14/4/10

Αναστάσιμο Μνημόσυνο!

Για τους πεσόντες στην κατοχή Αγρινιώτες
Και
Για όλους τους Ρωμιούς – θύματα του ναζισμού.

Του Γιάννη Ρίτσου.

Τόπος ιερός, εδώ που οι αντίχριστοι ξανασταύρωσαν το Χριστό και την Ελλάδα,
κ' είταν Παρασκευή Μεγάλη, 14 του Απρίλη,
και κει που η γης ανάβρυζε κρινάκια, παπαρούνες χαμομήλια για το Πάσχα
σκάφτηκαν τάφοι και στους τάφους δε χωρούσαν οι λεβέντες,
και μες στα σπλάχνα δε χωρούσε τόσος πόνος.

Κι' είταν το Αγρίνι ολάκερο ένας Επιτάφιος μ' όλα του τα κεριά σβησμένα
Κι αντίς καμπάνες απ' τον όρθρο ως το σπερνό, ντουφεκιές ακούγονταν,
κ' οι κρεμασμένοι σάλευαν σαν καβαλάρηδες του ανέμου κ' έφευγαν πάνω απ' το χρόνο
και μες στο απόβροχο, τη νύχτα της Ανάστασης, τ' άστρα που βγήκανε, λάμψη δεν είχαν
κ' είτανε τ' άστρα σα βρασμένο στάρι για τα κόλλυβα των σκοτωμένων,
στάρι πιτσιλισμένο μαύρη ζάχαρη, μαύρη σταφίδα, μαύρο ρόϊδι,
και στις αυλές, την άλλη μέρα, αντίς αρνιά να ψήνονται, τραγούδια ν΄αντηχούνε,
κ' ήλιοι τα πορτοκάλια, μες απ' τα πλυμένα φύλλα, να φωτίζουν του χορού τις δίπλες,
μουγκός ο θρήνος και μουγκή η κατάρα πνίγονταν μες στης σκλαβιάς το μαύρο φόβο,

'Αϊ, μανάδες Αγρινιώτισσες, τι μαύρο πουν' το μαύρο χρώμα,
η μαύρη νύχτα και το μαύρο σας σταυροδετό τσεμπέρι,
το κυπαρίσσι της σιωπής στο μαύρο κορφοβούνι
ως και της λεμονίτσας τ' άσπρα λουλουδάκια μαύρισαν κ' εκείνα
ως και το κόκκινο αίμα των παιδιών σας μαυρολογούσε πάνω στα λιθάρια.

'Αϊ, μανάδες Αγρινιώτισσες, μαύρος καημός που βόσκησε τα φύλλα της καρδιάς σας,
όμως το γαίμα των παιδιώνε σας βγαίνει πάνω απ' το μαύρο
κόκκινο της θυσίας, της αγρύπνιας κόκκινο,
κόκκινο της αυγής και της ελπίδας,
το κόκκινο της λευτεριάς, κόκκινο κατακόκκινο.

Βάφει τ' αυγά της νέας Λαμπρής και του μπαξέ σας τα τριανταφυλλάκια,
βάφει και τα πουκαμισάκια τους τα τρυπημένα από τα βόλια
και τα πουκαμισάκια τους πλατειές σημαίες αγερολάμνουν
κ' οι νιοι λεβέντες τα κρατούν και παν μπροστά στην ιστορία.

Και νάτοι ολόμπροστα, να ο Χρήστος, κι ο Αβραάμ, νάτος κι ο Πάνος,
Νάτος κι ο κάπταν Λίας, να κι ο Πάσχος, 19 χρονώ παλληκαράκι,
νάτοι οι 120 Αγρινιώτες μπρος στην μάντρα της Αγιά Τριάδας,
να κ' οι 55 εκεί στο σταυροδρόμι που περνάει το τραίνο Αγρίνι-Μεσολόγγι, φορτωμένο μήλα,
να κ' οι 200 της Πρωτομαγιάς στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής με τις αγριομολόχες,
να το προσφυγολόι της Κοκκινιάς με τα μεγάλα δαφνοκλάδια της Δημοκρατίας
να και το Δίστομο, το Κούρνοβο, και τα Καλάβρυτα με τα κομμένα σπίτια,
νάτος κι ο Γοργοπόταμος- με το γιοφύρι του σαν κόκκινο άλογο ορθωμένο,
να κ' οι αγωνιστές του21
και οι άλλοι πριν, κ' οι άλλοι μετά,
παιδιά μας, τα παιδιά μας με σημαίες μεγάλες.

Μπροστά, μπροστά, κατάμπροστα,
μέσα στο φως που πρόβαλε μεγάλο απ' τις πληγές τους,
μπροστά, μπροστά, φωνάζοντας:
εκεί που η Λευτεριά ανατέλλει απ' το αίμα μας, θάνατος δεν υπάρχει.

