Το κορίτσι που ανακαλύπτει ανύπαρκτους θεατές!

Από τον ΧΡΗΣΤΟ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ.

Το «Waka Waka» (This time for Africa) είναι το επίσημο τραγούδι του Παγκόσμιου Κυπέλλου 2010, που έγραψε και τραγουδά η Σακίρα μαζί με το νοτιοαφρικανικό συγκρότημα Freshlygroung.

Βασίζεται στο παραδοσιακό καμερουνέζικο τραγούδι «Zangalewa», το οποίο ηχογράφησε το 1986 το συγκρότημα Zangalewa ή Golden Sounds και έναν χρόνο αργότερα γνώρισε επιτυχία στην πατρίδα της Σακίρα, την Κολομβία, από αφρικανούς ντιτζέι. Το τραγούδι, παρά τις μέτριες κριτικές που έλαβε, ανέβηκε στο Νο1 σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, το καμερουνέζικο συγκρότημα κατηγόρησε τη Σακίρα ότι ηχογράφησε το τραγούδι χωρίς την άδειά του, αλλά επενέβη η SONY, που είχε τα δικαιώματα για το επίσημο άλμπουμ του Μουντιάλ, και διευθέτησε τη διαφορά.
Η Σακίρα Ιζαμπέλ Μεμπάρακ Ριπόλ, γνωστή ως Σακίρα, είναι από τα μεγάλα ονόματα της λάτιν ποπ σκηνής από τα μέσα της δεκαετίας του ενενήντα. Γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1977 στην πόλη Μπαρανκίγια της Κολομβίας από πατέρα Λιβανέζο και από μητέρα Κολομβιανή με ιταλοκαταλανικές ρίζες. Στην παγκόσμια μουσική σκηνή μπήκε δυναμικά το 2001 με το άλμπουμ «Laundry Service», το οποίο πούλησε 13.000.000 αντίτυπα. Εχει τιμηθεί με δύο βραβεία Γκράμι και με οκτώ Λάτιν Γκράμι. Σημαντικό είναι και το φιλανθρωπικό έργο της Σακίρα. Το 1995 ίδρυσε την οργάνωση Fundaciόn Pies Descalzos (Ιδρυμα των Ξυπόλητων), που χτίζει και συντηρεί ειδικά σχολεία για φτωχά και ορφανά παιδιά σε πόλεις της Κολομβίας και για την οποία τιμήθηκε από τον ΟΗΕ στις 3 Απριλίου 2006. Στις 20 Ιουλίου του ίδιου χρόνου έδωσε την πρώτη της συναυλία στην Ελλάδα, ενώπιον 25.000 θαυμαστών της στο Ολυμπιακό Στάδιο. Η Σακίρα είναι η νεότερη πρέσβειρα καλής θέλησης της UNICEF.
Στο φύλλο 16/7/2006 του πολιτιστικού ενθέτου «7» της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας», δημοσιεύτηκε, σε μετάφραση Κλαίτης Σωτηριάδου, ένα μακροσκελές, υπέροχο άρθρο του νομπελίστα συγγραφέα Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, με τίτλο «Η Σακίρα αξίζει ένα ντοκτορά».

Ιδού ένα απόσπασμα:
«Είναι η κλασική περίπτωση μιας γήινης δύναμης στην υπηρεσία μιας αφανούς μαγείας. Οι περισσότεροι τραγουδιστές ζητούν να τοποθετηθούν οι προβολείς μπροστά τους για να μην αντιμετωπίζουν το φάντασμα του πλήθους. Η Σακίρα κάνει το αντίθετο. Εχει ζητήσει από τους τεχνικούς της να μη στρέφουν τους προβολείς προς το μέρος της, παρά να τους γυρίζουν προς τους θεατές, για να μπορεί να τους βλέπει και να τους χαίρεται όσο τραγουδάει. "Η επικοινωνία είναι απόλυτη", λέει. Το ανώνυμο και απρόβλεπτο πλήθος τής αποκαλύπτει τότε μια εγκάρδια συνενοχή, την οποία η ηθοποιός διαχειρίζεται στη διάρκεια της συναυλίας σύμφωνα με την έμπνευσή της. "Μου αρέσει να βλέπω τα μάτια των ανθρώπων όταν τραγουδώ γι' αυτούς", λέει. Ανακαλύπτει μες στο κοινό πρόσωπα που ποτέ δεν είχε ξαναδεί και τα θυμάται για πάντα σαν να ήταν παλιοί της φίλοι. Μια φορά, αναπάντεχα, αναγνώρισε κάποιον που είχε πεθάνει πριν από χρόνια. Κι ακόμα περισσότερο: ένιωσε πως την αναγνώρισαν από μιαν άλλη ζωή. "Τραγούδησα όλο το βράδυ για εκείνον", είπε. Πρόκειται για μυστικά θαύματα που δημιουργούν την αίγλη -και πολλές φορές την καταστροφή- των μεγάλων καλλιτεχνών».

**********

Αναδημοσίευση από εδώ: Το κορίτσι που ανακαλύπτει ανύπαρκτους θεατές!

Χαφιές της Ασφάλειας στην χθεσινή πορεία του ΠΑΜΕ, ενάντια στο Προεδρικό Διατάγμα για τις εργασιακές σχέσεις.

Πιάστηκε στα πράσα χτες, αποκαλύπτοντας ένα από τα πλοκάμια της προβοκάτσιας σε βάρος του εργατικού κινήματος!

Χαφιές της Ασφάλειας πιάστηκε χτες στα πράσα στην πορεία του ΠΑΜΕ να παριστάνει τον διαδηλωτή και να δίνει πληροφορίες στην Αστυνομία.
Ο στημένος από την κυβέρνηση προβοκάτορας, ονόματι Χρήστος Τασσακόπουλος, έγινε αντιληπτός από τους διαδηλωτές, καθώς είχε ασύρματο με τον οποίο επικοινωνούσε επί τόπου με την Ασφάλεια. Οι διαδηλωτές τον ακινητοποίησαν αμέσως, του πήραν τον ασύρματο και την υπηρεσιακή του ταυτότητα.

Ο Χρήστος Κατσώτης, μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ, δήλωσε για το περιστατικό:
«Θέλουμε να καταγγείλουμε ότι σήμερα στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ, μέσα στους συγκεντρωμένους, συνελήφθη αστυφύλακας με πολιτικά να παρακολουθεί τη συγκέντρωσή μας και να δίνει πληροφορίες. Θεωρούμε απαράδεκτη αυτή την ενέργεια του υπουργείου Δημόσιας Τάξης και της κυβέρνησης, είναι υπεύθυνος ο ίδιος ο κ. Χρυσοχοΐδης, αλλά και η κυβέρνηση. Σαν ΠΑΜΕ του δηλώνουμε ότι δεν θα ανεχτούμε τέτοια πρακτική, να στέλνει προβοκάτορες στη συγκέντρωσή μας. Εμείς, τους αποκαλύπτουμε και του λέμε ότι δεν θα ανεχτούμε αυτήν την κατάσταση. Θα πρέπει να σταματήσει αυτή η πρακτική. Δεν περνάει στο ΠΑΜΕ».
Αντιπροσωπεία του ΠΑΜΕ, παρουσία του βουλευτή του ΚΚΕ, Γιάννη Πρωτούλη, παρέδωσε την υπηρεσιακή ταυτότητα και τον ασύρματο του αστυνομικού στο Αστυνομικό Τμήμα Ομόνοιας.
Μόνιμα στο στόχαστρο των χαφιέδων!
Το χτεσινό περιστατικό δείχνει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο ότι το «Συνδικαλιστικό» της Ασφάλειας ζει και βασιλεύει. Δημιουργούνται, μάλιστα, εύλογοι συνειρμοί για άμεση διασύνδεση με προβοκατόρικους μηχανισμούς που το τελευταίο διάστημα δραστηριοποιούνται έντονα για να χτυπήσουν το εργατικό κίνημα και το ΠΑΜΕ.
Ο χαφιεδίστικος μηχανισμός δεν έπαψε να παρακολουθεί τη συνδικαλιστική δράση, ούτε επί ΠΑΣΟΚ, ούτε επί ΝΔ. Ορισμένες από τις πιο καραμπινάτες περιπτώσεις χαφιέδων που αποκαλύφθηκαν είναι και οι παρακάτω:
Οκτώβρης 1999: Ο ασφαλίτης Πασχάλης Γιουβανάκης εντοπίζεται από εργαζόμενους να βιντεοσκοπεί απεργιακή συγκέντρωση οικοδόμων, έξω από τα κεντρικά γραφεία του ΙΚΑ στην Αγ. Κωνσταντίνου. Φέρει την υπηρεσιακή του ταυτότητα και τρικ που γράφουν: «Ο αγώνας για δικαίωση συνεχίζεται. Δόξα και τιμή στον Γεώργιο Παπαδόπουλο».
Μάρτης 2000: Ασφαλίτης εντοπίζεται να παρακολουθεί Γενική Συνέλευση του Σωματείου Οικοδόμων Κιλκίς.
Γενάρης 2001: Ασφαλίτες και αστυνομικοί προσπαθούν να παρακολουθήσουν σύσκεψη 13 πρωτοβάθμιων σωματείων ενάντια στις επεμβάσεις του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια.
Γενάρης 2002: Συνδικαλιστές καταγγέλλουν ότι αστυνομικός με πολιτικά, μαζί με τη φύλαξη του σούπερ μάρκετ «Σκλαβενίτη», προσπαθεί να «σπάσει» την απεργία, στη Ν. Χαλκηδόνα.
Μάρτης 2002: Ασφαλίτης εντοπίζεται μέσα σε απεργιακή συνέλευση του ΕΚΑ. Ο αρχηγός της διμοιρίας, που, όλως τυχαίως, βρισκόταν έξω από την πόρτα του ΕΚΑ, δήλωνε θρασύτατα πως αν δεν αφεθεί ελεύθερος ο ασφαλίτης θα μπουν τα ΜΑΤ μέσα.
Μάης 2002: Οταν η πρωτομαγιάτικη πορεία φτάνει έξω απ' την αμερικάνικη πρεσβεία, η περιφρούρηση απ' τα μπλοκ του ΠΑΜΕ αποκαλύπτει τον ασφαλίτη Χρήστο Γιαννακούλη που προσπαθεί να μπει στην πορεία. Η περιφρούρηση τον παραδίδει, όταν επισήμως ο επικεφαλής αξιωματικός ομολογεί ότι πρόκειται πράγματι για ασφαλίτη.
Γενάρης 2004: Αστυνομικοί επιχειρούν να μπουν σε σύσκεψη της Συντονιστικής Επιτροπής εργαζομένων στους ΟΤΑ, στην αίθουσα του Συνδικάτου Οικοδόμων Αθήνας.
Γενάρης 2004: 4-5 ασφαλίτες παρεισφρέουν σε συγκέντρωση εργαζομένων στην κατασκευή της περιφερειακής οδού στο Βόλο.
Νοέμβρης 2005: Δύο ένοπλοι αστυνομικοί με πολιτικά πιάνονται στα πράσα να παρακολουθούν σύσκεψη του ΠΑΜΕ στα γραφεία του Συνδικάτου Οικοδόμων.

**************

Aναδημοσίευση από εδώ: Χαφιές της Ασφάλειας στην πορεία του ΠΑΜΕ

ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΕΣ ΠΟΥ ΔΙΕΠΛΕΥΣΑΝ ΤΟΝ ΩΚΕΑΝΟ.

του Τρύφωνος Χατζηνικολάου.

