται ξανά.

******************

Αναδημοσίευση από εδώ: Ένα στα πέντε φυτά κινδυνεύει με εξαφάνιση

Διανοούμενοι κέρβεροι της εξουσίας...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ

Καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου.

Η ευκολία με την οποία πρώην αριστεροί διανοούμενοι υποστηρίζουν ξεδιάντροπα την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, ή έστω αναζητούν τη διέξοδο από αυτήν σε έναν πιο ανθρώπινο καπιταλισμό είναι εντυπωσιακή.

Δίχως αιδώ καμιά και δίχως ουδέποτε κανείς από αυτούς να νιώσει την ανάγκη να δώσει μια δημόσια ερμηνεία για την αλλαγή της στάσης ζωής του και της ιδεολογικής του ρότας, με τη μεγαλύτερη των ευκολιών μετατράπηκαν από πολέμιοι του συστήματος σε ένθερμους υποστηριχτές του.

Πρόκειται για τους διανοούμενους εκείνους που κάποια στιγμή δίχως το πιο συχνά να το γνωρίζουν αποφάσισαν να υιοθετήσουν τη θεωρία του Κομφούκιου της εσωτερίκευσης της αστικής κρατικής λογικής, ή κατά Τρότσκι «τη γραμμή της ελάσσονος αντίστασης»[i], η οποία και αποτελεί το πλαίσιο κίνησής τους μέσα στο οποίο τα πάντα επιτρέπονται δίχως καμιά αναστολή και ηθικό φραγμό[ii].

Οπως επεσήμανε η Rosa Luxemburg για αυτούς τους διανοούμενους, «η πολιτική διαφθορά και η τέχνη να παραπλανούν τις μάζες αποτελούν τα θεμέλια της πολιτικής τους ύπαρξης»[iii].

Σε μια εποχή μαζικής ενσωμάτωσης της διανόησης ας θυμίσουμε ένα σύντομο απάνθισμα από τους χαρακτηρισμούς που απέδωσαν σε αυτούς τους διανοούμενους, όσοι άντεξαν και έμειναν πιστοί στα ιδανικά της ανθρωπιάς.

OJules Valles, μέλος της επιτροπής παιδείας της Κομμούνας, τους αποκαλούσε «ξεπουλημένα γουρούνια». Είναι εκείνοι που «για κάποια χρήματα ή λίγη δόξα [....] μετατρέπουν τις πεποιθήσεις τους σε άχυρα κάτω από τα πόδια των μεγάλων», εκείνοι που για «να λάμπουν λίγο μετατρέπονται σε αυλικούς, βαλέδες και παράσιτα στις αντικάμαρες των υπουργών ή στις τραπεζαρίες των πλουσίων», οι «πολυπράγμονες ξερόλες γραφιάδες», «οποιοσδήποτε ζει από τις κολακείες στην εξουσία», οι «ενθουσιώδεις, σκληροί και άκαμπτοι» που ένα ωραίο πρωινό «όπως τα αδέλφια τους τα γουρούνια των πανηγυριών [..], στριφογυρίζοντας και γρυλίζοντας κατέληξαν με τη μουσούδα και τα πόδια τους στο ζωοτροφείο της μετριότητας»[iv].

Την περίοδο του Μεσοπολέμου ο Julien Benda από μια ρομαντική σκοπιά, αντιμετωπίζοντας την πραγματική διανόηση ως την «αληθινή συνείδηση του κόσμου», με το βιβλίο του «η προδοσία των κληρικών», καταγγέλλει την εγκατάλειψη από μέρους των διανοουμένων των οικουμενικών αξιών και την υποταγή του πνεύματος στα κρατικά συμφέροντα, καθώς και το γλίστρημα στον ολοκληρωτικό ρεαλισμό»[v].

Λίγο πριν απ' τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ο Paul Nizan από μια κομμουνιστική προοπτική καταγγέλλει την «παραίτηση των διανοουμένων», την «προδοσία» τους και τη μετατροπή τους σε «κέρβερους», σε μαντρόσκυλα της εξουσίας για τα οποία η αστική δημοκρατία αποτελεί το τέλος της ιστορίας[vi].