Λοιπόν μην κλαίτε μάνες Αγρινιώτισσες, θάνατος δεν υπάρχει
μόνο τα χέρια δώστε, αδέλφια μου, να βασιλέψει ειρήνη,
ν' ανθίσει γέλιο στις ματιές, να λάμψει ο κόσμος όλος,
κι όλος ο κόσμος μια φωνή να τραγουδήσει: Ειρήνη, Ειρήνη, Ειρήνη.


Αθήνα, 4 V 80
Γιάννης Ρίτσος
****
«Βροχερή και μουντή ήταν εκείνη η μέρα στις 14 Απρίλη, Μεγάλη Παρασκευή του 1944. Οι Γερμανοί κατακτητές, εκτέλεσαν 120 Έλληνες πατριώτες στο Αγρίνιο.
Τους τρείς, τον Πάνο Σούλο, τον Αβραάμ Αναστασιάδη, και τον Χρήστο Σαλάκο, που τα στερνά του, ηρωικά και λεβέντικα λόγια ήταν: "θα εκδικηθεί για μένα, ο λαός του Αγρινίου. Ζήτω το ΕΑΜ"! , τους κρέμασαν στην κεντρική Πλατεία του Αγρινίου (Πλατεία Μπέλλου).
Οι υπόλοιποι 117 τουφεκίσθηκαν στην Αγία Τριάδα ….
Άλλες 60 εκτελέσεις έγιναν και στα Καλύβια Αγρινίου!..».

Ο Μάνος Ξυδούς μας τραγουδάει πλέον από… ψηλά!





Ευρυτανικά Βουνά!

Βελούχι.

Καλιακούδα.


Θέα από το Μαυροβούνι.

... προς την Λίμνη των Πηγών του Αώου!

Παρθένα Κράβαρα!

Διαδώστε-συνδράμετε και υποστηρίξτε
την προσπάθεια για την

Παρθένα Βαρδούσια.

Η Κορυφή του Κόρακα!

Παρθένα Σαράνταινα!

Το νοτιότερο δάσος Οξυάς στην Ευρώπη!

O παγωμένος αντάρτης...