Τό 1888, τρείς θαρραλέοι νέοι από τήν Περίστα Ναυπακτίας, ο Ιωάννης Γ. Χατζηνικολάου, ο Γεώργιος Ταρκαζίκης καί ο Γεώργιος Ανδρεόπουλος, πήραν τή μεγάλη απόφαση νά μεταναστεύσουν πρός τόν Νέο Κόσμο, νά διαπλεύσουν τόν Ατλαντικό Ωκεανό καί νά φθάσουν στήν Αμερική. Ακολούθησαν τό παράδειγμα τών Λακεδαιμονίων, πού είχαν ταξιδεύσει στήν Αμερική καί έστελναν δολλάρια στίς οικογένειές τους. Οι τρείς Ναυπάκτιοι πρωτοπόροι, γυρνώντας στά χωριά τής Λακωνίας ως μικροπωλητές, έκαμναν χρυσές δουλειές από τίς οικογένειες τών ξενιτεμένων. Βλέποντας, λοιπόν, γιά πρώτη φορά τά πράσινα χαρτονομίσματα, πού τήν εποχή εκείνη ήταν μεγαλύτερα τών σημερινών, ενθουσιάστηκαν καί πήραν τήν απόφαση γιά τό μεγάλο ξεκίνημα.
Μέ τά μέσα τής εποχής εκείνης τό ταξίδι τους ήταν μιά πραγματική Οδύσσεια. Ξεκίνησαν από τό χωριό Περίστα καί έφθασαν στήν Νέα Υόρκη μετά τρείς μήνες! Ευτυχώς πού, όταν ξεκίνησαν γιά τό άγνωστο, πήραν μαζί τους αρκετά χρήματα γιά νά υπερνικήσουν κάθε εμπόδιο. Τά χρήματά τους ήταν σέ δολλάρια από τό εμπόρευμα πού πουλούσαν γυρνώντας στά χωριά τής Σπάρτης. Από τήν Πάτρα μέ φορτηγό πλοίο έφθασαν στήν Νεάπολη τής Ιταλίας καί από εκεί στήν Μασσαλία τής Γαλλίας. Κατόπιν μπαρκάρανε σέ υπερωκεάνειο καί πέρασαν τόν Ατλαντικό χωρίς νά δούν καθόλου θάλασσα, γιατί ήταν καταχωνιασμένοι στά αμπάρια τού σκάφους.
Σκληραγωγημένοι καθώς ήταν, υπερπήδησαν τό αφάνταστο μαρτύριο τού ταξιδιού χωρίς νά διακινδυνεύσουν τήν υγεία τους, διότι στό Castle Garden, τό περίφημο «Καστριγκάρι», τούς περίμενε εξονυχιστικός έλεγχος τής υγείας τους. Όταν τό πλοίο μπήκε στό λιμάνι, μέ θαυμασμό κοίταζαν τό κολοσσιαίο άγαλμα τής Ελευθερίας, δώρο τών Γάλλων πρός τήν Δημοκρατία τών Ηνωμένων Πολιτειών τό 1886. Έφθασαν τελικά στή Νέα Υόρκη γεμάτοι ενθουσιασμό καί όνειρα. Μαζί μέ μερικούς Λάκωνες, πού πήγαιναν νά συναντήσουν προηγηθέντες συγγενείς τους, οι τρείς λεβέντες Ναυπάκτιοι οδηγήθηκαν στήν Μάντισον Στρήτ, στό κάτω μέρος τής πόλης. Εκεί υπήρχε ένα εστιατόριο πού η πελατεία του ήταν μερικοί Πελοποννήσιοι καί ολίγοι ναυτικοί. Στή αρχή εργάσθηκαν σέ δημοτικά έργα τής πόλης, αλλά πολύ σύντομα μιμήθηκαν τούς Ιταλούς πού πουλούσαν φρούτα, φυστίκια καί λουλούδια στούς δρόμους. Έτσι κέρδιζαν περισσότερα χρήματα καί σύντομα άρχισαν νά στέλλουν επιταγές μέ δολλάρια στούς δικούς τους.
Τό πρώτο τους γράμμα στό χωριό έφτασε ύστερα από 6 μήνες! Στό διάστημα αυτό οι συγγενείς τους μή έχοντας καμμία επικοινωνία τούς θεωρούσαν πεθαμένους καί τούς κλαίγανε, διότι είχε διαδοθή ότι κάποιο πλοίο γεμάτο από μετανάστες είχε βυθισθή στόν Ωκεανό. Τό πρώτο γράμμα ακολούθησαν καί άλλα πολλά μέ δολλάρια. Τό γεγονός διαδόθηκε σέ όλη τήν Ναυπακτία καί σέ ολόκληρη τή Ρούμελη.
Η παρακίνηση.
Τά πρώτα, λοιπόν, εμβάσματα δημιούργησαν τόν θρύλο γιά τήν Αμερική. Έτσι όλοι οι νέοι τής Ναυπακτίας καί τών γύρω περιοχών ξεκινούσαν γιά τήν Αμερική. Κάτι παρόμοιο πού συνέβη στήν μεταπολεμική περίοδο τού 1950, επί τών ημερών μας. Η παρακίνηση, λοιπόν, γιά τά δολλάρια, ο πυρετός τής απόκτησης «χρυσών μήλων τών Εσπερίδων» καί τά «ενθουσιώδη» γράμματα τών προηγηθέντων, συνέβαλαν στό νά αρχίση ομαδική αναχώρηση πρός τήν νέα πατρίδα. Μεταξύ τών πρώτων πού έφθασαν ήταν καί οι: Μιχαήλ Τσώνης καί Αθανάσιος Βλάντης, από τόν Πλάτανο, οι οποίοι αρχικά εργάσθηκαν σέ σιγαροποιΐα, όπου παρασκεύαζαν πούρα στρεφόμενα μέ τά χέρια καί καθήμενοι. Έτσι συνέβαλαν καί αυτοί στήν παρακίνηση, γράφοντας στό χωριό «καθήμενοι επί καρέκλας κόπτομεν τόν χρυσόν».
Πάντα όμως έγραφαν τά πλεονεκτήματα, ποτέ όμως τίς αντιξοότητες τής καθημερινής ζωής. Η αλήθεια ήταν πικρή.
Σκληραγωγημένοι νέοι αγρότες, εργάτες καί ποιμένες πού πάλευαν όλο τό χρόνο μέ τήν τραχειά καί αλύπητη Ναυπακτιακή γή καί τό όφελος ασήμαντο, βρήκαν λοιπόν διέξοδο καί σωτηρία στή φυγή. Οι περισσότεροι, μή έχοντας τά έξοδα τού ταξιδιού, πωλούσαν ή υποθήκευαν μέρος τής πατρικής περιουσίας τους στούς τοκογλύφους τής περιφέρειάς τους. Μέ ένα εισιτήριο τρίτης θέσεως τό Ναυπακτιακό «καραβάνι» έφευγε γιά τήν Νέα Υόρκη. Εξαντλημένοι καί άρρωστοι από τήν θάλασσα, τήν κακή διατροφή πού τούς δίνανε, τόν ανθυγιεινό ύπνο στά αμπάρια ή τό κατάστρωμα, τό ταξίδι ήταν πραγματική τραγωδία. Οι περισσότεροι αρρώστησαν φθάνοντας εδώ. Άλλοι γύρισαν πίσω στά χωριά τους, χωρίς νά γνωρίσουν τήν Αμερική, μερικοί πέθαναν από φυματίωση εκεί πού γεννήθηκαν. Πολλοί από αυτούς ήταν κάτω τών 17 ετών καί η είσοδος τούς απαγορευόταν. Έτσι, οι δυστυχείς εκείνοι γύριζαν πίσω.
Παρ’ όλες όμως τίς κακουχίες, τίς αδικίες πού υφίσταντο, τίς εκμεταλλεύσεις εις βάρος τους καί άλλα δεινά, δέν λύγισε τό ηθικό τους. Από ένα βιβλίο πού μάς έδωσε πρό ετών ο αείμνηστος Βασίλης Ζώης, από τόν Άγιο Δημήτριο, καί τό οποίο βρίσκεται στό Αρχείο τού Συλλόγου, βλέπουμε εκατοντάδες μετανάστες από κάθε χωριό τής Ναυπακτίας. (Ο αείμνηστος σημείωνε τήν ημερομηνία καί χρονολογία αφίξεως καθώς καί τόν τόπο καταγωγής). Όπως μάς διηγόταν ο πρωτοπόρος Οδυσσέας Ι. Θανασούλης, από τό 1897 έως τό 1915 η Ν. Υόρκη γέμισε από Ρουμελιώτες. Καί δέν είχε άδικο. Στατιστικές τών αμερικανικών Μεταναστευτικών Υπηρεσιών αναφέρουν ότι τό 1907 σημειώθηκε τό μεγαλύτερο ρεύμα μέ 36.580 καί τό 1914 μέ 35.832 μετανάστες από τήν Ελλάδα.
Τά πρώτα θύματα.
Ο πρώτος Ναυπάκτιος μετανάστης πού αποφάσισε νά επιστρέψη στήν πατρίδα γιά ολιγόχρονη παραμονή ή καί γιά μόνιμη ήταν ο Γεώργιος Ανδρεόπουλος, ένας από τούς πρωτοπόρους. Έφυγε από τήν Ν. Υόρκη τόν Ιούνιο τού 1894, παρέα μέ μερικούς Σπαρτιάτες. Δυστυχώς όμως, στό στενό τού Γιβραλτάρ τό πλοίο συγκρούστηκε μέ ένα ισπανικό καί κόπηκε στά δύο. Οι περισσότεροι επιβάτες, μεταξύ τών οποίων καί ο Γεώργιος, πνίγηκαν. Ένας μόνο Σπαρτιάτης σώθηκε καί έφερε τό μήνυμα τού πνιγμού. Από τήν Περίστα συγγενείς του μετέβησαν στήν Σπάρτη νά βεβαιωθούν γιά τό δυστύχημα. Επιστρέφοντας στήν Περίστα θρήνησαν όλοι μαζί τό πρώτο θύμα, τόν τολμηρό μετανάστη Περιστιάνο, πού μέ τό θάρρος του καί τήν τόλμη άνοιξε τό δρόμο γιά τό Νέο Κόσμο.
Τό δεύτερο θύμα ήταν ο 17χρονος Α. Ράπτης, ο οποίος επέστρεφε στήν Περίστα καί καθώς τό πλοίο έμπαινε στό λιμάνι τής Πάτρας, αντικρύζοντας τίς βουνοκορφές τής Ναυπακτίας, άφησε τήν τελευταία του πνοή στό κατάστρωμα.
Ιστορικά γεγονότα καί ανέκδοτα:
Οι πρώτοι Ναυπάκτιοι-Συνθήκες ζωής!
Όπως αναφέραμε παραπάνω, οι πρώτοι Ναυπάκτιοι συγκεντρώνονταν στήν Madison Street προσωρινά. Αργότερα εγκαταστάθηκαν μεταξύ τών 13 καί 18 δρόμων. Εκεί δημιουργήθηκε ο πρώτος πυρήνας καί η βάση γιά κάθε επιδίωξη. Τά πρώτα επαγγέλματα στά οποία επιδόθηκαν ήταν εκείνα μέ τό περισσότερο καί εύκολο κέρδος. Δέν προτίμησαν νά γίνουν εργάτες ή υπάλληλοι. Έμφυτο τό εμπορικό τους δαιμόνιο, άρχισαν μέ πολύωρη εργασία καί μόχθο πλανόδιοι μέ καροτσάκια στούς δρόμους μέ είδη ζαχαρωτών, φρούτων, λουλουδιών κλπ. Έτσι, τά εμβάσματα έφταναν συχνά στήν φτωχή επαρχία Ναυπακτίας, νά ξεχρεώνουν τά βάρη, νά αποταμιεύονται οι προίκες τών αδελφών καί ως βάση γιά μικροεπιχείρηση μετά τήν επάνοδο. Οι πρώτοι Ναυπάκτιοι μετανάστες υπέφεραν αφάνταστα, όπως έχουν αφηγηθή οι ίδιοι. Εκτός από τή βιοπάλη, οι συνθήκες τής ζωής ήταν άθλιες. Γιά νά μπορούν νά αποταμιεύσουν, όπως διηγούνταν, συγκατοικούσαν σέ ανθυγιεινά δωμάτια από τρία έως επτά άτομα, καταγόμενοι, ως επί τό πλείστον, από τά ίδια χωριά, ενώ μέ τή σειρά, ένας από αυτούς εκτελούσε χρέη μαγείρου. Πίσω από τήν κεντρική είσοδο υπήρχε ο κατάλογος φαγητών όλης τής εβδομάδας. Τά δωμάτια φωτίζονταν μέ υγραέριο καί η θέρμανσή των γινόταν μέ καιόμενα ξύλα ή κάρβουνα. Λέγεται ότι κάποιος έκρυβε τίς οικονομίες του μέσα στό σωλήνα τής σόμπας καί μέ τό πρώτο ψύχος, συγκάτοικοι πού δέν τό γνώριζαν, άναψαν τή σόμπα καί κάηκαν. Έτσι ο αφελής καί άμοιρος συμπατριώτης πλήρωσε τό λάθος του.
Οι πιό ρωμαλέοι εργάσθηκαν στίς σιδηροδρομικές γραμμές. Η αμοιβή τους ήταν κάπως καλύτερη, αλλά εργάζονταν σκληρά καί πολλές ώρες. Γιά δωμάτια χρησιμοποιούσαν τά βαγόνια, τούς δέ χειμερινούς μήνες είχαν νά αντιμετωπίσουν καί τά στοιχεία τής φύσεως -τρομερό ψύχος, συνεχείς βροχές καί χιόνια. Εκτός τούτων, έπεφταν καί θύματα ορισμένων απατεώνων. Όπως διηγόταν ο αποβιώσας στόν Καναδά πρό ετών Κωνσταντίνος Δημητρακόπουλος, ενώ κοιμούνταν στά βαγόνια εξαντλημένοι από τήν κούραση, αστραπές καί βροντές άρχιζαν τή νύχτα. Επιτήδειοι τότε τούς ξυπνούσαν καί τούς προέτρεπαν, άν είχαν νομίσματα ή ρολόγια, νά τά ρίξουν έξω γιά τόν φόβο ηλεκτροπληξίας, ενώ συνεργάτες τους πού περίμεναν απ' έξω τά μάζευαν.
Οι αδελφοί Θανασούλη καί ο αριθμός 113!
Ο πρωτοπόρος Οδυσσέας Ι. Θανασούλης, όπως διηγήθηκε, έφυγε από τήν Περίστα τό 1900 μόνο μέ ένα εισιτήριο τών 100 δραχμών. Δέκα μέρες χρειάσθηκε γιά νά φτάση μέχρι τήν Γαλλία καί από εκεί άλλες 25 ημέρες γιά τήν Νέα Υόρκη. Μαζί μέ τούς αδελφούς Παναγιώτη, Γεώργιο καί Ηλία, αφού δούλεψαν σκληρά μέ αμοιβή πέντε δολλάρια εβδομαδιαίως καί μέ λίγα χρήματα πού συγκέντρωσαν, άνοιξαν τό πρώτο ρουμελιώτικο εστιατόριο, στόν αριθμό 113 τών 18 δρόμων, πλησίον τής 7ης Λεωφόρου. Στό ισόγειο είχαν αμερικάνικα φαγητά, στό ανώγειο τά ελληνικά καί στό πίσω μέρος καφενείο, όπου, μετά τό τέλος τής εργασίας τους, ο καθένας έλεγε τόν πόνο του από τό μόχθο τής εργασίας, αλλά καί τή νοσταλγία του. Εκεί ο Κώστας Λ. Πατίλης από τήν Περίστα ανέβαινε σέ μιά καρέκλα καί διάβαζε μεγαλοφώνως τήν ελληνική εφημερίδα «Ατλαντίς», η οποία εκδιδόταν από τό 1904, καί όλοι άκουγαν μέ προσοχή, μαθαίνοντας τά νέα.
Ο αριθμός 113 ήταν γνωστός στό Κεντρικό Ταχυδρομείο τής Ν. Υόρκης, διότι όλοι οι Ρουμελιώτες, γιά ασφάλεια, έπαιρναν τά γράμματά τους από τό εστιατόριο τών αδελφών Θανασούλη. Αρκούσε τό 113, τό όνομα τού παραλήπτη καί τής πόλης. Κάποτε ο διευθυντής τού Ταχυδρομείου, μαζί μέ τίς αστυνομικές αρχές τής πόλης, πήγαν -μάλλον από περιέργεια- νά δούν πού μένουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι. Στίς σκάλες τού εστιατορίου συνάντησαν τόν μόλις αφιχθέντα από τήν Περίστα Βελαωρογιάννη, πού ήταν ντυμένος μέ τήν φουστανέλα καί σκούπιζε τίς σκάλες. Τόν ρώτησαν πού είναι ο διευθυντής. Αυτός βέβαια δέν κατάλαβε καί φώναξε τόν Παναγιώτη Θανασούλη, ο οποίος αντιλήφθηκε αμέσως περί τίνος επρόκειτο καί είπε στόν Βελαωρογιάννη νά πάη έξω. Εκείνος βγαίνοντας έξω συνέχιζε τό σκούπισμα τού πεζοδρομίου. Εκείνη τή στιγμή γύριζε από τήν αγορά ο Ηλίας πού μόλις τόν είδε τού λέει: «Πήγαινε μέσα νά σκουπίσης, τό πεζοδρόμιο τό φροντίζει ο δήμος». Ο μπαρμπα-Γιάννης θύμωσε: «Ο ένας μέ στέλνει έξω, ο άλλος μέσα. Εσείς θά μέ τρελλάνετε. Αλλά δέν φταίτε εσείς, φταίω εγώ πού πήραν τά μυαλά μου αέρα γιά τά δολλάρια τής Αμερικής κι άφησα τά πρόβατά μου στήν κοπελίτσα κι ήρθα νά σκουπίσω τά σοκάκια τής Ν. Υόρκης. Νά μού δώσης δανεικά 100 δολλάρια νά γυρίσω στό χωριό καί θά π’λήσω πέντ’ έξι πρατίνες γιά νά δώσω τά λεφτά στόν πατέρα σου».
Η Επιτροπή πληροφορήθηκε από τούς αδελφούς Θανασούλη γιατί πηγαίνουν τά γράμματα εκεί, λόγω μεγαλύτερης ασφάλειας καί τούς έδειξαν τά γραμματοκιβώτια πού είχαν κάνει, μέ τά ονόματα τών χωριών προελεύσεως καί ότι κάθε βράδυ κάθε Ρουμελιώτης περνούσε κι έπαιρνε μόνος του τό γράμμα, άν είχε. Ο διευθυντής ευχαριστήθηκε από τήν όλη ευγένεια πού οι αδελφοί Θανασούλη τού επέδειξαν καί τούς υποσχέθηκε πώς θά διόριζε ειδικό υπάλληλο μόνο γιά τήν μεταφορά τών επιστολών τού αριθμού 113 τής 7ης Λεωφόρου.
Αργότερα ανοίχθηκαν δύο ακόμη ζαχαροπλαστεία Ναυπακτίων, στούς 28 δρόμους καί τήν 6η Λεωφόρο, τό Crystal τού Κωσταρέλη καί τό Mexican τών Κομματά καί Ταρκαζίκη. Ένας άλλος πού ήρθε μέ τήν φουστανέλλα, όπως μάς διηγήθηκε ο πρώην ρέκτης Πρόεδρος τής Αδελφότητος, αείμνηστος Κων. Ραμπαούνης, ήταν ο Αντώνιος Καραγιώργος. Βαδίζοντας στήν 7η Λεωφόρο, από περιέργεια οι Αμερικανοί γύριζαν καί τόν κοίταζαν, ενώ αυτός βάδιζε γεμάτος από υπερηφάνεια. Όταν άρχισε δουλειά σέ ξενοδοχείο ως πιατάς, τά πιάτα έρχονταν κατά εκατοντάδες κι εκείνος χαριτολογώντας τούς έλεγε: «Άν όλα αυτά τά πιάτα ήταν πλάκες, δέν θά είχα πρόβλημα νά σκεπάσω τά σπίτια τού Πλατάνου».