Πιο πρόσφατα ο Regis Debray διερωτάται: ο 20ός αιώνας είδε επαναστάσεις να αντιστρέφονται σε αντεπαναστάσεις, καταπιεσμένους σε καταπιεστές, ελευθερωτές σε ρινόκερους, δημοκρατίες σε μετοχικές εταιρείες, γιατί οι διανοούμενοι να μην ακολουθήσουν και εκείνοι το ίδιο ρεύμα[vii];

Πράγματι σε αντίθεση με την περίοδο της παγκόσμιας αίγλης της Ρώσικης Επανάστασης, ή και αργότερα της αντίστασης κατά του φασισμού, οπότε και σημαντικά τμήματα της διανόησης είχαν προσεγγίσει την ανερχόμενη αριστερά, στην εποχή μας ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού» σοσιαλισμού, η διανόηση στάθηκε πρωτοπόρα στο σαρωτικό ρεύμα της ρινοκεριάδας. Παρ' όλα αυτά υπάρχουν ακόμη διανοούμενοι και όχι ανάμεσα σ' εκείνους οι οποίοι μπορούν να θεωρηθούν ως οργανικοί διανοούμενοι της εργατικής τάξης, οι οποίοι αντιστέκονται και παλεύουν για την ανατροπή της υπάρχουσας τάξης.

Και αυτή η κατηγορία της διανόησης που ακολουθεί τη στάση του Montaigne όταν αυτός αντιστάθηκε στις δίκες για μαγεία, στα εγκληματικά όργια στην Καραϊβική, στη ληστεία των Ανατολικών Ινδιών, ή του Montesquieu που κατήγγειλε τη δουλεία, ή του Voltaire που αντιτίθετο στην Καθολική Εκκλησία και τα μαρτύρια της, ή του Emile Zola που μεταξύ άλλων ήταν ο πρωτεργάτης της καμπάνιας για την υπεράσπιση του Dreyfous, ή του Gorki που αρνήθηκε να ακολουθήσει την αντεπαναστατική κατρακύλα της ρούσικης διανόησης, ή των ουτοπικών σοσιαλιστών, ή ακόμη των ίδιων των κλασικών του μαρξισμού[viii], καλούνται να ακολουθήσουν και σήμερα οι διανοούμενοι που σέβονται πάνω απ' όλα τον εαυτόν τους, οι διανοούμενοι εκείνοι που αρνούνται να μετατραπούν σε λακέδες της αστικής τάξης.

[i] Trotsky Leon, Les intellectuels et le socialisme, http://marxists.org

[ii] Βλέπε Barillon Michel, Glosses sur Des intellectuels et du pouvoir de Edward Said, http://atheles.org σελίδα 4.

[iii] Rosa Luxemburg, Masses et chefs http://lcr94.free.fr

[iv] Βλέπε Barillon Michel, Glosses sur Des intellectuels et du pouvoir de Edward Said, ό.π. σελίδα 5.

[v]Benda Julien, La trahison des clercs, Grasset, 1975.

[vi] Nizan Paul , Demission des philosophes, http://atheles.org

[vii] Debray Regis , i.f. suite et fin, Gallimard, 2000.

[viii] Βλέπε Γ. Ρούση «Σύγχρονη Επαναστατική Διανόηση» Εκδόσεις Γκοβόστη 2005, σελίδα 297.

***************

Αναδημοσίευση από εδώ: Διανοούμενοι κέρβεροι της εξουσίας

Ο ελεύθερος χρόνος στην εποχή της κρίσης!

Της ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΚΟΡΩΝΑΙΟΥ

Καθηγήτρια Κοινωνιολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Η μεγαλύτερη ίσως κατάκτηση των εργαζομένων στις ευρωπαϊκές κοινωνίες ήταν η μείωση του εργάσιμου χρόνου και το δικαίωμα στον ελεύθερο χρόνο που, στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, σηματοδότησαν μια πραγματική πολιτισμική επανάσταση.