Με τον Τσιτσιμπή, τον Γιώργο, είχαμε σταθεί, οι δυο μας, σε μια κοντοραχούλα της Νεβρόπολης, λίγο πιο πάνω απ' το μοναστήρι της Κορώνας, και αγναντεύαμε, ψηλά, τις κορφές της Κοιμωμένης.
Είπαμε να φτιάξουμε ένα «ντοκιμαντέρ», μια «κασέτα», με ήχο και με εικόνες, για να μη χαθεί απ' τη μνήμη των ανθρώπων εκείνο το συγκλονιστικό περιστατικό του Εμφύλιου, που συνέβηκε, στις 13 Απρίλη του 1947, εκεί ψηλά στο πέρασμα, στον αυχένα της Νιάλας.
Ερασιτέχνης «καμέραμαν» ο Γιώργος, έστησε τη μηχανή του απάνω σε έναν μεταλλικό τρίποδα, για να «παίρνει» πιο σταθερά τις εικόνες, κι εγώ άρχισα να διηγιέμαι την ιστορία της Νιάλας.
«Αγραφα! Βουνά ψηλά κι απάτητα. Με τις γυμνές κι αγέρωχες κορφές τους. Με τις οξιές και με τα έλατα, χαμηλότερα. Με τα δάση τους τ' απέραντα, τις ρεματιές και τρεις βρυσούλες. Αγραφα, παλικαριών λημέρια. Του Κατσαντώνη, του Καραϊσκάκη, του αντάρτη του ΕΛΑΣ και του Δημοκρατικού Στρατού της Ελλάδας. Βουνά, φορτωμένα με ιστορία και θρύλους. Μνήμες άσβηστες, από χρόνια δοξασμένα, αλλά και χρόνια γεμάτα πίκρες και κατατρεγμούς.
Η "Κοιμωμένη"! Η αθάνατη Κυρά. Στέγη και κορόνα των Αγράφων. Η περήφανη βουνοσειρά, με τις μυτερές κορφές και τις κρεμαστές χαράδρες της. Με τη χαρακτηριστική γραμμή μιας γυναικείας μορφής, τεράστιας, ξαπλωμένης εκεί στα ουράνια, πάνω απ' τον βαρύ όγκο των βουνών, με φόντο, πότε το γαλάζιο ουρανό και πότε τα μαύρα, κουβαριασμένα σύννεφα. Εκεί ψηλά, πίσω απ' τις κορφές της Κοιμωμένης, βρίσκεται το πέρασμα. Ο Αυχένας της Νιάλας. Εκεί, την εποχή του Εμφύλιου, εξαιτίας μιας ξαφνικής και φοβερής σε ένταση χιονοθύελλας (τον Απρίλη του 1947), άφησαν την τελευταία τους πνοή πολλοί μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού, αλλά και στρατιώτες του κυβερνητικού στρατού, καθώς και άμαχοι πολίτες, καταδιωκόμενοι, που, προσπαθώντας να γλιτώσουν από το μαχαίρι των Σούρληδων, ακολουθούσαν τους αντάρτες».
Υστερα, βγήκαμε ψηλά, στην κορυφογραμμή. Ο Γιώργος έστησε πάλι την κάμερα κάτω απ' τον βαρύ όγκο του «Τσεκούρα» κι εγώ συνεχίζω την αφήγηση.
«Η "Νιάλα!". Με την ατέλειωτη και ολόγυμνη κορυφογραμμή της. Υψόμετρο, πάνω από δυο χιλιάδες μέτρα. Δεντράκι εδώ δεν μπορεί να επιζήσει. Μονάχα λίγες ασφάκες, ασθενικές, και άγρια μέντα, ευγενική, που λίγο αν τη χαϊδέψεις με το χέρι σου, στο ανταποδίδει αμέσως, γιομίζοντας γύρω τον αέρα με τη δυνατή μοσχοβολιά της.
Εδώ, σ' αυτές τις κακοτράχαλες γκρεμίνες με τις κρεμαστές χαλικαριές, εκεί που δείχνει το μάτι μια ιδέα μονοπατιού, κι εδώ μπροστά μας, στον καταπράσινο τώρα αυχένα, έγινε το μεγάλο κακό. Εδώ, τη φοβερή εκείνη νύχτα, η ανθρώπινη αντοχή ήταν παιχνιδάκι μπροστά στην απίστευτη δύναμη της οργισμένης χιονοθύελλας, που θέρισε, όπως το δρεπάνι τα στάχια, παλικάρια αλύγιστα, "ψημένα" σε δύο αντάρτικα, στον ΕΛΑΣ και στο Δημοκρατικό Στρατό, πέντε ολόκληρα χρόνια.
Και στήσαμε εδώ, το 1985, ένα απέριττο μνημείο, μια μαρμάρινη πλάκα, που γράφει: Στη θέση αυτή έπεσαν, χτυπημένοι από φοβερή χιονοθύελλα, αντάρτες του ΔΣΕ, στρατιώτες του κυβερνητικού στρατού και άμαχοι πολίτες, στις 13-4-1947. Και ανεβαίνουμε από τότε, κάθε χρόνο, ταπεινοί προσκυνητές, ν' ακουμπήσουμε εδώ λίγα λουλούδια, να πούμε ένα τραγούδι, ένα μοιρολόι, για τα παιδιά τα αδικοχαμένα, "τ' αδέρφια, που έπεσαν μαζί, στο ματωμένο χώμα / στρατιώτες απ' τη μια μεριά κι αντάρτες απ' την άλλη".
Ετσι ανεβήκαμε κι εκείνη τη χρονιά, το 1989. Είχαν έρθει μαζί μου και τα παιδιά του Παντελή, του Καπετάνιου, απ' το Φραγκότσι της Πτολεμαΐδας. Με τον πατέρα τους, μας είχαν δεμένα τα χέρια στην ίδια χειροπέδα, όταν μας έπιασαν οι άλλοι ξεπαγιασμένους, μέσα στα αντίσκηνα του κυβερνητικού στρατού.
"Εκεί, μέσα σ' αυτά τα αντίσκηνα, ανταμώσαμε, αντάρτες και στρατιώτες, αδέρφια, Ελληνόπουλα. Τα ξένα αφεντικά μάς ήθελαν θανάσιμους εχθρούς. Να σκοτώνουμε ο ένας τον άλλον. Αλλά εμείς, κάναμε εδώ, μόνοι μας, την ανακωχή και τη συμφιλίωση". Με άκουγαν κι αυτά, με το κεφάλι σκυμμένο, να αφηγούμαι στους προσκυνητές το δραματικό περιστατικό της Νιάλας. Τράβηξαν και φωτογραφίες, για να βλέπουν και να θυμούνται.
Οταν βγήκαν οι φωτογραφίες, μου έστειλαν κι εμένα μερικές. Σε μία, κάθεται ο Χρίστος, σκεφτικός, σε ένα κοτρονάκι. Κι απέναντι, βαθιά, η κορφή της Νιάλας, ο "Τσεκούρας".