Ίδρυση της Ναυπακτιακής Αδελφότητας Ν. Υόρκης.
Οι πρωτοπόροι Ναυπάκτιοι σύντομα αντιλήφθηκαν πως δεν πρόκειται να επιζήσουν και να προαχθούν ως μονάδα και ως άτομα και έπρεπε να οργανωθούν. Έτσι ερρίφθη η ιδέα να ιδρύσουν Σύλλογο. Η ιδέα έγινε δεκτή με ενθουσιασμό και πρότειναν δυό λέξεις για την ονομασία του: Η πρώτη να αγκαλιάζη όλα τα χωριά της Ναυπακτίας: «Ναυπακτιακή» και στη δεύτερη να περικλείονται οι έννοιες αγάπη, ομόνοια, αδελφοποίηση: «Αδελφότητα». Για να εκδοθή όμως άδεια ιδρύσεως Συλλόγου από την Πολιτεία της Ν. Υόρκης (State) έπρεπε να υπογραφή από δύο άτομα με αμερικανική υπηκοότητα. Για το σκοπό αυτό δεν υπήρχαν Ναυπάκτιοι και φημολογείται ότι υπέγραψαν δύο μη Ναυπάκτιοι στην καταγωγή.
Στις 25 Σεπτεμβρίου 1904 πραγματοποιήθηκε η πρώτη συνεδρίαση στην αίθουσα της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, της Αγίας Τριάδος Ν. Υόρκης. Τα ονόματα των 52 ιδρυτών καταχωρήθηκαν, τιμής ένεκεν, στο Λεύκωμα που εξέδωσε η Αδελφότητα. Πρώτος Πρόεδρος εξελέγη ο Γεώργιος Κομματάς, από την Περίστα. Ως πρώτο και αναγκαιότατο σκοπό όρισαν τη βοήθεια σ’ αυτούς που στάθηκαν άτυχοι στη νέα θετή πατρίδα. Μπορεί να πη κανείς ότι ο νεοσυσταθείς Σύλλογος επετέλεσε ιεραποστολικό έργο. Οι πρώτες συνδρομές, οι έκτακτες εισφορές και τα έσοδα από εκδηλώσεις διετίθεντο προς ασθενείς η ατυχήσαντες στην εργασία τους, για την αγορά τροφίμων, ενοικίων και εισιτήρια επιστροφής σ’ αυτούς που οι ιατροί συνιστούσαν να γυρίσουν στο χωριό τους.
Η δράση της Ναυπακτιακής Αδελφότητας σε όλους τους τομείς.
Όταν μια μέρα γραφή λεπτομερέστερα η ιστορία του Αποδήμου Ελληνισμού, η Ναυπακτιακή Αδελφότητα ασφαλώς θα πρέπει να καταταγή στην πρώτη θέση που της αρμόζει στην ελληνοαμερικανική κοινωνία. Όχι γιατί είναι ο δεύτερος κατά σειρά αρχαιότερος Σύλλογος στην Αμερική (πρώτος ο Σύλλογος Αναβρυτής Σπάρτης, 1902), αλλά διότι μέσα στη μακρόχρονη πορεία των 90 χρόνων της έχει να επιδείξη μια αξιόλογη δράση.
Όπως αναφέραμε πιο πάνω, αρχικός σκοπός της Αδελφότητας, στα πρώτα χρόνια, ήταν να προσφέρη σε δυσχερείς περιστάσεις, βοήθεια στα μέλη της και ιατρική περίθαλψη. Στις χαλεπές εκείνες ημέρες η υπ’ αριθμόν πρώτη ασθένεια ήταν η φυματίωση. Πολλοί ήλθαν ασθενείς και στο στάδιο αυτό η Αδελφότητα διέθετε τα έξοδα επιστροφής στον τόπο γεννήσεώς των.
Εκτός της εθνικοφιλανθρωπικής και κοινωφελούς δράσης των συμπατριωτών μας, θα ήταν μεγάλη παράλειψη να μην αναφέρουμε και το καθήκον τους προς την Πτρίδα. Με το πρώτο σάλπισμα των πολέμων 1912 και μετέπειτα, όταν η Πανελλήνιος Ένωσις Ν. Υόρκης ίδρυσε στρατολογικό γραφείο και έστειλε εφέδρους και εθελοντές και συγκέντρωσε χιλιάδες δολλάρια για εθνικούς σκοπούς (βλ. Μπ. Μπαλαφούρη Ν. Υ. 1948 «Οι Έλληνες της Αμερικής») στο προσκλητήριο αυτό έδωσαν το «παρών» και Ναυπάκτιοι, πολλοί από τους οποίους έπεσαν στις μάχες Μπιζανίου και αλλού, όπως ο Αντώνης Θανασούλης από την Περίστα. Άλλοι κατατάχθηκαν στον αμερικανικό στρατό στον Α` Παγκόσμιο Πόλεμο και πολέμησαν στη Γαλλία, όπως ο Μιχαήλ Ανδρεόπουλος, που τόσο τιμητικά έφερε τη στολή των Λεγεωναρίων στις εθνικές μας εκδηλώσεις, ο Γεώργιος Κεφαλιακός κ.α.
Στους νικηφόρους πολέμους του 1912 και κατόπιν, σε κάθε περίπτωση που η ανάγκη το επέβαλλε, ιδιαίτερα σε εθνικούς εράνους, η Αδελφότητα ερχόταν αρωγός, όπως με την προσφορά σημαντικού ποσού για την εποχή εκείνη, υπέρ των προσφύγων της Μ. Ασίας και με παράδοση του ποσού των 4.000 δολλαρίων στον Μητροπολίτη Κορινθίας Δαμασκηνό, μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Αντιβασιλέα, για την αποπεράτωση του Γυμνασίου Ναυπάκτου, το 1930. Επίσης στον Εθνικό έρανο υπέρ της Πολιτικής Αεροπορίας και κατόπιν στα θύματα του Ελληνοϊταλικού Πολέμου απέστειλε σημαντικό ποσόν στην Επιτροπή Greek War Relief.
Μετά την απελευθέρωση, το 1944, άρχισε να έρχεται βοηθός σε ολόκληρα χωριά της επαρχίας Ναυπακτίας. Σε κανέναν δεν αρνήθηκε πολλά η ολίγα, ανάλογα των περιστάσεων και των αναγκών. Πρώτη ενέργεια της Αδελφότητας η ανέγερση του Υγειονομικού Σταθμού Πλατάνου για την ανακούφιση των κατοίκων δεκάδων χωριών της ορεινής Ναυπακτίας με έργα κοινής ωφέλειας, διάνοιξης και επέκτασης συγκοινωνιακών δικτύων (Ναυπάκτου-Πλατάνου προς την Ευρυτανία, Θέρμου-Περίστας-Αγίου Δημητρίου) ανέγερση Τουριστικού Ξενώνα στο όρος Ομάλια Ναυπακτίας. Την αποκατάσταση απόρων κορασίδων, για τους σεισμοπαθείς της Επτανήσου, για τον Κυπριακό Αγώνα το 1964, για την τελειοποίηση ημικατεστραμμένων ναών, δημοτικών σχολείων και γυμνασιακού παραρτήματος της επαρχίας μας, στο Κοινοτικό Ίδρυμα Ελατούς, στο Υδραγωγείο, αποστολή δύο καρδιοπαθών παιδιών στο Χιούστον του Τέξας, τη διατήρηση και παράδοση της Ελληνικής γλώσσας στο Bernard College του Πανεπιστημίου Κολούμπια.
Η βάρβαρη εισβολή στη μαρτυρική Μεγαλόνησο Κύπρο συγκίνησε κατάβαθα την ψυχή των Ναυπακτίων και η Αδελφότητα διέθεσε εισπράξεις από εκδρομές της υπέρ των θυμάτων της Κύπρου. Την ίδια εποχή ενοικίασε λεωφορείο για τα μέλη της, τα οποία ύψωσαν τις φωνές τους με αγανάκτηση και οργή εμπρός στον Λευκό Οίκο, σε μεγάλη διαδήλωση που έγινε στις 18 Αυγούστου 1974, στην οποία έλαβαν μέρος πάνω από 35.000 Ελληνοαμερικανοί. Επίσης για το Πνευματικό Κέντρο Ρουμελιωτών Αθήνας διέθεσε ποσό 15.000 δολλαρίων και ο έρανος συνεχίστηκε μέχρις αποπερατώσεως.
Η τελευταία επίσης μεγάλη δωρεά της με το ποσό των 10.000 δολλαρίων ήταν υπέρ της αποπερατώσεως του πρώτου Ελληνοαμερικανικού Γυμνασίου Αστόριας, μία δε αίθουσα φέρει το όνομα της Αδελφότητας. Έτσι, οι απόφοιτοι υπερήφανα κρατούν το λάβαρο της ελληνορθοδόξου καταγωγής τους. Επίσης, έρχεται αρωγός στα Ιδρύματα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής, όπως στην Ακαδημία του Αγίου Βασιλείου, στην οποία με την ευκαιρία του εορτασμού των 80 χρόνων προσέφερε 1.000 δολλάρια για τα ορφανά της.
Όλα αυτά για την διαιώνιση της φυλής μας. Σε 500 περίπου ανέρχονται σήμερα οι Ελληνικές Κοινότητες. Στον περίλαμπρο Ιερό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος Ν. Υόρκης, στις μαρμάρινες στήλες των Μεγάλων Ευεργετών και Μεγάλων Δωρητών συναντά κανείς ονόματα Ναυπακτίων, όπως του Γεωργίου και της Έβελιν Παπαηλία, ο οποίος απεβίωσε στις 6 Απριλίου 1990 αφήνοντας στα Ιδρύματα της Ι. Αρχιεπισκοπής, όπως στο Ορφανοτροφείο του Αγ. Βασιλείου Γκάρισον Ν. Υ. 1.000.000 δολλάρια και στο Γηροκομείο «Άγιος Μιχαήλ», στο Γιόνκερς Ν. Υ. άλλο 1.000.000 δολ. Επίσης μικρά ποσά από 15.000 δολ. στο Σύλλογο Περίστας και στην Κοινότητα Αγ. Σπυρίδωνος και το ημερήσιο Σχολείο. Θα συναντήση επίσης τα ονόματα του Νικολάου και της Μαρίας Αποστολοπούλου από το Στράνωμα, του Charles Tarabikou στο Wilmington Del., αλλά και Μέγας Ευεργέτης Κ. Χώρας (Λομποτινάς Ναυπακτίας) και της Ι. Μονής Αμπελακιώτισσας, με την κατασκευή υδραγωγείου, μαζί με άλλους μετανάστες από την Αποδοτία.
Κατά ομολογία του Gust Krara, που διαμένει στο Reading Pa., μεγάλου υποστηρικτή της Ναυπακτιακής Αδελφότητας, που επισκέφθηκε το 1987 το Nashville του Τενεσή, διαπίστωσε ότι στον Ιερό Ναό της Κοινότητας υπάρχουν στο Τέμπλο εικόνες αφιερωμένες, το 1920, συμπατριωτών μας από την Τερψιθέα και την Ασπριά Ναυπάκτου. Πόσοι άλλοι ακόμη, γνωστοί και άγνωστοι, συνετέλεσαν σε τέτοια έργα στη μεγάλη αμερικανική ήπειρο! Ακόμα και στην ίδρυση της Ομοσπονδίας Μείζονος Ν. Υόρκης. Ένας από τους ιδρυτές ήταν και ο Αντώνιος Δεδόπουλος, από τον Πλάτανο, ιδρυτικό μέλος της Ναυπακτιακής Αδελφότητας.
Οι Ναυπάκτιοι, όπως αναφέραμε παραπάνω, παρέμειναν στην περιοχή των 18 δρόμων μέχρι το 1930. Σήμερα καμία οικογένεια δεν διαμένει εκεί, διότι η περιοχή έγινε βιοτεχνική. Μετοίκησαν σε προάστια της πόλεως και σε καλές περιοχές.
Από τους ιδρυτές της, όσοι απέμειναν εδώ, απεβίωσαν κατά την δεκαετία του 1950 σε βαθύ γήρας. Από τους πρωτοπόρους ελάχιστοι βρίσκονται στη ζωή. Αξίζει να σημειώσουμε ότι ορισμένοι από αυτούς κατόρθωσαν να προσαρμοσθούν στις αμερικανικές μεθόδους, όπου επέτυχαν τα μέγιστα. Με το δημιουργικό τους δαιμόνιο κατόρθωσαν να ευημερήσουν και να αναδειχθούν εφάμιλλοι πολλών Αμερικανών.
Από υπάλληλοι ξενοδοχείων, οι αδελφοί Δημητρακόπουλοι έγιναν ιδιοκτήτες πολυτελών ξενοδοχείων στη Φλόριντα. Οι αδελφοί Πράκα και Σέττου σε επιχειρήσες θεάτρων σε πολλές Πολιτείες της Αμερικής. Εκείνοι που κρατούν ακόμη και σήμερα το εμπόριο των λουλουδιών είναι από την Περίστα. Πριν λίγα χρόνια υπήρχαν περί τα 60 ανθοπωλεία στην περιοχή της Ν. Υόρκης. Πολλοί επίσης επιδόθηκαν σε επιχειρήσεις πολυτελών εστιατορίων, ζαχαροπλαστείων, μπαρ και σε παντός είδους καταστημάτων και επιχειρήσεων.
Οι νέες γενιές των Ναυπακτίων.
Οι νέες αυτές γενεές, δηλαδή τα παιδιά των, ελάχιστα ακολουθούν τα επαγγέλματα αυτά. Οι νέοι έχουν τα μέσα και σπουδάζουν στα καλύτερα Πανεπιστήμια και κατέχουν σήμερα αξιόλογες θέσεις στην αμερικανική κοινωνία ως δημόσιοι υπάλληλοι, μηχανικοί, ιατροί, δικηγόροι, εκπαιδευτικοί, στρατιωτικοί και πολιτικοί. Ο Λ. Μυλωνόπουλος π.χ. δικαστής σε Ανώτερο Δικαστήριο της Ν. Υόρκης. Ο Χρ. Ασημακόπουλος, Βουλευτής Ντάλλας Τέξας. Ο Δημ. Κωσταράς, πρώτος Ελληνοαμερικανός Γυμνασιάρχης και υποψήφιος Επιθεωρητής Μέσης Εκπαιδεύσεως Ν. Υόρκης. Ο Γεώργιος Χ. Λόης, ιδιοκτήτης μεγάλης διαφημιστικής εταιρείας. Ο Λούης Τρ. Χατζηνικολάου, ηλεκτρονικός μηχανικός, Λοχαγός της ΝΑΣΑ. Ο Γεώργιος Τ. Βαλαώρας, αντιπρόεδρος μεγάλης ηλεκτρονικής εταιρείας στην Ινδιανάπολη και πολλοί άλλοι σε άλλες Πολιτείες διαπρέπουν σε όλους τους ανωτέρω κλάδους. Όλοι είναι χρήσιμοι και άξιοι πολίτες και παράλληλα τιμούν την Ελληνική και Ναυπακτιακή τους καταγωγή, σέμνωμα και υπερηφάνεια για τους Ναυπακτίους.
Οι μεγαλύτερες Ναυπακτιακές Παροικίες ευρίσκονται σήμερα στις Πολιτείες της Πενσυλβανίας, Γούμιλτον Ντελς του Οχάϊο, του Ντητρόϊτ, του Σικάγου, της Ινδιανάπολης, της Ν. Υερσέης και του Ντάλλας του Τέξας. Τελευταία δε και στον Καναδά (Τορόντο, Μόντρεαλ και Βανκούβερ).
Με όλα αυτά που παραθέσαμε, σκιαγραφήθηκε η ζωή των πρωτοπόρων Ναυπακτίων, δηλαδή το ταξίδι τους (που ήταν πραγματική Οδύσσεια), οι αντιξοότητες τα πρώτα χρόνια, η δράση τους, η εξέλιξή τους, ως και η συμβολή τους στην πρόοδο του Ελληνισμού της Αμερικής.