Για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας η υλική και συμβολική κυριαρχία της αμειβόμενης εργασίας κλονίστηκε ουσιωδώς στη σκέψη και την καθημερινή ζωή εκατομμυρίων εργαζομένων. Το τέλος της προτεσταντικής «ηθικής της εργασίας» και η μαζικοποίηση δικαιωμάτων και δυνατοτήτων -που έως τότε αποτελούσαν προνόμιο όσων βρίσκονταν στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας- έκαναν τις μεταπολεμικές κοινωνίες να ονειρεύονται την οριστική απελευθέρωση του ατόμου από τους εργασιακούς καταναγκασμούς και την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης. Νέοι χωροχρόνοι ατομικής ελευθερίας, ανάπτυξης και αυτοπραγμάτωσης έκαναν την εμφάνισή τους. Η μόρφωση και η καλλιέργεια σε όλα τα στάδια της ζωής, η πολιτιστική συμμετοχή και έκφραση, η διασκέδαση και οι απολαύσεις, οι οικογενειακές και προσωπικές σχέσεις, οι διεκδικήσεις μεταϋλιστικών αιτημάτων, κ.ά., αποτέλεσαν τις νέες ατομικές και συλλογικές προτεραιότητες. Ο ελεύθερος χρόνος, όπως συνοπτικά ονομάστηκαν τα ατομικά και συλλογικά ενδιαφέροντα των μεταβιομηχανικών κοινωνιών, έγινε ο προνομιακός κοινωνικός χρόνος της ατομικότητας και της κοινωνικής ένταξης, ενώ η αμειβόμενη εργασία έγινε το μέσο για τη συμμετοχή στην «κοινωνία της σχόλης». Στο πλαίσιο αυτό η δημόσια συζήτηση (επιστημονική και μη) μετακινήθηκε από τα ζητήματα της σπάνης και της επιβίωσης στο κυρίαρχο ζήτημα της εποχής της αφθονίας: την επιδίωξη της ατομικής ευτυχίας.

Τριάντα χρόνια αργότερα, στη δεκαετία του 1990, το ερώτημα του «τέλους της εργασίας» επαναδιατυπωνόταν (1). Αυτή τη φορά όμως στην προοπτική της διόγκωσης της ανεργίας και της επισφαλούς απασχόλησης. Εκτοτε, οι απορυθμίσεις των οικονομικών αγορών και η συρρίκνωση των κοινωνικών πολιτικών επαναφέρουν τα εργασιακά ζητήματα στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης. Τα προβλήματα αφορούν τώρα την καθολική απαξίωση της αμειβόμενης επαγγελματικής εργασίας, καθώς η ενδημική απειλή της ανεργίας και η απορύθμιση της απασχόλησης διακυβεύουν την κοινωνική αξία της εργασίας. Οι εργαζόμενοι βρίσκονται πλέον αντιμέτωποι με την κοινωνική αχρηστία και τη συνακόλουθη επισφάλεια της κοινωνικής τους ένταξης. Η επιμήκυνση των ωρών εργασίας, το τέλος της συνταξιοδότησης στα 60, οι ευέλικτες εργασιακές σχέσεις, η υποκατάσταση της εργασίας από αυτοματοποιημένα συστήματα, κ.λπ., κρατούν χαμηλά την αξία της. Η εργασία εντατικοποιείται παραγωγικά αλλά απαξιώνεται κοινωνικά, με αποτέλεσμα αφενός να ενισχύεται η επιρροή της στην καθημερινότητα των εργαζομένων και, αφετέρου, να μειώνεται η ικανότητά της να εξασφαλίζει την κοινωνική ένταξη. Το παράδοξο αυτό γεγονός επιδρά δυσμενώς στην οργάνωση της καθημερινότητας και του βίου των εργαζομένων, καθώς και στη δυνατότητά τους να εξασφαλίσουν τους πόρους της συμμετοχής τους στη σφαίρα του ελεύθερου χρόνου.

Χάνοντας, όμως, τη δυνατότητα μιας αξιοπρεπούς εργασίας χάνουμε τη σημαντικότερη παρακαταθήκη του τέλους του 20ού αιώνα: Ο χρόνος της ζωής δεν μπορεί να ταυτίζεται με το χρόνο της εργασίας. Μπροστά σε αυτή την τεράστια απώλεια, ο λόγος της αριστεράς (ή καλύτερα η σιωπή της), σε διεθνές επίπεδο, αφήνει τους εργαζόμενους καθηλωμένους στην πλήρη αδυναμία να είναι απαιτητικοί ως προς τη φύση, το περιεχόμενο, τους σκοπούς και, σε τελική ανάλυση, το ίδιο το νόημα της εργασίας.

(1) Rifkin, J. (1996). «Το τέλος της εργασίας και το μέλλον της». Αθήνα, εκδ. Λιβάνη.