Πήρα να κοιτάξω ξανά, σ' εκείνη τη φωτογραφία, την κακοτράχαλη κορφή, τον "Τσεκούρα". Τα βράχια ψηλά. Τις κρεμαστές χαλικαριές. Και, ξαφνικά, μαρμάρωσα!.. Εμεινα ακίνητος, σαν άγαλμα, με τη φωτογραφία να σιγοτρέμει στα χέρια μου. "Ενα κεφάλι ανθρώπινο!.. Ο παγωμένος αντάρτης...", μουρμούρισα ασυναίσθητα.
Κοίταξε κι εσύ, διαβάτη, που θα τύχει να περάσεις απ' τη Νιάλα. Στάσου εδώ στο κοτρονάκι, την ώρα του μεσημεριού, και πρόσεξε καλύτερα αυτή την κορφή. Δε μοιάζει ετούτος ο βράχος σαν κεφάλι ανθρώπινο;.. Το κεφάλι του αντάρτη, που πάγωσε εκείνη τη νύχτα, τη φαρμακερή, κι έμεινε για πάντα, μνήμη και ιστορία πέτρινη, εδώ στη ράχη της Νιάλας... Τα μάτια του... Μισόκλειστα, προσπαθούν να προφυλαχτούν απ' τη μανία της χιονοθύελλας. Τα φρύδια του κρουσταλλιασμένα, σκεπασμένα απ' τον πάγο. Το γένι του, κοκαλωμένο, γυάλινο. Τα μαλλιά του τραβηγμένα πίσω, γλειμμένα απ' την ορμή της χιονοθύελλας, όλο χαρακιές και ραβδώσεις. Στα χείλια του πετρωμένο το παράπονο... Το στόμα του, μια σκοτεινή τρύπα. Μια πληγή βαθιά, εκεί, ανάμεσα στα γένια του, που στάζει πίκρα και απορία. "Γιατί...". Τι φταίξαμε εμείς, για να τιμωρηθούμε έτσι σκληρά... Τι κακό κάναμε, για να πληρώσουμε τόσο ακριβά. Εμείς, τους Αμερικανούς φασίστες πολεμήσαμε. Να λευτερώσουμε την πατρίδα μας, που τη σκλαβώσανε, δεύτερη φορά...».
Με πνίγει ένας κόμπος στο λαιμό. Σφίγγω διπλωμένο στη χούφτα μου το χειρόγραφο, και συνεχίζω, έτσι αυθόρμητα, να ψιθυρίζω, λόγια που δε φτάνουν στο μικρόφωνο της κάμερας: «Φταίξατε εσείς;.. Σταυραετοί και Διγενήδες του αγώνα μας... Τι έφταιξες εσύ, παγωμένε αντάρτη της Νιάλας... κι εσύ, σταυρωμένε καπετάν - Ανάποδε, της Εύβοιας, κι εσείς λιοντάρια της Γκιώνας και του Ταΰγετου και του Ψηλορείτη... Διαμαντή και Πέρδικα και Ποδιά, και πρωτοκαπετάνιε αθάνατε, που το κεφάλι σου το κρέμασαν, οι Αγαρηνοί, στο φανοστάτη, στην πλατεία των Τρικάλων... Φταίξατε εσείς, Ακρίτες και φρουροί ακοίμητοι στα φυλάκια του κόσμου, που παλέψατε στα μαρμαρένια αλώνια με το Χάροντα, και τον νικήσατε;..».
Ο Γιώργος μου κάνει νόημα με το χέρι του να συνεχίσω πιο δυνατά, γιατί τα λόγια μου δεν «τα πιάνει» η κάμερα. Και γω προσπαθώ. Συνεχίζω με σπασμένη φωνή να κλείσω, να κάνω τον επίλογο.
«Φτάσαμε στο τέλος ετούτης της ανηφόρας, που τόσες φορές μου μάτωσε την παλιά πληγή. Σαν τη μάνα του τραγουδιού, που "με το ποτάμι μάλωνε και το πετροβολούσε", ήθελα, στην αρχή, κι εγώ να μαλώσω με τη Νιάλα. Να της πω λόγια πικρά, να την πετροβολήσω, για το κακό που μας έκανε εκείνη τη νύχτα, στις 13 Απρίλη. Μα, έρχεται τώρα εδώ, μπροστά στα βουρκωμένα μάτια μου, η άλλη Νιάλα. Η καλοσυνάτη. Η γελούμενη. "Ελα", μου λέει. "Τώρα που ξανανταμώσαμε, σαν φίλοι. Κάτσε εδώ στην Πέτρα. Να τα πούμε απ' την αρχή".
Ακούω το λόγο της τον φιλικό, και παρηγοριέμαι. Δεν της κρατάω κακία. Ζητάω τη συγνώμη της, για τα πικρά λόγια που έβαλα στο μυαλό μου να της πω. Τι φταίνε τα βουνά... Οργίζονται κι αυτά καμιά φορά και κλαίνε όπως οι άνθρωποι... Μαζί μ' εμάς, πάσχουν και υποφέρουν κι αυτά. "Και καρτερούν την Ανοιξη, τ' όμορφο καλοκαίρι". Αυτή την άνοιξη την καινούρια γέννα του ποιητή, που "όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για να 'ρθει / κι όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων"...
Κι όμως. Η καινούρια γέννα, αυτή η Ανοιξη της νέας κοινωνίας, που όλοι την καρτερούμε να φανεί, "σπαθί κρατώντας δίστομο, για να γκρεμίσει ό,τι δεν είν' ανάμεσά μας άξιο να τη δεχτεί", θα έρθει μια μέρα. Το ποτάμι της Ιστορίας, παρά τα εμπόδια που συναντάει στο δρόμο του, και τα σκοντάμματα πολλές φορές, δε γυρίζει πίσω. Κάποια μέρα θα φτάσει στον προορισμό του. Στην πλατιά θάλασσα της παγκόσμιας ειρήνης, της πραγματικής Δημοκρατίας και του Σοσιαλισμού. Αυτό το σάπιο σύστημα της απανθρωπιάς, της αδικίας και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο θα καταρρεύσει, κάτω απ' το βάρος των ασήκωτων ανομιών του. Ο ήλιος της Δικαιοσύνης θα προβάλει στο τέλος, λαμπερός και αχτιδοστόλιστος, στο φρύδι της Ανατολής, για να φωτίσει και να ζεστάνει όλα τα τέκνα της Γης.
Του Βασίλη Φυτσίλη.
(Από την ανέκδοτη Συλλογή «Πληγές του Εμφύλιου»)