***************

Αναδημοσίευση από εδώ: ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΕΣ ΠΟΥ ΔΙΕΠΛΕΥΣΑΝ ΤΟΝ ΩΚΕΑΝΟ

Αφήστε τους Ορίζοντες ανοιχτούς!

ΟΧΙ ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΗΤΡΙΕΣ ΣΤΑ ΠΑΡΘΕΝΑ ΒΟΥΝΑ ΜΑΣ!

Δώστε μια ευκαιρία στην Άγρια Ζωή να επιβιώσει! Βοηθήστε να παραμείνουν τα βουνά μας παρθένα!

ΟΧΙ ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΗΤΡΙΕΣ ΕΔΩ!

Να σώσουμε την παρθένα Σαράνταινα!

Πανταβρέχει...

Μνήμη Άρη Βελουχιώτη!

Σαν σήμερα το πρωί, στις 16 Ιουνίου 1945, οι αρτινοί διώκτες του Άρη Βελουχιώτη με επικεφαλής τον Κώστα Βόϊδαρο και ο υπολοχαγός της Εθνοφυλακής του 118 Τ.Ε. Ασημάκης Μουρελάτος οι οποίοι είχαν μάθει πως το προηγούμενο βράδυ είχε γίνει μια συμπλοκή και εκρήξεις στο φαράγγι του Φάγγου πάνω από τον Αχελώο, ξεκίνησαν από την Μεσούντα να κατέβουν στο σημείο που τους είχαν υποδείξει οι ντόπιοι.

Μαζί τους έσερναν δεμένο και τον Δράκο, ένα σύντροφο του Άρη που μετά την επίθεση έφυγε και κρύφτηκε στην καλύβα του κουμπάρου του Γιαννακούλα Τζουβάρα όπου και τον έπιασαν. Στο δρόμο συνάντησαν τους Θεσσαλούς διώκτες του Άρη που αφού είχαν περάσει τον Αχελώο το βράδυ, βρήκαν τα τέσσερα πτώματα, πήραν ότι τους άρεσε από τις τσέπες τους και τα ρούχα τους, τα παράτησαν και ανέβαιναν προς τη Μεσούντα. Ούτε καν τους ένοιαξε σε ποιους ανήκαν…

Δυο απ’ αυτούς φορούσαν τα μαύρα σκουφιά του Άρη και του Τζαβέλα. Αυτά είδε ο Δράκος και είπε στο Βόϊδαρο ότι ήταν του Άρη και του Τζαβέλα και αυτός κατάλαβε πως οι Θεσσαλοί είχαν βρει τα πτώματα του Άρη και των συντρόφων του και επιβεβαιώθηκε σαν έφτασε στο Φάγγο. Εκεί αφού έψαξε το χιτώνιο του Άρη, πήρε τρία σημειώματα και τα έδωσε στον υπολογαχό και διέταξε τον Δράκο να κόψει τα κεφάλια με το ίδιο το μαχαίρι του Άρη που το είχε πάρει ένας Βραγγιανίτης. Ήθελε δεν ήθελε ο Δράκος, τα έκοψε, τα έβαλαν σε ένα σακκούλι, του τα φόρτωσαν και πήγαν κατόπιν στην πλατεία της Μεσούντας. Εκεί τα ακούμπησαν στο παράθυρο του δημοτικού σχολείου και έπιασαν γλέντι που κράτησε όλο το μεσημέρι. Έφαγαν ότι τους έφερε το χωριό, ήπιαν και χόρεψαν. Το απόγευμα τα πήραν και πήγαν στο Μυρόφυλλο όπου και διανυκτέρευσαν προκειμένου την επομένη να προχωρήσουν προς τα Τρίκαλα να τα παραδώσουν στις αρχές και πάρουν την επικήρυξη. Για τους υπόλοιπους νεκρούς και τα αποκεφαλισμένα πτώματα δεν ενδιαφέρθηκε κανένας και αφέθηκαν στην τύχη τους. Το ίδιο απόγευμα λένε οι ντόπιοι έπιασε μια βροχή, τέτοια που δεν είχαν ξαναδεί και τα νερά σάρωσαν το τόπο και πήραν τα άταφα πτώματα στο ποτάμι και χάθηκαν.

Ο ΑΡΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΟΥ!

Και μιας και ανοίξαμε με αφορμή την 65η επέτειο από το θάνατο του Άρη Βελουχιώτη ένα μακρύ διάλογο όπου καταγράφηκαν πολλές, ποικίλες, ενδιαφέρουσες αλλά και αντικρουόμενες απόψεις λέω να δώσω μια μικρή συνέχεια, έτσι για μαθαίνουμε λίγα πράγματα ακόμα και να μην ξεχνιόμαστε…

Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε ένα χωριό του φθιωτικού Τυμφρηστού που λέγετε Μεγάλη Κάψη και χωρίς υπερβολές το θεωρώ ως το ομορφότερο του κόσμου. Αυτό το χωριό, το οποίο λόγω θέσης (800 μέτρα υψόμετρο μέσα στα έλατα και τις καστανιές) αλλά και της κοινωνίας του ήταν από τις αρχές του περασμένου αιώνα ορεινό θέρετρο και πολλές οικογένειες από τη Λαμία και τον κάμπο του Σπερχειού ανέβαιναν εκεί να παραθερίσουν.

Ανάμεσα σε αυτές ήταν και η οικογένεια του λαμιώτη δικηγόρου Δημήτρη Κλάρα η οποία παραθέριζε στο σπίτι των Δεδουσαίων και έχω προλάβει στη ζωή και έχω ακούσει από πολλούς συγχωριανούς να θυμούνται τον Άρη, μαθητή ακόμα του Γυμνασίου Λαμίας να πηγαίνει όλη τη μέρα σε ένα ωραίο μέρος που λέγεται Λειβαδάκι όπου και υπάρχει μια βρύση με δροσερό νερό και να διαβάζει κάτι βιβλιαράκια με κόκκινο δέσιμο. Συχνά επίσης πήγαινε να διαβάζει σε ένα ξέφωτο, τη Λελούδα και από εκεί αγνάντευε τις κορυφές του Βελουχιού (Τυμφρηστού) και από εκεί φαίνεται πως εμπνεύστηκε το ψευδώνυμό του. Πρέπει να πέρασε μέχρι το 1918 τουλάχιστον όλα τα καλοκαίρια στη Μεγάλη Κάψη ο Θανάσης Κλάρας όπως θυμάμαι να αφηγούνται οι παλιότεροι που πρόλαβα εν ζωή και έτσι δημιούργησε στενούς δεσμούς με τους χωριανούς μου. Σχέσεις που δεν εξαντλούνταν μόνο το καλοκαίρι στο χωριό αλλά συνεχίζονταν και τον υπόλοιπο χρόνο στη Λαμία όπου υπήρχε μια ανθηρή παροικία εύπορων και διανοούμενων Μεγαλοκαψιωτών και Τυμφρηστίων. Από τότε μέχρι το 1941 που κάνει την πρώτη εμφάνισή του στο χωριό ως ζωέμπορος φαίνεται πως κρατούσε επαφή με πολλούς συγχωριανούς και τούτο απορρέει από το γεγονός ότι στη Μεγάλη Κάψη παρέμεινε περισσότερες μέρες από κάθε άλλο χωριό και το ενδιαφέρον του δεν ήταν βέβαια τα αρνοκάτσικα του χωριού αλλά η προετοιμασία του αντάρτικου. Δεν έτυχε το χωριό μου, το οποίο ήταν εύκολο να προσβληθεί από τους Ιταλούς που ήταν στη Λαμία η αφετηρία του ένοπλου αγώνα αλλά έγινε στις 6 Ιουνίου 1942 η απόμερη, κοντινή Δομνίστα της Ευρυτανίας. Το πρωί μάλιστα της επομένης ημέρας, της 7ης Ιουνίου, ο Άρης Βελουχιώτης πλέον και η ομάδα του πιάνουν τον πρώτο καταδότη τους στους Ιταλούς κατακτητές, έναν μακρινό συγγενή τον Κώστα Προβιά και τον εκτελούν παραδειγματικά σε μια τοποθεσία πάνω από το γειτονικό χωριό Παλαιόκαστρο.

Σε όλη την περίοδο της Αντίστασης αρκετές ήταν οι φορές που ο Άρης περνούσε από το χωριό και έμεινε πάντα στο σπίτι του Λεωνίδα Παπαγιάννη, συνταξιούχου αξιωματικού της Χωροφυλακής με τον οποίο συνδέονταν στενά και συνομιλούσε πολύ με τον παππού από την πλευρά της μάνας μου Παναγιώτη Τσιρώνη που ήταν πρόεδρος του χωριού. Οι δυο άντρες είχαν την ιδέα να προτείνουν στους χωριανούς να μη φάνε καθόλου πατάτες όλο το χειμώνα για να τις σπείρουν σε κάθε μεριά του βουνού κι έτσι το αντάρτικο απέκτησε για τα επόμενα χρόνια μια σίγουρη προμήθεια τροφής. Οι πατάτες αυτές θυμάμαι κάρπιζαν από μόνες τους για πολλά χρόνια αργότερα και εξαιτίας τους μαζεύτηκαν πολλά αγριογούρουνα στο δάσος πάνω από το χωριό και νομίζω πως από εκείνη τη σπορά υπάρχουν ακόμα μερικές μέσα στα φτερούσια και στα παρατημένα χωράφια. Σημειώνεται πως στο χωριό μου την ίδια περίοδο λειτουργούσε νοσοκομείο για τους τραυματισμένους αντάρτες και ήταν μια σοβαρή βάση της Επιμελητείας, με φούρνους, μαγειρεία και πλυντήρια ρούχων που δούλευαν όλες οι γυναίκες του χωριού.