***************

Αναδημοσίευση από εδώ: Ο ελεύθερος χρόνος στην εποχή της κρίσης

Η Γερμανία με μαστίγιο!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Ζωηρότατες ανησυχίες για το μέλλον της Ευρώπης προκαλούν οι εφιαλτικές προτάσεις για τους νέους κανόνες δημοσιονομικής πειθαρχίας που προωθεί το Βερολίνο για τις χώρες-μέλη της ΕΕ μέσω της Κομισιόν. «Οι αλλαγές θα δώσουν δόντια (!) στον μηχανισμό επιβολής και θα περιορίσουν τη διακριτική ευχέρεια στην επιβολή κυρώσεων» ανέφερε επί λέξει η ανατριχιαστικής νοοτροπίας ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής την Τετάρτη, όταν ο κομισάριος επί των Οικονομικών Ολι Ρεν παρουσίασε το σχετικό πρόγραμμα αλλαγών. «Οι κυρώσεις θα είναι η φυσιολογική συνέπεια για χώρες που παραβιάζουν τις υποχρεώσεις τους» υπογραμμίζει η ανακοίνωση.Αυτοματοποίηση (!) των κυρώσεων εναντίον των κρατών - μελών της ΕΕ χωρίς την ανάγκη λήψης οποιασδήποτε πολιτικής απόφασης, είναι η νέα γραμμή που προωθούν οι Γερμανοί. Θα αποφασίζουν οι «ειδικοί», όχι πλέον οι πολιτικοί, υποστηρίζει το Βερολίνο και υιοθετεί η Κομισιόν διά στόματος και γραφίδας Ολι Ρεν. Μάλιστα η ΕΕ ετοιμάζεται τώρα να τιμωρεί όχι μόνο τις χώρες που χρωστούν ή έχουν ελλείμματα, αλλά και όσες δεν είναι... ανταγωνιστικές!

Η λήψη πολιτικής απόφασης -και μάλιστα με αυξημένη πλειοψηφία- ήταν αναγκαία προϋπόθεση μέχρι τώρα για να επιβληθούν κυρώσεις σε μια χώρα που είχε υπερβάλλον έλλειμμα: οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης έπρεπε να αποφασίσουν με ενισχυμένη πλειοψηφία την επιβολή των κυρώσεων.

Οχι, λένε οι Γερμανοί και ο Ρεν. Από εδώ και πέρα τις κυρώσεις θα τις επιβάλλουν οι «ειδικοί» της Κομισιόν από μόνοι τους, χωρίς να ρωτούν κανέναν. Αν κάποιος διαφωνεί με τις κυρώσεις που επέβαλαν οι «ειδικοί», τότε πρέπει να φέρει το θέμα στους υπουργούς Οικονομικών και να αποσπάσει ενισχυμένη πλειοψηφία υπέρ της άρσης των κυρώσεων!

Η Μέρκελ εκβιάζει όλες τις κυβερνήσεις της ΕΕ ότι αν δεν αποδεχθούν τους όρους του Βερολίνου, τότε κι αυτή θα πάψει να πληρώνει το ποσό που θεωρητικά αποτελεί το γερμανικό μερίδιο συμμετοχής στο «ταμείο σωτηρίας» χωρών της ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν δημοσιονομικές δυσκολίες. «Απλή παράταση της ισχύος του ταμείου (σ.σ.: αναφέρεται στα 750 δισεκατομμύρια ευρώ για όλα τα κράτη της ευρωζώνης), όπως το έχουμε τώρα δεν θα υπάρξει με τη Γερμανία μέσα» τόνισε ξερά και κατηγορηματικά την Τρίτη στο Βερολίνο. Χωρίς τη Γερμανία, βεβαίως, αυτοί οι πόροι δεν υπάρχουν.

Η Γαλλία αντιστέκεται. Αρνείται κάθε διαδικασία παραγκωνισμού των πολιτικών σε μια τόσο κρίσιμη απόφαση όπως είναι η επιβολή ή όχι κυρώσεων σε μια χώρα από «ειδικούς» που αδιαφορούν για τις αιτίες που οδήγησαν μια χώρα σε αυξημένα ελλείμματα ή χρέη και αδιαφορούν επίσης για τις συνέπειες που θα έχουν αυτές οι κυρώσεις στον πληθυσμό του τιμωρούμενου κράτους. Ιταλοί και Ισπανοί συμπαρατάσσονται με τους Γάλλους. «Η Γαλλία αρνείται τις προτάσεις της Κομισιόν» έγραφε την Τετάρτη στους τίτλους της η γερμανική «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε».