Εκεί στα ψηλά κι απάτητα βουνά...

Καρπενήσι.


Πριν πολλά πολλά χρόνια, μια ομάδα κτηνοτρόφων βρέθηκε κάτω από το περήφανο Βελούχι, αναζητώντας τόπο για να χτίσει το χωριό που θα εγκαθιστούσαν τις οικογένειές τους. Για να επιλέξουν το καλύτερο σημείο τοποθέτησαν σε διαφορετικές περιοχές τρία κομμάτια κρέας.
Μετά από μερικές ημέρες επέστρεψαν και βρήκαν το ένα από τα τρία κομμάτια σε κατάσταση προχωρημένης σήψης, σημάδι ότι το μέρος ήταν ζεστό κι απάνεμο. Έτσι, σύμφωνα με την παράδοση που φτάνει ως τις ημέρες μας, χτίστηκε το Καρπενήσι, με αφετηρία το σημείο όπου σήμερα βρίσκεται η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής.



Από θρύλους, φυσικά, άλλο τίποτα στις ραχούλες και τις ρεματιές της Ευρυτανίας. Άλλοι με ισχυρή βάση τα ιστορικά γεγονότα και τις προσωπικότητες που έδρασαν εδώ σε διάφορες φάσεις της Ελληνικής ιστορίας, άλλοι με αφορμή δεισιδαιμονίες παλαιότερων εποχών και αλαφροΐσκιωτων ανθρώπων. Το μόνο σίγουρο είναι ότι τούτος ο τόπος έχει μια απολύτως δικαιολογημένη δύναμη να μαγεύει τους ανθρώπους που τον επισκέπτονται. Το τοπίο κόβει την ανάσα σαν ανέβεις στα 900 μέτρα και ψηλότερα. Οι χειμώνες στο βελούχι είναι σκληροί αλλά ελκυστικοί για όσους κάνουν σκι και άλλα αθλήματα του χιονιού και την Άνοιξη τα ποτάμια προσφέρονται για ράφτινγκ και καγιάκ μέχρι τη λίμνη των Κρεμαστών Το Καρπενήσι είναι περισσότερο ένα μεγάλο χωριό παρά μια πρωτεύουσα νομού. Έτσι κι αλλιώς η Ευρυτανία δεν είναι ούτε από τις πιο πολυπληθείς περιοχές της Ελλάδας, ούτε από τις ευκολότερες στις εσωτερικές μετακινήσεις του πληθυσμού. Έτσι, η πόλη κατόρθωσε να κρατήσει τα παραδοσιακά της στοιχεία, σε μεγάλο βαθμό, και είναι εύκολο να την γυρίσεις σε μια-δυο ωρίτσες, πριν απομακρυνθείς για να γνωριστείς με την παρθένα ευρυτανική φύση της γύρω περιοχής.
Ο κεντρικός δρόμος από την κοιλάδα του Σπερχειού ανεβαίνει τον Τυμφρηστό, περνά μέσα από το ομώνυμο χωριό με την καταπληκτική θέα και παρακάμπτει από την πιο καινούργια χάραξη ένα τμήμα της παλιάς, κουραστικής, διαδρομής για να καταλήξει μέσα από ένα αρκετά μακρύ τούνελ στην τελική ευθεία για το Καρπενήσι.
Μπαίνοντας, θα ανηφορίσετε τον κεντρικό δρόμο με τα μαγαζιά και θα φτάσετε στην Πλατεία Μάρκου Μπότσαρη ή “Γαϊδουρολίβαδο” όπως την ήξεραν οι πιο παλιοί. Με αφετηρία την πλατεία θα δείτε σε πολύ λίγη ώρα τα περισσότερα από τα αξιοθέατα της πόλης. Εδώ θα σας υποδεχθεί η προτομή του ήρωα, άξιου τέκνου της Ευρυτανίας, αλλά και το μνημείο των ηρώων της Εθνικής Αντίστασης, αφού στον ορεινό όγκο του νομού γράφτηκαν μερικές από τις πιο ένδοξες και πολυτάραχες σελίδες της ιστορίας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και του Εμφυλίου. Στη χαμηλότερη πλευρά της πλατείας στέκει ο Γεροπλάτανος που στη βάση του φιλοξενεί τις βρύσες με το Αθάνατο Νερό του Λιονταριού. Γυρίζοντας το βλέμμα προς την αντίθετη πλευρά θα δείτε το κτίριο του Δημαρχείου, ενώ, αρχιτεκτονικό και θρησκευτικό ενδιαφέρον παρουσιάζει ο ναός της Αγίας Τριάδας που είναι κτισμένος στη δυτική άκρη της πλατείας. Στη συγκεκριμένη θέση χτίστηκε αρχικά, το 16ο αιώνα, ένα μικρό ξωκλήσι. Στον συγκεκριμένο χώρο, το 1645, ο Ευγένιος Γιαννούλης ο Αιτωλός ίδρυσε την πρώτη ανώτερη σχολή για να μορφωθούν τα παιδιά των Ευρυτάνων. Και σήμερα στη βάση του ναού, από την πλευρά της πλατείας λειτουργεί ως μουσειακός χώρος και χώρος εκδηλώσεων το Ελληνομουσείο “Ευγένιος ο Αιτωλός” στη μνήμη του μεγάλου δάσκαλου.Ένας ακόμη ήρωας της επανάστασης έχει δώσει το όνομά του σε πλατεία της πόλης κι αυτός είναι ο Κατσαντώνης, ανδριάντα του οποίου θα δείτε στο συγκεκριμένο σημείο. Βγαίνοντας από το χωριό, με κατεύθυνση τη Μονή Προυσσού δεν είναι δυνατό να μην προσέξετε το παλιό πέτρινο σχολείο του χωριού, που αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα παραδοσιακών σχολικών κτιρίων της Στερεάς Ελλάδας. Σήμερα στεγάζει το γυμνάσιο και το λύκειο Καρπενησίου, ενώ στην πλατεία μπροστά από το οίκημα έχει στηθεί το άγαλμα του αείμνηστου Παύλου Μπακογιάννη, τέκνου της Ευρυτανίας.
Ένα άλλο σχολείο με ιδιαίτερο μνημειακό ενδιαφέρον είναι το αντίστοιχο πέτρινο σχολείο των Κορυσχάδων, 6 μόλις χιλιόμετρα από το Καρπενήσι. Το χωριό, που είναι κατά γενική ομολογία από τα ομορφότερα του νομού, είναι χτισμένο αμφιθεατρικά πάνω από την κοιλάδα του Καρπενησιώτη ποταμού, στο δρόμο για τον Προυσσό. Εδώ έγινε στις 14 Μαίου του '44 η πρώτη εθνοσυνέλευση του “Εθνικού Συμβουλίου” της ελεύθερης Ελλάδας.
Γεμάτες παλιά αρχοντικά οι Κορυσχάδες, που σέβονται απόλυτα το χρώμα του περιβάλλοντος, διατηρεί τον παραδοσιακό του χαρακτήρα και στις νέες κατασκευές γι αυτό και αποτελεί ένα από τα πιο αυθεντικά δείγματα στερεοελλαδίτικης αρχιτεκτονικής.