Στο χωριό στάθμευε επίσης μεγάλος αριθμός ανταρτών και για το λόγο τούτο είχαν επιτάξει δυο δωμάτια από το σπίτι του παππού Ηλία Παπαδόπουλου ο οποίος μαζί με τη γιαγιά Μαρούλα και τη μάνα μου Αγγελική που ήταν τότε 10 χρονών, περιορίστηκαν σε ένα δωμάτιο. Ένα δωμάτιο μάλιστα το είχαν κάνει αίθουσα συσκέψεων και μαθημάτων. Απ’ ότι μου λέει η μάνα μου οι αντάρτες πρέπει να έμειναν στο σπίτι πάνω από ένα χρόνο χωρίς να ενοχλήσουν κανέναν. Ούτε καφέ δεν δέχθηκαν από το σπίτι, ούτε φαγητό και αυτό προς μεγάλη απογοήτευση του παππού που ήθελε να πιάνει κουβέντα μαζί τους. Απόλυτα πειθαρχημένοι οι αντάρτες δεν ενόχλησαν κανέναν από την οικογένεια, πήγαιναν για ασκήσεις και φαγητό στο σχολείο και γύριζαν στο σπίτι μόνο για συσκέψεις και ύπνο. Το σπίτι αυτό το πυρπόλησαν οι Γερμανοί στις 15 Αυγούστου του 1944 στη διάρκεια της φοβερής επιχείρησης που έκαναν μέχρι την καρδιά της Ευρυτανίας και ξαναχτίστηκε ακριβώς στην ίδια θέση και τις ίδιες διαστάσεις μετά το 1950 όταν οι «ανταρτόπληκτοι» συγχωριανοί μου επέστρεψαν στο χωριό και κατάφεραν να το αναστήσουν από τις στάχτες. Τα όσα ακολούθησαν για τον Άρη φυσικά και έφτασαν ως στο χωριό, αλλά ομολογώ πως το όνομά του μέχρι το 1974 ήταν απαγορευμένο να ακούγεται και μόνο ψιθυριστά το ανέφεραν οι χωριανοί. Έτσι ότι έμαθα γι’ αυτόν και την παρουσία του στη Μεγάλη Κάψη και τις σχέσεις του με τους συγχωριανούς μου ήταν πολλά χρόνια μετά, το 1995 σαν έκανα την πρώτη απόπειρα καταγραφής της ιστορίας του πρωτοκαπετάνιου και ειδικά των δέκα τελευταίων ημερών της ζωής του για μια σειρά δημοσιευμάτων στην Ελευθεροτυπία.Ήταν όμως πολύ αργά και τον πρωτογενή, καθαρό λόγο των αφηγήσεων που είχαν ζήσει τα γεγονότα είχαν ήδη διαβρώσει ποικίλα στοιχεία της προπαγάνδας από κάθε πλευρά και η έρευνα άρχισε να χάνει το ενδιαφέρον τους. Κανένας άλλος δυστυχώς από το χωριό αλλά και όλη την περιοχή δεν φρόντισε να καταγράψει λίγα πράγματα εξαιτίας του φόβου με αποτέλεσμα η αποπληροφόρηση να είναι πλήρης. Είναι εντυπωσιακό, να ρωτάω ανθρώπους που έζησαν τόσα και τόσα γεγονότα να μην θυμούνται απολύτως τίποτα σαν να είχαν υποστεί όλοι πλύση εγκεφάλου! Έτσι, με αυτά τα λίγα στοιχεία που διαθέτω προσπαθώ να γράψω ορισμένα πράγματα που αφορούν την ιστορία του χωριού, σελίδες της οποίας είναι και ο Άρης Βελουχιώτης…

Ηλίας Προβόπουλος

************

Αναδημοσίευση από εδώ: ΜΝΗΜΗ ΑΡΗ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗ

************

Για τον Άρη διαβάστε και εδώ:

Άρης Βελουχιώτης

Τι απέγινε το κεφάλι του Αρη...

Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα: «Koύρεμα» 5% στα ελληνικά ομόλογα!

Οι εμπορικές τράπεζες που καταθέτουν ως ενέχυρο ελληνικά ομόλογα για την άντληση ρευστότητας από την ΕΚΤ, θα λαμβάνουν λιγότερα χρήματα από ό,τι θα λάμβαναν εάν κατέθεταν τίτλους οποιασδήποτε άλλης χώρας-μέλους της Ευρωζώνης καθώς η ΕΚΤ επιβάλλει επιπλέον χρέωση (haircut) 5% επί της αξίας των ελληνικών ομολόγων.

Νέους «πονοκεφάλους» στις ελληνικές τράπεζες προκαλεί η υποβάθμιση-μαμούθ της πιστοληπτικής ικανότητας της οικονομίας από την Moody’s, καθώς όχι μόνον συμπαρέσυρε την αξιολόγηση των ίδιων των τραπεζών, αλλά υποχρέωσε και την ΕΚΤ να επιβάλει επιπλέον χρέωση (haircut) 5% επί της αξίας των ελληνικών ομολόγων που δέχεται ως ενέχυρο κατά τις πράξεις αναχρηματοδότησης των πιστωτικών ιδρυμάτων της Ευρωζώνης.
Αυτό πρακτικά σημαίνει πως οι εμπορικές τράπεζες που καταθέτουν ως ενέχυρο ελληνικά ομόλογα για την άντληση ρευστότητας από την ΕΚΤ θα λαμβάνουν λιγότερα χρήματα από ό,τι θα λάμβαναν εάν κατέθεταν τίτλους οποιασδήποτε άλλης χώρας-μέλους της Ευρωζώνης.
Πτώση.

Όπως διευκρίνισαν στελέχη της Τράπεζας στη Φραγκφούρτη, η κίνηση της Moody’s που διαμόρφωσε την αξιολόγηση των ελληνικών ομολόγων στην «περιοχή» του ΒΒΒ- από όλους τους οίκους, οδήγησε σε αυτόματο «κούρεμα» της αξίας τους. Και τούτο, διότι εφαρμόστηκε η απόφαση της ΕΚΤ της 15ης Οκτωβρίου του 2008, που χαλάρωνε μεν τα κριτήριά της για τους τίτλους που δέχεται ως ενέχυρο (από το ΑΑΑ στο ΒΒΒ-), μετά την κρίση της Lehman, επιβάλλοντας όμως πρόσθετο «πέναλτι» 5% σε όλους τους τίτλους με αξιολόγηση ΒΒΒ-. Υπενθυμίζεται ότι στις αρχές Μαΐου η ΕΚΤ ανακοίνωσε ότι θα δέχεται τα ελληνικά ομόλογα ως ενέχυρο ανεξαρτήτως αξιολόγησης. Εκπρόσωπος Τύπου της Τράπεζας δήλωσε χθες ότι δεν έχει ληφθεί απόφαση για το ύψος του haircut σε περίπτωση που η αξιολόγηση των ελληνικών ομολόγων πέσει κάτω από το ΒΒΒ- και από τους τρεις οίκους.
Σε κάθε περίπτωση, ο υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου σε συνέντευξή του στο Mega δήλωσε ότι η απόφαση της ΕΚΤ θα καταστήσει ακριβότερο τον δανεισμό των ελληνικών τραπεζών, των οποίων η εξάρτηση από τη Φραγκφούρτη είναι πλέον εξαιρετικά μεγάλη, με τις πόρτες της διατραπεζικής αγορές να παραμένουν κλειστές. Πρόσθεσε ωστόσο ότι έχει επεκταθεί ο χρονικός ορίζοντας για να μπορούν να λάβουν οι τράπεζες 15 δισ. ευρώ μέσω εγγυήσεων του ελληνικού δημοσίου, ενώ παράλληλα δημιουργείται και το «Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας» που θα «προικιστεί» με 10 δισ. ευρώ από το «πακέτο» των 110 δισ. ευρώ της Ε.Ε. και του ΔΝΤ.
Τράπεζες.

Οι τράπεζες από την πλευρά τους δηλώνουν προετοιμασμένες για το «κούρεμα»: Όπως αναφέρουν έγκυρα στελέχη, ήδη η ΕΚΤ λάμβανε ομόλογα του ελληνικού δημοσίου ή και τίτλους των τραπεζών με «έκπτωση» που για τα μέσα χαρτοφυλάκια ήταν της τάξεως του 2%-3%. Σε αυτό το ποσοστό έρχεται να προστεθεί το 5% που δεν φαίνεται σε πρώτη φάση να δημιουργεί μεγάλο πρόβλημα καθώς οι τράπεζες διαθέτουν πληθώρα ελληνικών ομολόγων στα χαρτοφυλάκιά τους και οι αγορές δεν είναι ανοιχτές γι΄ αυτές για να τα αξιοποιήσουν αλλού.
Όσον αφορά τις μετοχές των ελληνικών τραπεζών, όπως παρατηρούν χρηματιστηριακοί παράγοντες, επηρεάζονται εμμέσως καθώς επηρεάζονται από τα χρηματοοικονομικά των τραπεζών. Πλην όμως, οι τιμές στην πλειονότητά τους έχουν συμπεριλάβει την συγκεκριμένη εξέλιξη η οποία όσο και αρνητική και αν είναι φαίνεται ότι είχε προεξοφληθεί σε μεγάλο βαθμό, κάτι που αποτυπώθηκε στην σχετικά ψύχραιμη αντίδραση των τραπεζικών τίτλων στο ταμπλό του Χ.Α. χθες.
H κίνηση της Moody’s προκάλεσε αναταράξεις στα ελληνικά ομόλογα, με το spread των 10ετών τίτλων να αυξάνεται κατά 74 μονάδες στο 9,06% καθώς παρατηρήθηκαν ρευστοποιήσεις θέσεων από θεσμικούς επενδυτές.
Ελεγχοι στους οίκους.

Ο Ολι Ρεν δήλωσε ότι «η Κομισιόν θα εξετάσει το πρόβλημα του ανταγωνισμού στον κλάδο των οίκων αξιολόγησης, το ζήτημα της διαφάνειας ως προς τη μεθοδολογία που χρησιμοποιούν, καθώς και τη σύγκρουση συμφερόντων».
ΟΟΣΑ.

Ο επικεφαλής οικονομολόγος του ΟΟΣΑ Κάρλο Πάντοαν, δηλώνοντας «πεπεισμένος ότι η χώρα θα τα καταφέρει χωρίς να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση χρέους, καθώς έχει πάρει όλα τα απαιτούμενα οδυνηρά μέτρα»
Citigroup για τράπεζες.

Σε πτωτική αναπροσαρμογή των τιμών-στόχων για τις μετοχές ελληνικών και κυπριακών τραπεζών προχώρησε η Citigroup. Συγκεκριμένα, μειώθηκε η τιμή-στόχος για την ETE, την Alpha Bank, την EFG Eurobank, την Eμπορική, την Πειραιώς και για το TT. Αποδοκιμασίες για την υποβάθμιση της Ελλάδας από την Moody's.

Ομοβροντία αποδοκιμασιών και επικρίσεων για την υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας κατά τέσσερις βαθμίδες δέχθηκε χθες από τις Βρυξέλλες ο οίκος αξιολόγησης Moody’s.
Ο Επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων Όλι Ρεν, χαρακτήρισε «ατυχή και περίεργη» τη χρονική στιγμή που επέλεξε η Moody’s, καθώς η Ελλάδα, όπως είπε, έχει πάρει ήδη μέτρα που αποδίδουν για να σταθεροποιήσει τα δημόσια οικονομικά της. «Αυτή η κίνηση έλαβε χώρα σε μια αρκετά περίεργη και ατυχή στιγμή, ύστερα από τη συμφωνία που υπεγράφη για την εφαρμογή ενός προγράμματος μακροοικονομικής προσαρμογής μεταξύ της Ελλάδας, της Κομισιόν, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ», επεσήμανε.
Η απόφαση της Moody’s «δεν λαμβάνει με κανένα τρόπο υπόψη τις ανειλημμένες υποχρεώσεις της χώρας?». Ο κ. Ρεν πρόσθεσε ότι συζήτησε το θέμα με τον πρόεδρο της Κομισιόν Μανουέλ Μπαρόζο καθώς και με τον Eπίτροπο Εσωτερικής Αγοράς Μ. Μπαρνιέ.
Από την πλευρά του ο πρόεδρος του Γιούρογκρουπ Ζαν Κλοντ Γιούνκερ επέκρινε χθες την «παράλογη» υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας από τη Moody’s εκτιμώντας ο ίδιος ότι «οι αγορές θα αντιληφθούν σε λίγους μήνες ότι είχαν άδικο». «Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί έγινε αυτή η νέα υποβάθμιση. Οι αγορές ερμηνεύουν με λανθασμένο τρόπο τις αποφάσεις που έχουν ληφθεί» (για την Ελλάδα), είπε ο ίδιος, καθώς η χώρα «δεσμεύθηκε και εφαρμόζει πολύ αυστηρούς όρους για την εξυγίανση των δημόσιων οικονομικών της, προκειμένου να λάβει βοήθεια από τις άλλες χώρες της ευρωζώνης και το ΔΝΤ».

***********

Αναδημοσίευση από εδώ: ΕΚΤ: «Koύρεμα» 5% στα ελληνικά ομόλογα

Διπλή απάτη με το δημόσιο χρέος!

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ.