Πέρασε με τους Γερμανούς ο Γάλλος Ζαν - Κλοντ Τρισέ, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ). Τάχθηκε και αυτός υπέρ ενός σώματος «σοφών ανδρών και γυναικών σε ευρωπαϊκό επίπεδο» που θα «εξασφαλίζουν έναν ανεξάρτητο δημοσιονομικό έλεγχο», χαρακτηρίζοντας «μέτριες» τις εκτιμήσεις που κάνει μέχρι τώρα η Κομισιόν. «Η έκφραση μεγαλύτερης εμπιστοσύνης σε κάποιους υποτιθέμενους ανεξάρτητους ειδικούς παρά στους υπαλλήλους της ΕΕ καταλήγει να είναι ελάχιστα πειστική» γράφει θυμωμένη και η ισπανική «Ελ Παΐς».

Βιασμό της δημοκρατίας σε ό,τι αφορά τον τρόπο λειτουργίας της ΕΕ συνιστούν όλες αυτές οι προτάσεις αλλαγών που προωθούν οι Γερμανοί μέσω Κομισιόν. Μέχρι τώρα για πολύ λιγότερο σοβαρά θέματα διεξάγονταν ευρύτατες συζητήσεις και ρυθμίζονταν μέσω της επίπονης διαδικασίας κατάρτισης συνθηκών. Μακρύς και επίπονος ο δρόμος, αλλά μέσω των συμβιβασμών διασφάλιζε μια ελάχιστη εξισορρόπηση συμφερόντων των κρατών - μελών της ΕΕ. Τώρα πάνε αυτά. Για όλα αποφασίζει το... Ράιχ!

Η γερμανοποίηση της Ευρώπης είναι ο στόχος αυτής της πολιτικής του Βερολίνου. Τώρα που επικράτησαν μέσω της ΕΕ οικονομικά και πολιτικά σε όλη τη Γηραιά Ηπειρο, οι Γερμανοί δεν θέλουν ούτε καν να χρονοτριβούν σε συζητήσεις! Αποκρουστική είναι η ΕΕ που αναδύεται...

************

Αναδημοσίευση από εδώ: Η Γερμανία με μαστίγιο.

Εύηνος ή Φίδαρης ή Λυκόρμας.

Ο ήλιος βασιλεύει στα Κραβαρίτικα βουνά...

Αφιερωμένο στην Νεράιδα των Λύκων...

Τα Βουνά μας είναι Πράσινα!

Ξένος για σένανε κι εχθρός.

Μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος

Ξένος

ξένος για σένανε κι εχθρός

θα 'μαι από σήμερα και μπρος

ξένος για σένανε κι εχθρός

Κι όποτε θα με συναντάς

αλλού το βλέμμα θα γυρνάς

όποτε θα με συναντάς

Ξένος

ξένος για σένανε κι εχθρός

και η ζωή μου ένας γκρεμός

Σκότωσέ με είναι η τελευταία χάρη που σου ζητώ

Σκότωσέ με να 'ρθει η νύχτα να με πάρει να σωθώ

Ξένος για σένανε κι εχθρός

θα 'μαι από σήμερα και μπρος

ξένος για σένανε κι εχθρός

Ξένος

ξένος γιατί δε μ' αγαπάς

και σαν την άμμο με σκορπάς

ξένος γιατί δε μ' αγαπάς

Πες την αλήθεια και μην κλαις

σε κλέψαν άλλες αγκαλιές

πες την αλήθεια και μην κλαις

Ξένος

ξένη για μένανε κι εσύ

που 'σαι η ζωή μου η μισή

Σκότωσέ με είναι η τελευταία χάρη που σου ζητώ

Σκότωσέ με να 'ρθει η νύχτα να με πάρει να σωθώ

Ξένος για σένανε κι εχθρός

θα 'μαι από σήμερα και μπρος

ξένος για σένανε κι εχθρός

Μη μιλάς κινδυνεύει η Ελλάς!

Μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος

Όσα μου 'χεις τάξει είναι σαν μετάξι

είναι σαν παλιό κρασί

είναι τα φιλιά σου και το θαλασσί

χρώμα της ματιάς σου θάλασσα χρυσή

Όσα μου 'χεις τάξει στο 'χω ξαναγράψει

τα 'χεις μοναχά εσύ

Μη μιλάς μη γελάς κινδυνεύει η Ελλάς

στο κορμί βομβιστές κουβαλάς

μη μιλάς μη γελάς κινδυνεύει η Ελλάς

με τη γλύκα που φιλάς

Όσα μου 'χεις τάξει μ' έχουνε πετάξει

ίσαμε τον ουρανό

κι έχω γίνει αστέρι καλοκαιρινό

μέρα μεσημέρι πάνω απ' το στενό

Όσα μου 'χεις τάξει βάλ' τα σε μια τάξη

μη μ' αφήνεις να χαθώ

Μη μιλάς μη γελάς κινδυνεύει η Ελλάς

στο κορμί βομβιστές κουβαλάς

μη μιλάς μη γελάς κινδυνεύει η Ελλάς

με τη γλύκα που φιλάς

Οταν η Ατη βγάζει μάτι...

Tου Παντελή Μπουκάλα.

Και πόσους μύθους δεν γκρεμίζει μεμιάς η υπόθεση της «Mαφίας των Aκινήτων».

Μύθος πρώτος, καταρριπτόμενος, ο κατακερματισμός της ελληνικής κοινωνίας σε συντεχνίες που δεν αντιμάχονται απλώς, αλλά αλληλοσπαράσσονται. Κι όμως, στο κύκλωμά μας δρούσαν με σύμπνοια και αταξική αδελφοσύνη δικηγόροι, δικαστές, συμβολαιογράφοι, ντετέκτιβ, αστυνομικοί, μπράβοι, εφοριακοί, αστυνομικοί, τραπεζικοί υπάλληλοι, μουσικοί, πολιτικοί μηχανικοί· κανένας χωρισμός σε «χειρώνακτες» και «πνευματικούς», σε πατρίκιους και πληβείους.

Μύθος δεύτερος, ότι τάχα στην πατρίδα μας ο δημόσιος τομέας και ο ιδιωτικός έχουν ανάμεσά τους ποταμούς και πελάγη και καμία γέφυρα, καμία επικοινωνία. Τι βλέπουμε όμως; Οτι μια χαρά συνεργασία είχαν οι ιδιώτες με λειτουργούς διαφόρων τομέων του Δημοσίου - της Δικαιοσύνης, της Εφορίας, της Πολεoδομίας, της Αστυνομίας.

Μύθος τρίτος, ότι χάσαμε λέει την πνευματικότητα και την πίστη μας και ότι την ψυχή μας τη χάλασε η πολλή υλοφροσύνη. Αλλά με συγκίνηση πληροφορηθήκαμε πως η πολυπρόσωπη οργάνωση, για να μη δηλητηριαστεί ψυχικώς από τον τεράστιο τζίρο των εργασιών της (δύο δισ. ευρώ), διέθετε τον πνευματικό οδηγό της. Ενας ιερέας, έμπειρος και από την αποστολική συμμετοχή του στο πρώτο παραδικαστικό κύκλωμα, είχε αναλάβει να θωρακίσει με διδαχές και προσευχές τούς εν χρυσώ αδελφούς του.

Κι άλλος μύθος που αποδείχθηκε ότι τον έχουν εισαγάγει στην αγορά οι κακόπιστοι και οι λαϊκιστές: ότι οι πολιτικοί και συνδικαλιστές βρίσκονται μακριά από τις πραγματικές ανάγκες και τις επιθυμίες του κόσμου. Και τι βλέπουμε; Οτι στην καλή παρέα μετείχαν δύο δήμαρχοι, δύο πολιτικοί, ένας συνδικαλιστής και ένας υποψήφιος βουλευτής. Προσέφεραν μάλιστα αδιαμαρτύρητα τις υπηρεσίες τους, σαν ταπεινοί κράχτες ή διακινητές μαύρου χρήματος, αφού καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή.