Τρία χιλιόμετρα από το Καρπενήσι και προς το νότο, βρίσκεται η ιστορική τοποθεσία Κεφαλόβρυσο, γνωστή από τις μάχη που δόθηκε εδώ την περίοδο της επανάστασης, που κόστισε τη ζωή του Μάρκου Μπότσαρη, αλλά ήταν και καθοριστική για την εξέλιξη του Αγώνα.
Η διαδρομή προς τον Προυσσό και οι παρακάμψεις προς τα βουνά Χελιδώνα και Καλιακούδα είναι από τις πιο ειδυλλιακές που μπορεί να κάνει κανείς, με λίγη τόλμη και αποφασιστικότητα, στην ορεινή Ελλάδα.
Το Μικρό και το Μεγάλο Χωριό είναι δύο από τους γνωστότερους οικισμούς και, ίσως από τις καλύτερες επιλογές για να μείνει κανείς, εάν δεν θέλει να βρίσκεται πολύ κοντά στο χιονοδρομικό του Καρπενησίου, αλλά ενδιαφέρεται περισσότερο για πεζοπορικές διαδρομές στην πλούσια ευρυτανική φύση. Το Μεγάλο Χωριό είναι χτισμένο στην πλευρά του φαραγγιού που βρίσκεται η Καλιακούδα και έχει όλες τις δυνατές υποδομές για να φιλοξενήσει επισκέπτες. Εδώ αξίζει να προσέξετε την παλιά εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, αλλά και τη νεότερη του Αγίου Γερασίμου, με την χαρακτηριστική πέτρινη εξωτερική επένδυση, σε κεντρικό σημείο μπαίνοντας στο χωριό. Γενικά, τα σπίτια και τα δημόσια κτίρια του χωριού διατηρούν εδώ και αιώνες το χρώμα τους, διαμορφώνοντας έναν πολύ όμορφο παραδοσιακό οικισμό.
Με ορμητήριο το Μεγάλο Χωριό, οι λάτρεις της περιπέτειας εκδράμουν προς την περιοχή του “Πάνταβρέχει”, από τα ωραιότερα φυσικά μνημεία της ηπειρωτικής Ελλάδας.
Στην απέναντι πλευρά, στις πλαγιές της Χελιδώνας θα διακρίνετε το Μικρό Χωριό. Ο νέος οικισμός χτίστηκε 5 χιλιόμετρα από το σημείο που βρισκόταν ο παλιός, μετά από μια κατολίσθηση που έγινε το 1962 και το κατέστρεψε ολοσχερώς. Στο μικρό μουσείο του χωριού, ανάμεσα σε εκθέματα σχετικά με την Αντίσταση και την παραδοσιακή ζωή, θα δείτε και φωτογραφίες από το τραγικό αυτό γεγονός.
Η εκδρομή σας μπορεί να ολοκληρωθεί με τον Προυσσό, όπου θα φτάσετε μετά από μία μαγευτική διαδρομή, μέσα από τα “Ευρυτανικά Τέμπη”. Χαρακτηριστικό σημείο της διαδρομής είναι το μέρος όπου συναντιούνται ο Καρπενησιώτης και ο Κρικελιώτης, προκειμένου να ενώσουν τη δύναμή τους στον φοβερό και τρομερό Τρικεριώτη. Εδώ, κάτω από το γιοφύρι, ξεκινούν τις διαδρομές τους οι λάτρεις των ποταμίσιων σπορ, με προορισμό τη λίμνη των Κρεμαστών.
Η συνέχεια της διαδρομής, πάνω από τη χαράδρα του Κρικελιώτη, οδηγεί στο περίφημο μοναστήρι. Σε διάφορα σημεία της διαδρομής θα δείτε διάφορα γεωλογικά φαινόμενα που έχουν συνδεθεί με τη θρησκευτική παράδοση, όπως το “Τύπωμα” και τα “Πατήματα της Παναγίας”, έξι-εφτά διαφορετικού χρώματος σχήματα πάνω στο βράχο, απ’ όπου λέγεται ότι πέρασε η Παναγία.
Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Προυσιώτισσας, που μεταφέρθηκε στην Ελλάδα, από την Προύσα της Μικράς Ασίας, κατά την περίοδο της εικονομαχίας, βρίσκεται στο μοναστήρι και κάθε χρόνο χιλιάδες πιστοί περνούν και την προσκυνούν. Στα εκθέματα του μουσείου που βρίσκεται μέσα στο μοναστήρι ξεχωρίζουν ένα σπαθί, που είναι πιθανόν να ανήκει στον Καραϊσκάκη, και πολλά άμφια μεγάλων Ιεραρχών, χειρόγραφοι κώδικες κ.α. Θα δείτε, ακόμη το εκκλησάκι των Αγίων Πάντων, τους Πύργους του Καραϊσκάκη, το Ρολόι του μοναστηριού και την Αγαθίδειο Βιβλιοθήκη.
Αν επιμένετε στον θρησκευτικό τουρισμό, αξίζει να επιλέξετε τη δυτική διαδρομή προς τη Φραγκίστα και από εκεί να φτάσετε στην Ιερά Μονή Τατάρνας, πάνω από τη λίμνη των Κρεμαστών. Είναι ένα μοναστήρι που κτίστηκε στα ερείπια της ιστορικής μονής και κρατάει φυλαγμένα και σωσμένα από τις καταστροφές που προηγήθηκαν στο πέρασμα των αιώνων σημαντικά κειμήλια, σε χειρόγραφα και έντυπα.
Φυσικά, αν είστε φίλος του σκι, το Βελούχι διαθέτει ένα από τα πιο οργανωμένα χιονοδρομικά κέντρα της χώρας μας. Θα φτάσετε ως εκεί ανεβαίνοντας με κατεύθυνση βόρεια-βορειοδυτική από την πόλη του Καρπενησίου. Διαθέτει 10 πίστες για όλα τα επίπεδα και 7 αναβατήρες, αλλά και σαλέ για τη φιλοξενία επισκεπτών και κατάστημα πώλησης και ενοικίασης ειδών σκι.
Ανεβαίνοντας για το χιονοδρομικό, στους βόρειους πρόποδες του Βελουχίου, βρίσκουμε την Αγία Τριάδα, χωριό με πολλές πηγές. Αφού περάσουμε το ιστορικό χωριό του Φουρνά, φτάνουμε έξω από τη Βράχα και επισκεπτόμαστε το Μοναστήρι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα με άριστα διατηρημένες τοιχογραφίες και εικόνες του 18ου αιώνα. Στο Μοναστήρι τη Κορίτσας, στην περιοχή του Κλειτσού φυλάσσεται μέρος των λειψάνων του Ευαγγελιστή Λουκά.