Αρχικά η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της επιδίωξαν να μας πείσουν ότι οι εναλλακτικές λύσεις απέναντι στο έλλειμμα και το δημόσιο χρέος ήταν δύο, είτε πτώχευση, είτε προσφυγή στην Ε.Ε. ή /και το ΔΝΤ.
Πρόκειται για διπλή απάτη, από τη μια διότι επί της ουσίας στο βαθμό που αδυνατεί ένα κράτος να πληρώσει, σημαίνει ότι έχει ήδη πτωχεύσει, έστω και αν αυτό δεν ανακοινώνεται επισήμως, για λόγους στήριξης του ευρώ, και από την άλλη, όπως κατέδειξα σε προηγούμενο άρθρο μου, διότι υπήρχαν πλείστες όσες εναλλακτικές λύσεις πέρα από την οριστική στάση πληρωμών που προσωπικά υποστηρίζω, οι οποίες άλλωστε εφαρμόστηκαν με επιτυχία σε διάφορες χώρες. (Προσωρινή στάση, μερική στάση, επαναδιαπραγμάτευση, απεύθυνση σε άλλους πέρα των δυτικών δανειοδότες κ.λπ.).
Τώρα πια, η κυβερνητική προπαγάνδα επιδιώκει να παραπλανήσει το λαό επιχειρώντας να τον αποπροσανατολίσει ως προς το ποιοι είναι υπεύθυνοι για το χρέος. Ετσι φαινομενικά αντιφατικά, αλλά στην πραγματικότητα συμπληρωματικά, από τη μια στοχοποιούνται ορισμένοι ατομικά ως αποδιοπομπαίοι τράγοι και από την άλλη γενικεύονται οι ευθύνες σε όλες τις τάξεις και στρώματα. Κυρίως αυτό που επιχειρείται είναι το αναποδογύρισμα της κλίμακας των ευθυνών.
Εξηγούμαι. Για το δημόσιο χρέος πρωτίστως ευθύνονται οι «νόμιμοι» κλέφτες ξένοι και ντόπιοι, δηλαδή το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο που καρπώθηκε τη μερίδα του λέοντος τόσο του παραγόμενου πλούτου όσο και των δανείων. Πιο συγκεκριμένα, υπεύθυνοι είναι τόσο οι νόμιμοι τοκογλύφοι ξένοι δανειστές μας, οι ξένες εταιρείες που αφαίμαξαν τον τόπο μέσω των ιδιωτικοποιήσεων και στη συνέχεια των ιδιωτικών εταιρειών τους, οι εταιρείες που μας πουλούν τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς... είναι επίσης οι ντόπιες τράπεζες, το ντόπιο κρατικοδίαιτο επιχορηγούμενο ιδιωτικό κεφάλαιο, είναι οι εργολάβοι του Δημοσίου, το επιχορηγούμενο παπαδαριό και η μη φορολογούμενη Εκκλησία, η ανάληψη της Ολυμπιάδας με τα δάνεια που πήραμε για να την διεκπεραιώσουμε.
Ακολουθεί η «παράνομη» κλοπή, πρωτίστως και πάλι των μεγάλων επιχειρήσεων, κύριων φοροφυγάδων και χρεωστών των δημοσίων ταμείων, της μαύρης οικονομίας, των κάθε λογής και επιπέδου λαμόγιων, μιζαδόρων, της Siemens και των εξοπλισμών και όχι μόνον, των πολιτικών καταχραστών, των μεγαλοελεύθερων επαγγελματιών και των διαφόρων άλλων ημίθεων του βασιλείου του Μαμωνά.
Και βεβαίως υπεύθυνοι είναι το αστικό κράτος που λειτουργεί ως συλλογικός καπιταλιστής και σύσσωμες οι πολιτικές δυνάμεις που το υπηρετούν και κυρίως το ΠΑΣΟΚ, και η Ν.Δ., και οι πολιτικοί που ανήκουν σε αυτές, όχι επειδή έκρυβαν παραχαράζοντάς την, την πραγματικότητα, αλλά διότι ως όργανά της κυρίαρχης τάξης την δημιούργησαν και την αναπαρήγαγαν.
Οσον αφορά την πελατειακή πολιτική -την οποία πρωτίστως το ΠΑΣΟΚ ανήγαγε σε εθνικό σπορ- αυτή πρέπει να κατηγορηθεί, όχι δα διότι εξασφάλιζε δουλειά σε νέους ανθρώπους ως το κράτος είχε υποχρέωση, όχι δα διότι δήθεν οι υπερδιογκωμένες προσλήψεις σε σχέση με τις αποχωρήσεις στο Δημόσιο είναι από τις κύριες αιτίες της αύξησης του χρέους, αλλά διότι εξασφάλιζε δουλειά με αυτόν τον χυδαίο και ταπεινωτικό τρόπο, και όχι πάντα εκεί όπου υπήρχαν πραγματικές ελλείψεις.
Οι μόνοι που δεν έχουν καμία ευθύνη για τη δημιουργία του χρέους, είναι εκείνοι που καλούνται να το πληρώσουν. Η εργατική τάξη, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι και κυρίως η νέα γενιά. Επίσης , η αγροτιά που ξεκληρίζεται και μια σειρά από μικροβιοτέχνες και εμπόρους που στην πλειοψηφία τους έχουν μετατραπεί σε υπαλλήλους των ληστών τραπεζών.
Αν λοιπόν το ελληνικό κράτος εκπροσωπούσε αυτούς τους άμοιρους ευθυνών, και όχι το κεφάλαιο, θα έπρεπε να αρνηθεί την πληρωμή του χρέους, μια που αυτό δεν αφορά τον ελληνικό λαό, αλλά κυρίως το μεγάλο ιδιωτικό κεφάλαιο και τους υποστηριχτές του , επειδή όμως εκπροσωπεί αυτό το τελευταίο, όχι μόνο δανείζεται για να το αποπληρώσει αυξάνοντάς το, αλλά και το χρεώνει στο λαό.

***************

Αναδημοσίευση από εδώ: Διπλή απάτη με το δημόσιο χρέος

Οι 16 "χρήσιμοι κανόνες" για την προστασία-πρόληψη απο τις φωτιές στα δάση‏!

ΜΕΤΡΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΔΑΣΙΚΕΣ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ:
1)Δεν πετάμε ποτέ αναμμένα τσιγάρα όταν βρισκόμαστε σε δασική περιοχή ούτε καίμε σκουπίδια ή ξερά χόρτα στην ύπαιθρο.

2) Αποφεύγουμε τις υπαίθριες εργασίες που ενδεχομένως να προκαλέσουν πυρκαγιά, (οξυγονοκολλή-σεις - χρήση τροχού ή άλλου εργαλείου που δημιουργεί σπινθήρες κλπ).
3) Καθαρίζετε τακτικά τη στέγη, τις βεράντες και την αυλή σας από σκουπίδια, ξερά φύλλα, κλαδιά και πευκοβελόνες.
4) Κλαδέψτε τα ξερά κλαδιά από τα δένδρα και τους θάμνους γύρω από το σπίτι σε ασφαλή ακτίνα,δημιουργώντας αντιπυρικές ζώνες και τοποθέτηση ευφλέκτων υλικών σε απόσταση ασφαλείας από το σπίτι σας.
5) Να έχετε στην αυλή τουλάχιστον μία βρύση με ακροφύσιο και σωλήνα ποτίσματος αρκετά μακρύ, για να καλύπτει όλους τους χώρους σε περίπτωση πυρκαγιάς.
ΑΝ ΔΕΙΤΕ ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ:
6) Ειδοποιήστε την Πυροσβεστική Υπηρεσία (τηλ. 199) δίνοντας σαφείς πληροφορίες και απομακρυνθείτε αμέσως από την περιοχή.
7) Αν παγιδευτείτε από τη φωτιά, τρέξτε σε κάποιο μέρος χωρίς πολλά δέντρα, θάμνους και ψηλά χόρτα. Αν είστε κοντά σε δρόμο, ξαπλώστε κάτω με το πρόσωπο προς το έδαφος ή μπείτε στο χαντάκι στο πρανές του δρόμου και καλυφθείτε με ότι έχετε πρόχειρο, μέχρι να περάσει η πυρκαγιά.
ΑΝ Η ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ:
8)Παραμείνετε στην οικία σας, εκτός αν η Πυροσβεστική διατάξει εκκένωση της περιοχής.
9) Μαζέψτε τις τέντες, κλείστε όλα τα ανοίγματα (πόρτες, παράθυρα) και διαβρέξτε με νερό τους τοίχους του σπιτιού και την αυλή.
10) Φορέστε προστατευτικά ρούχα, όπως κανονικό παντελόνι, μπλούζα με μακριά μανίκια και κλειστά παπούτσια.
11) Φράξτε τις χαραμάδες με βρεγμένα πανιά, για να εμποδίσετε τον καπνό και τις καύτρες να εισέλθουν στο σπίτι.
12) Συνδέστε τους σωλήνες ποτίσματος με τις βρύσες και απλώστε τους γύρω από το σπίτι ενώ παράλληλα γεμίστε τη μπανιέρα, τις λεκάνες και βαρέλια με νερό.
13) Απομακρύνετε τα έπιπλα και τις κουρτίνες από τα παράθυρα και τις εξωτερικές πόρτες αφού κλείσετε τις ενδιάμεσες, για να επιβραδύνετε την εσωτερική εξάπλωση της πυρκαγιάς.
14) Καλύψτε το πρόσωπό σας με βρεγμένες πετσέτες, για να προστατευθείτε από τη θερμότητα και την εισπνοή καπνού.
15) Ελέγχετε συχνά τη στέγη, τους τοίχους και την αυλή του σπιτιού για υπολείμματα καπνίσματος και υποβόσκουσες φωτιές, τουλάχιστον για 48 ώρες αφότου περάσει η πυρκαγιά.
16) Τηρείτε πιστά τις εντολές - υποδείξεις του πυροσβεστικού προσωπικού και διευκολύνετε την πρόσβαση και ομαλή λειτουργία των πυροσβεστικών οχημάτων.

************

Αναδημοσίευση από εδώ: Πρασσιά Ευρυτανίας

***********

Με την ευχή φέτος να μην δούμε καμία φωτιά στα Παρθένα Βουνά μας! Αλλά για να γίνει η "ευχή" πραγματικότητα χρειάζεται η δική μας δράση και προσπάθεια!

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΑΣ ΑΙΤΩΛΙΚΗΣ ΦΥΣΗΣ!

Να σώσουμε τα ποτάμια και τα ρέματα που μας απέμειναν!

Μηλιά Ναυπακτίας.

Πλάτανος Ναυπακτίας.

Ώραι Mελαγχολίας!

Οι ευτυχείς την φύσιν βεβηλούσι.

Της λύπης είναι τέμενος η γη.

Aγνώστου πόνου δάκρυ στάζει η αυγή·

αι ορφαναί εσπέραι αι χλωμαί πενθούσι·

και ψάλλει θλιβερά η εκλεκτή ψυχή.

Aκούω στεναγμούς εν τοις ζεφύροις.

Βλέπω παράπονον επί των ίων.

Aισθάνομαι του ρόδου αλγεινόν τον βίον·

μυστηριώδους λύπης τους λειμώνας πλήρεις·

κ εντός του δάσους του πυκνού λυγμός ηχεί.

Τους ευτυχείς οι άνθρωποι τιμώσι.

Και τους υμνούσι ψευδοποιηταί.

Aι πύλαι, πλην, της φύσεως είναι κλεισταί

εις όσους αδιάφοροι, σκληροί γελώσι,

γελώσι ξένοι εν πατρίδι δυστυχεί.

K.ΚΑΒΑΦΗΣ

Μετοχιοποίηση τών διαλυμένων Ναυπακτιακών Μονών καί τά λοιπά Μετόχια τής Μονής Αμπελακιωτίσσης

του Χ. Χαραλαμποπούλου.