Υπάρχουν κι άλλα παρηγορητικά γνωρίσματα της σπείρας, λ.χ. η συμμετοχή γυναικών (άρα, πού ο καταγγελλόμενος φαλλοκρατισμός της κοινωνίας μας), Ρουμάνων, και μάλιστα ως βοηθών του αρχηγού (άρα πού ο μισοξενισμός μας;), και Κυπρίων (ιδού μία επιπλέον απόδειξη ότι «η Ελλάς συμπαρίσταται»). Ακόμα κι ο θρύλος ότι δεν έχουμε καμία έφεση στον συντονισμό, σμπαραλιάστηκε και δεν θα ήταν κακή ιδέα να γίνουν ορισμένα ταχύρρυθμα σενάρια (σε κυβερνητικούς και λοιπούς παράγοντες) από τον αρχηγό, αν συλληφθεί, με θέμα «το συντονίζειν και το κυβερνάν».

Μόνο ένα κακό βλέπω στην όλη υπόθεση: Οι διωκτικές αρχές έδωσαν την κωδική ονομασία «ΑΤΙΣ» στην επιχείρηση και ως «ΑΤΙΣ» καταγράφεται στα περισσότερα Μέσα, έντυπα και ηλεκτρονικά. Αν στη σπείρα μετείχε και φιλόλογος, σίγουρα θα τους προστάτευε, λέγοντάς τους πως η Ατη (το θόλωμα του νου) τυγχάνει αρχαιόθεν πρωτόκλιτη· τριτόκλιτες ήταν οι άλλες της συνήθους παρέας της, η Υβρις, η Τίσις και η Νέμεσις.

**************

Αναδημοσίευση από εδώ: Οταν η Ατη βγάζει μάτι.

Ευρω-διαδηλώσεις οργής!

Ημέρα κοινωνικής αναστάτωσης ήταν η χθεσινή σε ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη. Σκληρή και μαχητική η γενική απεργία στην Ισπανία, με τα συνδικάτα να κάνουν λόγο για πάνω από 10 εκατομμύρια απεργούς και ιδιαίτερη επιτυχία στη Μαδρίτη, με ποσοστό συμμετοχής πάνω από 70%. Περισσότεροι από 100.000 εργαζόμενοι διαδήλωσαν οργισμένοι χθες στις Βρυξέλλες, διαμαρτυρόμενοι εναντίον της ΕΕ και των πολιτικών άγριας λιτότητας που αυτή υπαγορεύει στις κυβερνήσεις των κρατών-μελών της κατ' απαίτηση της Γερμανίας, χρησιμοποιώντας ως όργανό της τους χρυσοπληρωμένους γραφειοκράτες της Κομισιόν και των υπόλοιπων μηχανισμών της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Παρόλο που η διαδήλωση αυτή οργανώθηκε από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία με νοοτροπία επετειακού χαρακτήρα, ήταν η μεγαλύτερη εργατική κινητοποίηση στην ιστορία των Βρυξελλών την τελευταία δεκαετία, έπειτα από εκείνη του Δεκεμβρίου του 2001.

Σε ακόμη έντεκα ευρωπαϊκές πρωτεύουσες πέρα από τη Μαδρίτη και τις Βρυξέλλες έγιναν χθες διαδηλώσεις με αντίστοιχο περιεχόμενο, ενώ στη Σλοβενία συνεχίστηκε για τρίτη συνεχή ημέρα η απεργία διαρκείας που έχουν προκηρύξει οι δημόσιοι υπάλληλοι της χώρας εξαιτίας της απόφασης της κυβέρνησης να παγώσει για δύο χρόνια τους μισθούς τους.

Χωρίς να αποδίδει κανείς υπέρμετρο βάρος στις χθεσινές ευρωπαϊκές κινητοποιήσεις, δεν μπορεί παρά να διαπιστώσει ότι εντάσσονται και ενισχύουν ένα κλίμα αναβίωσης της συνδικαλιστικής δράσης που παρατηρείται το τελευταίο διάστημα σε ολόκληρη τη Γηραιά Ηπειρο.

Μια αναβίωση που είχε κορυφαίες εκδηλώσεις της τον Σεπτέμβριο, αφενός τις δύο πολύ μαζικές ημέρες απεργιακής δράσης στη Γαλλία με πάνω από δυόμισι εκατομμύρια διαδηλωτές η καθεμιά και αφετέρου την επιβολή εκ μέρους των συνδικάτων του Εντ Μίλιμπαντ ως νέου ηγέτη του Εργατικού Κόμματος της Βρετανίας.