Πώς θα πάτε.
Στο Καρπενήσι φτάνει κανείς με ι.χ. Αυτοκίνητο από την Αθήνα σε περίπου 3 με 4 ώρες, ανάλογα με τις οδηγικές του ικανότητες και τις καιρικές συνθήκες. Η κλασική διαδρομή είναι μέσω της Εθνικής Οδού Αθηνών-Λαμίας. Στην πόλη της Λαμίας συνεχίζετε με κατεύθυνση δυτικά μέσω της κοιλάδας του Σπερχειού και ανηφορίζετε για Τυμφρηστό από μία ανηφορική διαδρομή με αρκετές στροφές. Μετά το χωριό Τυμφρηστός μπαίνετε στο οροπέδιο που είναι κτισμένη η πόλη μέσω του τούνελ. Για τους πιο τολμηρούς υπάρχει και η διαδρομή από την Αιτωλοακαρνανία, που ανηφορίζει από τη Λίμνη Τριχωνίδα και το χωριό Θέρμο προς Προυσσό και Μικρό-Μεγάλο Χωριό. Τρίτη επιλογή, και εξίσου χρονοβόρα, η διαδρομή από το Αγρίνιο προς Ποταμούλα και γέφυρα λίμνης Κρεμαστών.
Για αυτούς που έρχονται από βόρεια, εκτός της πρώτης διαδρομής μέσω Λαμίας, υπάρχει και πιο δύσκολη αλλά ειδυλλιακή διαδρομή μέσω Καρδίτσας-Κέδρου-Λουτρών Σμοκόβου,-Φουρνών, αλλά και ειδικές διαδρομές για 4χ4 από τα Άγραφα.
Τι θα φάτε.
Τοπικά φαγητά υπάρχουν και τα περισσότερα έχουν ως βάση το κρέας. Ακόμη, ζητήστε να δοκιμάσετε παραδοσιακά ντόπια λουκάνικα, χειροποίητες χυλοπίτες. Στον Προυσσό, ένας Ιταλός που βαρέθηκε τη φασαρία της πόλης του μετακόμισε στο χωριό και έστησε επιχείρηση όπου δημιουργεί και προσφέρει προς πώληση το δικό του τυρί... “Προυσούτο”. Δοκιμάστε ακόμη τσαλαφούτι καθώς και τις τοπικές πίτες, σπιτικά γλυκά του κουταλιού, μπακλαβά, κουραμπιέδες κ.α. Και όλα αυτά συνοδευμένα με τοπικό κρασί ή τσίπουρο.
Τι θα αγοράσετε.
Αφήνοντας την περιοχή του Καρπενησίου, μην ξεχάσετε ότι από εδώ μπορείτε να αγοράσετε υπέροχα αντικείμενα λαϊκής τέχνης, όπως υφαντά, διακοσμητικά ξυλόγλυπτα, αλλά και παραδοσιακές χυλοπίτες, τυροκομικά, λουκάνικα, μπακλαβά κ.λ.π.
Διαμονή.
Οι επιλογές για τη διαμονή σας στην περιοχή είναι πολλές και για όλα τα βαλάντια. Εμείς ως αφετηρία θα σας δώσουμε την ιστοσελίδα του δήμου για περισσότερες πληροφορίες: http://www.karpenissi.gr/gr/index1.html
Χρήσιμα Τηλέφωνα.
Κωδικός περιοχής: 22370
Δημαρχείο Καρπενησίου 21012-4
Γραφείο Τουρισμού 21016
Αστυνομικό Τμήμα Καρπενησίου 89150, 89160
ΚΤΕΛ Γραφεία Καρπενησίου 80013-4
ΚΤΕΛ Γραφεία Αθηνών (Τρεις Γέφυρες) (210) 8315991
Νοσοκομείο 80680-3
Δασαρχείο 22204
Χιονοδρομικό Κέντρο Γραφεία Τηλ. & Fax: 23506