Στό γενικό μέτρο τής διάλυσης τών μονών, πού είχαν λιγότερους από έξι (6) μοναχούς, μέ διάταγμα τής Αντιβασιλείας στίς 25 Σεπτέμβρη τού 1833 καταργήθηκαν καί οι επτά (7) μονές τής Ναυπακτίας.
Φυσιολογικά, λοιπόν, οι κάτοικοι αντέδρασαν καί οι προκριτοδημογέροντες από 34 χωριά τής επαρχίας μέ υπόμνημά τους στόν Όθωνα καί στό Υπουργείο Εκκλησιαστικών στίς 28 Ιαν. 1835 ζητούν τήν διατήρηση τής Μονής τής Αμπελακιώτισσας.
Βέβαια, εδώ υπήρχαν διαφωνίες ως πρός τό Μοναστήρι πού έπρεπε νά διατηρηθή. Η αναφορά τού Νομάρχη Αιτωλοακαρνανίας πρός τό Υπουργείο είναι εύγλωττη: «Ο Μητροπολίτης προτείνει νά διατηρηθή τό Μοναστήρι Βομβοκούς επ’ ονόματι τού Τίμιου Προδρόμου, αλλά ο Έπαρχος καί οι κάτοικοι επιθυμούν τήν διατήρηση τού Μοναστηριού Κοζίτσης επ’ ονόματι τής Παναγίας καί τούτο προτείνει καί η νομαρχία διά νά διατηρηθή εις αυτήν τήν επαρχίαν».
Τελικά μέ τό Οθωνικό Διάταγμα στίς 18 Μαΐου 1835 εγκρίνεται νά διατηρηθή στήν επαρχία Ναυπακτίας τό Μοναστήρι «Τής Θεοτόκου τό επιλεγόμενο τής Κοζίτσης» καί οι μοναχοί τών διαλυμένων Μονών της διατάσσονται από τόν Μητροπολίτη Ακαρνανίας Πορφύριο (7 Ιουνίου 1835) νά παρουσιαστούν καί νά υπηρετήσουν πλέον στό Μοναστήρι τής Κοζίτσας. Βέβαια, πολλοί μοναχοί δέν πειθάρχησαν, άλλοι παρέμειναν στίς διαλυμένες Μονές καί άλλοι κατοίκησαν στά χωριά τους.
Ο τρόπος μέ τόν οποίο έγινε η διάλυση τών Μονών αποτελεί στίγμα γιά τούς κρατούντες εκείνης τής εποχής. Θά μπορούσε νά γίνη συγχώνευση Μονών ή μετοχιοποίηση τών διαλυμένων στίς διατηρούμενες Μονές. Έτσι θά διασώζονταν τουλάχιστον τά κειμήλια καί οι μοναστικές εγκαταστάσεις μέ τά Καθολικά.
Τό διάταγμα τής Αντιβασιλείας στίς 24 Απριλίου 1835 γιά τούς Ιερούς Ναούς τών διαλυμένων Μοναστηριών είναι ενδεικτικό τής προχειρότητας μέ τήν οποία αντιμετωπίστηκε τό θέμα τής διάλυσης τών Μοναστηριών, γιά νά μήν πούμε ότι υποκρυπτόταν καί δολιότητα από τήν ετερόδοξη εξουσία.
Ο Επίσκοπος πού είχε τό κλειδί, αλλά έμενε στό Μεσολόγγι, ο ενοικιαστής τών κτημάτων τής διαλυμένης Μονής καί ο Δήμος γιά τήν ευταξία είναι οι υπεύθυνοι γιά τό Μοναστήρι. Τελικά οι ενοικιαστές έκαναν κουμάντο, αφού κατ’ ανάγκη είχαν καί τό κλειδί, μέ αποτέλεσμα οι περισσότερες μοναστικές εγκαταστάσεις νά καταρρεύσουν.
Από τήν εγκατάσταση επταμελούς αδελφότητας στό Μοναστήρι τής Αμπελακιώτισσας στήν αρχή μέ εκλεγμένο ηγούμενο τόν προηγούμενο Κύριλλο Κομνηνό καί μετά τόν ξαφνικό θάνατό του, πού συνέβη στίς 6 Ιαν. 1837, τόν προηγούμενο Θεόφιλο Παπαλόγη, άρχισε μιά εργώδης προσπάθεια τών ηγουμενοσυμβουλίων γιά τήν μετοχιοποίηση τών πρώην Μονών καί τήν απόδοση τών κειμηλίων τους στήν διατηρημένη Μονή.
Τί είναι όμως τό μετόχιο; Είναι παράρτημα τής κυρίαρχης Μονής, εκτός τής περιοχής της, υποτελές σ’ αυτήν καί οι μοναχοί, οι μετοχιάριοι, καί ο υπεύθυνος μοναχός, ο μετοχιάρxης, πού διαβιούν σέ αυτό, ελέγχονται από αυτήν.
Άς παρακολουθήσουμε τήν πορεία τών διαλυμένων Μονών, γιά νά δούμε εάν πράγματι ευοδώθηκαν οι προσπάθειες γιά τήν μετοχιοποίησή τους.
Οι διαλυμένες μονές στήν βόρεια Ναυπακτία (Κράβαρα) είναι:
1. Η Παναγία Καβαδιώτισσα Χώμορης, μέ τά μετόχια Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος Βαρένου Ελευθέριανης καί Αγία Τριάδα Χώμορης.
2. Ο Προφήτης Ηλίας Αράχοβας, μέ μετόχι τήν Παλιαράχοβα.
3. Η Μεταμόρφωση τού Σωτήρος Χρυσόβου, μέ μετόχι στήν Ασπριά.
4. Ο Άγιος Δημήτριος Κρυονερίων, μέ μετόχια τήν Παναγία Κοίμησης Θεοτόκου στήν Ελατόβρυση, πού καί σήμερα λέγεται Μετόχι, καί τόν Αη- Γιώργη Κονταρά στό Τρίκορφο.
Στήν νότια Ναυπακτία (Βενέτικο) είναι :
1. Ο Τίμιος Πρόδρομος Βομβοκούς, μέ Μετόχια στήν Σκάλα, στήν Φτέρη, στό Σερέλι Δάφνης καί στόν Γαλατά.
2. Η Παναγία Φιλοθέου Νεοκάστρου μέ μετόχια στή Σκάλα, στή Φτέρη, στόν Γαλατά καί στό Βρόμιαρι (Καστράκι) .
Μέ τό Οθωνικό διάταγμα 792/1838 όλα τά κτήματα τής Καβαδιώτισσας παραχωρήθηκαν στό διατηρημένο Μοναστήρι τής Αμπελακιώτισσας.
Η γραφειοκρατία παρέδωσε μόνο τό μετόχι Βαρένου καί ερμήνευσε τό διάταγμα κατά τό δοκούν. Τό Βαρένου, γιά τήν ιστορία, περιήλθε μέ συμβολαιογραφική πράξη στίς αρχές τού 1964 στήν Κοινότητα Ελευθέριανης. Τό άλλο μετόχι τής Αγίας Τριάδας περιήλθε τελικά σέ ιδιώτες καί δημιουργήθηκε ο γνωστός συνοικισμός.
Τό Ηγουμενοσυμβούλιο ανοίγει πόλεμο μέ τήν γραφειοκρατία καί ζητεί τήν άμεση απόδοση όλων τών περιουσιακών στοιχείων τής Καβαδιώτισσας. Φαίνεται όμως ότι τό βαθύ κράτος υπερίσχυσε, αφού στίς 29 Μαρτίου 1845 τό Μοναστήρι, μέ αναφορά του στήν Βουλή, ζητεί τήν μετοχιοποίηση τής Καβαδιώτισσας, τού Αη-Λιά Αράχοβας καί τής Σωτήρως Χρισόβου, στίς οποίες πρώην Μονές παρά τίς διαταγές εγκαταβίωναν 1 έως 2 μοναχοί. Από αναφορά τού Ηγουμενοσυμβουλίου στίς 20 Μαρτίου 1859 πληροφορούμαστε ότι οι περιουσίες τής Καβαδιώτισσας Χώμορης καί τού Αη-Λιά Αράχοβας περιήλθαν στό Μοναστήρι. Τούτο επαναλαμβάνεται καί τό 1872.
Τόν Δεκέμβρη τού 1862, ο Δήμος Αποδοτίας μέ πράξη τού Δημοτικού Συμβουλίου καί τού Μοναστηριακού Συμβουλίου, τόν Φεβρουάριο τού 1863, ζητούν νά παραχωρηθούν τά κτήματα : Παλιαράχοβα τού Προφήτη Ηλία, Ζευγοστάσιο Βρόμιαρι τής Φιλοθέου καί τής Σωτήρως.
Η Παλιαράχοβα, άγνωστο μέ ποιόν τρόπο, περιήλθε στούς Σισμαναίους πού τήν πούλησαν στούς Αραχοβίτες. Τό Βρόμιαρι μέ τόν μετοχιακό Ναό Αγίου Γεωργίου τελικά δόθηκε στό Μοναστήρι τής Αμπελακιώτισσας καί απαλλοτριώθηκε τό 1923 καί έγινε ο γνωστός συνοικισμός τού Καστρακίου.
Στίς αναφορές τού Ηγουμενοσυμβουλίου δέν ζητείται η περιουσία τού Αγίου Δημητρίου Κρυονερίων. Τούτο έχει τήν εξήγησή του, αφού τό 1845, καί πέραν αυτού, εγκαταβίωναν επτά (7) μοναχοί. Μοναχούς βρήκε καί τό 1861 ο Γάλλος αρχαιολόγος Βazin. Επίσης από τό 1909 μόναζε στόν Άγιο Δημήτριο ο Κυπριανός Ζαμπάρας, ο οποίος είχε καρή μοναχός από τόν Ηγούμενο Κύριλλο Λελούδα καί τόν συναντούμε καί τό 1916 στό διαλυμένο Μοναστήρι, όταν ζητή νά εγγραφή στό μοναχολόγιο τής Μονής, όπου από παραδρομή δέν εγγράφηκε. Μοναχό βρίσκουμε καί τό 1924, πιθανόν είναι ο ίδιος.
Άρα, αφού μόναζε στόν Άγιο Δημήτριο μοναχός πού ανήκε στήν Αμπελακιώτισσα, κάποια στιγμή η διαλυμένη Μονή περιήλθε στό Μοναστήρι, όπως καί τό μετόχι τής Βοϊτσάς, διαπίστωση πού είναι εντοιχισμένη στό ξωκκλήσι τής Κοίμησης τής Θεοτόκου.
Τό μετόχι Αη-Γιώργης Κονταρά, όπου ξεχείμαζαν τσοπάνηδες από τήν Λομποτινά πού πρόσεχαν καί τό ξωκκλήσι, περιήλθε τελικά στήν Κοινότητα Τρικόρφου. Παρότι δέν υπάρχουν πλήρη καί σαφή στοιχεία –ίσως μιά συστηματική έρευνα στό αρχείο τού Μοναστηριού τής Αμπελακιώτισσας νά τά εντόπιζε– μπορούμε νά εξάγουμε τό παρακάτω συμπέρασμα. Τά πέντε Μοναστήρια, ήτοι: Παναγία Καβαδιώτισσα, Αη-Λιάς Αράχοβας, Άγιος Δημήτριος Κρυονερίων, Σωτήρω Χρυσόβου καί Παναγία Φιλοθέου μπορούν νά λογιστούν ως μετόχια τής Μονής Αμπελακιώτισσας, αφού η υπηρεσία τους μερικώς ή ολικώς περιήλθε σέ αυτήν. Εξαιρείται ο Τίμιος Πρόδρομος Βομβοκούς –λόγω τής ιδιαίτερης προστασίας πού έτυχε από τόν Δήμο Ναυπακτίδος– γιά νά προταθή τό 1928 από τόν Μητροπολίτη Αμβρόσιο ως ανδρώα Μονή.
Τό αρχαιότερο μετόχι τής Αμπελακιώτισσας είναι ο Άγιος Παντελεήμονας στήν Πενταγιού Δωρίδας. Δημιουργήθηκε τό 1731 ύστερα από αγορά 15 χωραφιών από τόν ηγούμενο Τιμόθεο. Η αγοραπωλησία αυτή επικυρώθηκε τό 1743 από τόν Διοικητή τού Λιδωρικίου. Από έγγραφο τού 1840 διευκρινίζεται από τόν Διοικητή τής Φωκίδος ότι «τό Μετόχιον τού Αγίου Παντελεήμονος δέν είναι μονή διατηρουμένη, αλλά μετόχιο τής κατά τήν Ναυπακτία διατηρουμένης Μονής εις Κοζίτσαν. Τά κτήματα τού ρηθέντος μετοχίου συνιστάμενα εις 30 στρεμμάτων γήν καλλιεργήσιμον καί 2 στρεμμάτων αμπέλους, καλλιεργούνται διά τής φροντίδος τών Μοναχών τής διαληφθείσης μονής, οι οποίοι καί νέμονται τό εξ αυτών προϊόν». Τό 1841 τό Ηγουμενοσυμβούλιο διαμαρτύρεται πρός τήν Επισκοπή Ακαρνανίας, διότι η πολιτεία επιβάλλει δέκατα γιά τό μετόχι, ενώ αυθαίρετες καταπατήσεις καθιστούν τούτο απρόσφορο γιά τήν Μονή.
Γράφουν: "Αλλά μ' έκπληξή μας εκθέτομεν ότι τό μετόχιο, ό κείται εις τήν Δωρίδα, πλησίον εις τό χωρίο Πενταγιούς, εντός τού Δήμου Κροκυλίου, κατηδαφίσθη παντάπασιν από τούς κατοίκους τού πλησιεστέρου χωριού Πενταγιούς, τά καταλύματα τά εκρήμνισαν, τά πεζούλια τών αγρών μετήλλαξαν καθώς καί τά όρια αυτών, τά περί τού μετοχίου κείμενα δένδρα καί τά εντός τών αγρών τά κατέκαψαν".

Κατόπιν τής αναφοράς η Ιερά Σύνοδος απευθύνεται πρός τό Υπουργείο Εκκλησιαστικών, τό οποίο ζητεί πληροφορίες από τόν διοικητή Φωκίδος. Από τά μέχρι τώρα γνωστά έγγραφα δέν προκύπτει η συνέχεια. Βέβαια η αποκοπή τής Μονής από τό μετόχι της έχει συντελεστεί, οι Πενταγιώτες όμως ακόμα καί σήμερα αποδέχονται ότι τό ξωκκλήσι τού Αγίου Παντελεήμονα, τό οποίο βρίσκεται ένα χιλιόμετρο περίπου από τό χωριό, ανήκει στήν Αμπελακιώτισσα καί τό προσέχουν οι ίδιοι.
Τά υπάρχοντα μετόχια τής Μονής είναι :
Ο Προφήτης Ηλίας Περίστας καί η Μεταμόρφωση τού Σωτήρος, η Σωτήρα, στόν ομώνυμο ζυγό μεταξύ Πλατάνου καί Περίστας. Τά δυό μετόχια τά αφιέρωσε στό Μοναστήρι τής Αμπελακιώτισσας ο Περιστιάνος μοναχός τού Προυσσού Δανιήλ Θανασούλης μέ συμβόλαιο τό 1942.
Τό τρίτο μετόχι είναι στό Πόριαρι, κοντά στά Λουτρά Στάχτης, καί είναι μιά περιφραγμένη έκταση οκτώ (8) περίπου στρεμμάτων στή θέση Εικόνισμα. Στό κτήμα βρίσκεται ναός. Ο Ναός επ' ονόματι τής Κοίμησης τής Θεοτόκου άρχισε νά κτίζεται τό 1949, επί ηγουμενίας Δαμασκηνού Παπανδρέου, πρωτανεψιού τού Αρχιεπισκόπου καί Αντιβασιλέως Δαμασκηνού. Ο Ναός έμεινε ημιτελής, λόγω τού πρόωρου θανάτου τού ηγουμένου, καί αποπερατώθηκε από τούς διαδόχους του. Από έγγραφο τού 1971 προκύπτει ότι ο Ναός συνέχιζε νά είναι αφιερωμένος στήν Κοίμηση τής Θεοτόκου. Σέ κατάσταση τής περιουσίας τής μονής τού 1978 αναφέρεται ο Ναός επ' ονόματι τών Αγίων Αναργύρων. Μεταξύ τών ετών 1971 καί 1978 έγινε η μετονομασία, χωρίς νά υπάρχουν στοιχεία γιά τούς λόγους πού τήν επέβαλαν καί ποιός τήν αποφάσισε. Γιά τήν ιστορία σχεδόν όλη η κοιλάδα Πόριαρι ανήκε από τό 1823 στό Μοναστήρι ύστερα από αγοραπωλησία μέ τούς Σισμαναίους. Σημειωτέον στήν ράχη "Μοναστηράκι", πού δεσπόζει πάνω από τά Λουτρά Στάχτης, υπήρχε, όπως φαίνεται από τά έγγραφα τού 1810 καί 1811 τό Μοναστήρι τού Σωτήρος, η Μεγάλη Σωτήρω μέ ηγούμενο τόν Παΐσιο. Επειδή τά έγγραφα βρέθηκαν στό αρχείο τής Αμπελακιώτισσας, μπορούμε νά πιθανολογήσουμε ότι ήταν ανεξάρτητο Μοναστήρι, καί μετά από τήν ερήμωσή του από μοναχούς περιήλθε στό Μοναστήρι τής Αμπελακιώτισσας ή ήταν ανέκαθεν μετόχι τής Μονής.
Η περιδιάβαση αυτή στά μετόχια είναι η δική μου μικρή συμμετοχή στή γνώση τής μακράς ιστορίας τού παλαίφατου Μοναστηριού, μέ τήν θερμή ευχή νά μετέχη συνεχώς καί αδιαλείπτως στά κοινωνικά καί θρησκευτικά δρώμενα καί νά είναι συμμέτοχο σέ έργα αγαθά.–

******

Αναδημοσίευση από εδώ:
Μετοχιοποίηση τών διαλυμένων Ναυπακτιακών Μονών καί τά λοιπά Μετόχια τής Μονής Αμπελακιωτίσσης

Η «νέα» Ευρώπη φοβίζει!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ .

Γεννιέται μια νέα Ευρώπη μέσα από την κρίση που προκάλεσε η αχαλίνωτη απληστία των τραπεζιτών. Μια Ευρώπη με ανάλγητο, αποκρουστικό κοινωνικό πρόσωπο. Να περικόψουμε τις δαπάνες για τους παιδικούς σταθμούς, λένε στη Γερμανία. Σε μια χώρα όπου είναι πολλές οι χωρισμένες γυναίκες με παιδιά και όπου δεν υπάρχει η κουλτούρα των γιαγιάδων για να τα κρατούν και να εργάζονται οι μητέρες, οι οποίες με τις περικοπές κινδυνεύουν να μην μπορούν να δουλέψουν για να ζήσουν. Να κόψουμε τα επιδόματα για τα παιδιά, να κόψουμε και τα δωρεάν βιβλία στα σχολεία, λέει το κόμμα που κέρδισε τις εκλογές στην Ολλανδία.