Το ερώτημα είναι αν αυτή η επαναδραστηριοποίηση των συνδικάτων προοιωνίζεται μια νεκρανάστασή τους, αποκατάσταση της παλαιότερης επιρροής τους και ανάληψη εκ μέρους τους καθοριστικού ρόλου στον επηρεασμό των κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων. Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι οι μέχρι στιγμής αντιδράσεις του οργανωμένου εργατικού κινήματος στη λαίλαπα των μέτρων λιτότητας που μαίνεται σε όλες τις χώρες εναντίον των οικονομικά ασθενέστερων στρωμάτων, είναι τραγικά κατώτερες των περιστάσεων και των αναγκών. Παλαιότερα, με τέτοια μέτρα θα είχε καεί η Ευρώπη απ' άκρου εις άκρον, τώρα ουσιαστικά δεν κουνιέται φύλλο σε σχέση με το μέγεθος των προβλημάτων.

Παράλληλα, η ενσωμάτωση στο σύστημα των συνδικαλιστικών ηγεσιών και η εξάλειψη του πολιτικού κινδύνου της Αριστεράς έχει οδηγήσει τις κυβερνήσεις όλων σχεδόν των χωρών να κωφεύουν προκλητικά στα όποια εργατικά αιτήματα προβάλλουν κατά καιρούς τα συνδικάτα, καθιστώντας έτσι τη δράση των συνδικάτων αναποτελεσματική στα μάτια των εργαζομένων.

Ευνόητο είναι ότι η διεύρυνση και παγίωση αυτής της αντίληψης περί αναποτελεσματικότητας των συνδικάτων συντελεί στην περαιτέρω απαξίωσή τους και στο φυλλορρόημα των μελών τους. Από τη στιγμή που οι κυβερνήσεις των χωρών της Ευρώπης, ακόμη και οι σοσιαλδημοκρατικές -για να μην πούμε κυρίως αυτές!- αρνούνται να προχωρήσουν σε κάποιες παροχές προς τα συνδικάτα ώστε τα μέλη τους να αισθάνονται ότι κάτι κερδίζουν ανήκοντας σε αυτά, ολοένα και περισσότεροι εργαζόμενοι τα θεωρούν "άχρηστα", ιδίως όσοι ανήκουν σε νεότερες γενιές και δεν έχουν εμπειρίες από τις εποχές που τα συνδικάτα ήταν ισχυρά και η δράση τους συγκλόνιζε τον πολιτικό βίο.

Ετσι, όμως, τα συνδικάτα παύουν να λειτουργούν ως απορροφητήρες των κοινωνικών κραδασμών και παράλληλα ως φορείς ενσωμάτωσης των εργαζομένων στο σύστημα, έναντι κάποιου κόστους, φυσικά. Βραχυπρόθεσμα αυτό διευκολύνει τις κυβερνήσεις, αλλά ταυτόχρονα καθιστά πιο απρόβλεπτη την πολιτική συμπεριφορά των εργαζομένων.

ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ:

Διακυβεύεται ακόμη και η ύπαρξή τους!

Υπαρξιακό καθίσταται το πρόβλημα των συνδικάτων σε πανευρωπαϊκή κλίμακα εξαιτίας της οικονομικής κρίσης. Κυβερνήσεις και επιχειρήσεις αφαιρούν με άκρα επιθετικότητα όλες τις εργατικές κατακτήσεις του 20ού αιώνα. Οσα κερδήθηκαν με αμέτρητους αγώνες, θυσίες και αίμα στη διάρκεια εκατό και πλέον χρόνων κινδυνεύουν να εξαλειφθούν μέσα σε μερικούς μήνες ή λίγα χρόνια! Τα συνδικάτα αποδεικνύονται μέχρι στιγμής ανίκανα να αναχαιτίσουν ακόμη και αυτήν την αναίρεση θεμελιωδών κατακτήσεων.

Η ίδια η ύπαρξη των συνδικάτων πλέον βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού: αν χάσουν και αυτήν τη μάχη τελικά, τότε είναι βέβαιο πως θα πάψουν να υπάρχουν.

 Γιώργος Δελαστίκ

***************

Αναδημοσίευση από εδώ : Ευρω-διαδηλώσεις οργής

Να σώσουμε τα Βαρδούσια από τους Μεγαλοεργολάβους!

ΟΧΙ ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΗΤΡΙΕΣ  ΕΔΩ!

Οι φωτογραφίες προέρχονται από εδώ: Ελληνική Φύση!