Σαρώνει η Ακροδεξιά σε όλες τις χώρες της ΕΕ που γίνονται εκλογές. Στην Ουγγαρία πήρε 16,7% και βγήκε τρίτο κόμμα από 2,2% που είχε το 2006 το φιλοναζιστικό κόμμα.

Στην Ολλανδία σχεδόν τριπλασίασε τις έδρες της και τις έκανε 24 από 9 που είχε. Βγήκε τρίτο κόμμα κι εκεί και ετοιμάζεται να συμμετάσχει στην κυβέρνηση. Ανοδος των ακροδεξιών κομμάτων αναμενόταν στις χθεσινές εκλογές της Σλοβακίας και τις σημερινές του Βελγίου.

Λιτότητα παντού. Ακόμη και στη Γερμανία, στη Βρετανία, στη Γαλλία. Μειώνουν τις δαπάνες για τη δημόσια υγεία και παιδεία. Παγώνουν ή περικόπτουν μισθούς και συντάξεις. Καταλύουν το κράτος πρόνοιας. Εκτινάχθηκαν τα ελλείμματα και το δημόσιο χρέος την τελευταία διετία, λένε.

Σύμφωνοι, αλλά τι σχέση έχουν με αυτό οι μισθοί και οι συντάξεις, οι οποίοι σε καμιά χώρα δεν αυξήθηκαν αξιοσημείωτα τα τελευταία δύο χρόνια, ώστε να προκαλέσουν την αύξηση των ελλειμμάτων; Είναι προφανές ότι άλλοι τα πήραν και άλλοι πληρώνουν.

Τώρα ομολογούν όλοι ότι το πρόβλημα της ΕΕ δεν ήταν οι λαθροχειρίες του Καραμανλή με την παραποίηση των στατιστικών στοιχείων, ούτε η «άσωτη» ζωή των «τεμπέληδων» Ελλήνων που χρηματοδοτούν με δανεικά. Το ομολογούν ακόμη και οι Γερμανοί ότι το πρόβλημα είναι πολύ ευρύτερο. «Από την κρίση της Ελλάδας σε μια άλλη Ευρώπη» ήταν ο χαρακτηριστικός τίτλος αφιερώματος της «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε», της κατεξοχήν εφημερίδας του γερμανικού οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου.

Αβεβαιότητα για το μέλλον διακατέχει ακόμη και τους Γερμανούς. «Η σύγχρονη ιστορία σε γρήγορη κίνηση. Αυτό που άρχισε το φθινόπωρο του 2009 ως ελληνική κρίση χρέους, εξελίχθηκε τους πρώτους μήνες αυτής της χρονιάς σε πραγματική νομισματική κρίση, στο προσωρινό τέρμα της οποίας στέκεται μια άλλη Ευρώπη με άγνωστες οικονομικές και πολιτικές προοπτικές» γράφει η ίδια εφημερίδα. «Η βοήθεια έκτακτης ανάγκης παρέχει ούτως ή άλλως μόνο προσωρινή ανακούφιση. Οι θεμελιώδεις δυσκολίες παραμένουν άλυτες» προσθέτει.

Θα επιβιώσει το ευρώ; Αυτό είναι πλέον το ερώτημα που κυριαρχεί στο ευρωπαϊκό και το παγκόσμιο πολιτικοοικονομικό σκηνικό - και όχι αν θα πετάξουν την Ελλάδα έξω από την ευρωζώνη.

Τώρα οι περισσότεροι πλέον γνωστοί σοβαροί οικονομολόγοι εκφράζουν ισχυρότατες αμφιβολίες γύρω από την επιβίωση του ευρώ μετά από λίγα, ίσως και πολύ λίγα χρόνια, μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού. Ενδεχομένως υπερβάλλουν, αλλά αυτό μένει να αποδειχθεί.

Η κοινωνική αναταραχή επεκτείνεται σιγά σιγά σε όλη την Ευρώπη. Οι εργαζόμενοι απεργούν κατά εκατομμύρια. Οχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στη Γαλλία. Γενικές απεργίες προετοιμάζονται στην Ιταλία και στην Ισπανία. Μαίνονται στη Ρουμανία, όπου αυτή την εβδομάδα ίσως ανατραπεί η κυβέρνηση. Κι είμαστε στην αρχή της κρίσης ακόμη.

Τώρα εξαγγέλλονται τα προγράμματα λιτότητας. Το φθινόπωρο, τον χειμώνα, την άνοιξη θα φανούν οι επιπτώσεις των αντιλαϊκών μέτρων σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Αν οι αντιστάσεις των εργαζομένων της Γηραιάς Ηπείρου δεν κατορθώσουν να αποτρέψουν την εφαρμογή των προγραμμάτων λιτότητας, το μέλλον προμηνύεται ζοφερό.

Ξέρω νεκρούς!

Στίχοι: Σώτια Τσώτου
Μουσική: Τάκης Σούκας
Πρώτη εκτέλεση: Στέλιος Καζαντζίδης

Ξέρω νεκρούς που έχουν τα μάτια ανοιχτά
και που χτυπάει κανονικά μέσα η καρδιά τους,
παν στη δουλειά χτυπάνε κάρτα στις επτά,
στο μισθολόγιο υπάρχει τ' όνομά τους.

Αλλά έχουν φύγει μυστικά και σιωπηλά
και 'χουν χωρίσει από τον κόσμο τα δικά τους,
γιατί οι άνθρωποι πεθαίνουν τελικά,
τη μέρα που πεθαίνουνε τα όνειρά τους.

Ξέρω νεκρούς που μεσ' τους δρόμους περπατούν,
κοιτούν βιτρίνες παζαρεύουν και ψωνίζουν,
κάνουνε Πάσχα και τα έθιμα κρατούν,
πληρώνουν φόρους και στις εκλογές ψηφίζουν,

Αλλά έχουν φύγει μυστικά και σιωπηλά
και 'χουν χωρίσει από τον κόσμο τα δικά τους,
γιατί οι άνθρωποι πεθαίνουν τελικά
τη μέρα που πεθαίνουνε τα όνειρά τους!

Η οικολογία είναι μια επιστήμη βαθιά αντικαπιταλιστική και ανατρεπτική!

Μια συνέντευξη του Αντρέ Γκορτζ.

- Εσείς που ήσασταν “οικολόγος» πριν επινοηθεί ο όρος, πώς θα ορίζατε την οικολογία;

«Από όλους τους ορισμούς θα προτιμούσα τον λιγότερο επιστημονικό, εκείνον που βρίσκεται στις απαρχές του οικολογικού κινήματος και που λέει ότι οικολογία είναι η φροντίδα για το περιβάλλον ζωής ως καθοριστικό παράγοντα της ποιότητας ζωής και της ποιότητας ενός πολιτισμού. Οι πρώτες μεγάλες εκδηλώσεις αυτής της φροντίδας αναπτύχθηκαν στη Βόρεια Αμερική, έπειτα στην Ιαπωνία, μετά στη Γερμανία, από όπου κέρδισαν και την υπόλοιπη Ευρώπη. Αυτές οι εκδηλώσεις πήραν τη μορφή κινημάτων διαμαρτυρίας – που συχνά κατεστάλησαν βίαια – ενάντια στον σφετερισμό του δημόσιου χώρου από τις μεγάλες βιομηχανίες, τα αεροδρόμια, τους αυτοκινητόδρομους, που έρχονταν να ανατρέψουν, να μπετονοποιήσουν, να ρυπάνουν και να καταστήσουν τεχνητό το λιγοστό “φυσικό” περιβάλλον που απέμενε. Η αντίσταση των κατοίκων σε αυτή την εισβολή στο περιβάλλον ζωής τους δεν ήταν μια απλή «υπεράσπιση της φύσης». Ήταν πάλη ενάντια στην κυριαρχία. Ενάντια στην καταστροφή ενός κοινού αγαθού από ιδιωτικές δυνάμεις υποστηριζόμενες από το κράτος, οι οποίες αρνούνταν το δικαίωμα των τοπικών πληθυσμών να επιλέγουν το δικό τους τρόπο για να συμβιώνουν, να παράγουν και να καταναλώνουν.

- Το 1972 γράφατε: “Η οικολογία είναι μια επιστήμη βαθιά αντικαπιταλιστική και ανατρεπτική”. Το ίδιο πιστεύετε και σήμερα;

«Η πολιτική οικολογία δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο. Γεννήθηκε το 1972 ακριβώς, μετά από μιαν έκθεση βρετανών επιστημόνων «”Blueprint for Survival”) και μιαν έκθεση που συντάχθηκε από τη Λέσχη της Ρώμης. Αυτή υπογράμμιζε την επείγουσα αναγκαιότητα μιας ρήξης με τον βιομηχανισμό και με αυτή τη θρησκεία της ανάπτυξης που είναι σύμφυτη με τον καπιταλισμό. Στο εξαιρετικό βιβλίο «Η βιώσιμη ανάπτυξη», που δημοσίευσαν οι Ντομινίκ Μπουρζ και Ζιλ-Λοράν Ραισάκ, διαβάζουμε φράσεις όπως αυτή: “Το εύρος της περιβαλλοντικής μεταβολής καθώς και η εξάντληση των πόρων επιβάλλουν έναν γρήγορο και ριζικό μετασχηματισμό των τρόπων παραγωγής και κατανάλωσης αλλά και της κοινωνικής μας οργάνωσης”. Επιβάλλουν μια δραστική μείωση της υλικής παραγωγής και κατανάλωσης. Όπως σημειώνουν όμως οι συγγραφείς του βιβλίου, “η δημιουργία αξίας, όρος του δυναμισμού των κοινωνιών μας, συνδέεται υποχρεωτικά με την αύξηση των ροών ενέργειας και πρώτων υλών”. Δεν μπορούμε να έχουμε έναν καπιταλισμό χωρίς ανάπτυξη. Δεν μπορούμε να θέλουμε τη μείωση των ροών υλικών εμπορευμάτων χωρίς να θέλουμε μιαν οικονομία ριζικά διαφορετική από την παρούσα, μιαν οικονομία στην οποία ο πρωταρχικός σκοπός δεν θα είναι το κέρδος και στην οποία ο πλούτος δεν θα εκφράζεται ούτε θα μετριέται με χρηματικούς όρους. Εκείνοι, όπως ο Σέρζ Λατούς, που ζητούν τη μείωση της ανάπτυξης δεν θέλουν ούτε τη λιτότητα ούτε τη φτώχεια. Θέλουν πάνω απ’ όλα να έρθουν σε ρήξη με τον οικονομισμό, να τραβήξουν την προσοχή μας στο γεγονός ότι στη βάση κάθε κοινωνίας, κάθε οικονομίας, υπάρχει μια μη οικονομία, που αποτελείται από πλούτη τα οποία δεν είναι ανταλλάξιμα, από δώρα χωρίς ανταπόδοση, από ανιδιοτελείς προσφορές, από κοινά αγαθά»

- Η οικολογία είναι κατά τη γνώμη σας φορέας ηθικής;

«Αυτό υποστήριζε ο Χανς Γιόνας όταν έγραφε –υπεραπλουστεύω τις θέσεις του– ότι δεν έχουμε το δικαίωμα να υποθηκεύουμε τη ζωή των μελλοντικών γενεών υπηρετώντας το δικό μας βραχυπρόθεσμα συμφέρον. Δεν μου αρέσει η καντιανή προσέγγιση του Γιόνας. Αυτός επικαλείται το αίσθημα ευθύνης του καθένα μας, ατομικά. Εγώ δεν βλέπω όμως το πώς οι ατομικές επιλογές θα αλλάξουν «γρήγορα και ριζικά» το μοντέλο παραγωγής και κατανάλωσης. Αυτό το μοντέλο άλλωστε έχει σχεδιαστεί και επιβληθεί ακριβώς για να επεκτείνει την κυριαρχία του κεφαλαίου πάνω στις ανάγκες, τις επιθυμίες, τις σκέψεις, τις προτιμήσεις του καθένα και για να μας κάνει να αγοράζουμε, να καταναλώνουμε, να επιδιώκουμε αυτό που συμφέρει στον καπιταλισμό να παράγει. Πάει πολύς καιρός από τότε που η παραγωγή του αναγκαίου και του ωφέλιμου έπαψε να είναι κινητήρια δύναμη της ανάπτυξης. Οι ανάγκες είναι περιορισμένες, οι επιθυμίες και οι φαντασιώσεις δεν είναι. Πρώτα στη δεκαετία του 1920 και έπειτα στη δεκαετία του 1950, η ανάγκη που είχε η βιομηχανία να παράγει περισσότερο ξεπέρασε την ανάγκη των ανθρώπων να καταναλώνουν περισσότερο και υποκίνησε την ανάπτυξη μιας παιδαγωγικής – το μάρκετινγκ, η διαφήμιση – που δημιουργεί νέες ανάγκες στο πνεύμα των ανθρώπων και τους κάνει να αυξάνουν την κατανάλωσή τους. Οι καταναλωτές και η παραγωγή πρέπει να τεθούν στην υπηρεσία του κεφαλαίου και όχι το αντίστροφο. Ο δεσμός ανάμεσα στη δημιουργία αξίας και στη δημιουργία πλούτου διερράγη. Δεν αναγνωρίζεται ως πλούτος παρά μόνον αυτό που μπορεί να εκφραστεί και να μετρηθεί σε χρήμα. Τα κοινά αγαθά προφανώς δεν ανήκουν σε αυτή την κατηγορία. Οι συλλογικές υπηρεσίες πρέπει να καταργηθούν στο βαθμό που φρενάρουν ή εμποδίζουν την αύξηση της ατομικής κατανάλωσης

Βλέπετε λοιπόν ότι μια ηθική της ευθύνης προϋποθέτει πολλά πράγματα. Προϋποθέτει μια ριζική κριτική των ύπουλων μορφών κυριαρχίας που ασκούνται πάνω μας και μας εμποδίζουν να συγκροτηθούμε σε συλλογικό υποκείμενο που ενώνεται από μια κοινή άρνηση και μια κοινή δράση (…)»

Η χρεοκοπία της Ελλάδας μπορεί να αποφευχθεί...

... η πτώχευση των Ελλήνων όμως είναι αναποφεύκτη!