Περιδινήσεις...


Απόπειρα ανακεφαλαίωσης, καθώς η χώρα βρίσκεται επί ξυρού ακμής και η ομίχλη παραμένει τη συνδρομή της προπαγάνδας και της αρθρογραφικής ευκολίας, ημετέρας και ξένης...
****Για τον Μηχανισμό Στήριξης και την περιώνυμη αλληλεγγύη της Ενωσης, διά στόματος Ζαν-Πωλ Φιτουσί, Γάλλου οικονομολόγου: «Για μένα αυτό δεν είναι αλληλεγγύη αλλά τιμωρία. Μια επίδειξη δύναμης των Γερμανών που θέλουν να αποδείξουν ότι όποιος δεν ακολουθεί το δικό τους μοντέλο δεν είναι άξιος να βρίσκεται στην Ευρώπη»!
****Για τη συμπεριφορά της Γερμανίας και το ενδεχόμενο να χρεωκοπήσει η Ελλάδα, από τον αρθρογράφο του Spiegel, Ιβέν Μπελ: «Οι γερμανικές τράπεζες κατέχουν ελληνικούς τίτλους αξίας άνω των 40 δισ. ευρώ. Σε περίπτωση χρεωκοπίας, τα χαρτιά θα ήταν άχρηστα (...) Η Γερμανία δανείζεται χρήματα με επιτόκιο 3% και τα δανείζει στη νότια Ευρώπη με επιτόκιο 2 ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερο. Ετσι, σε υποθετικό δάνειο 10 δισεκατομμυρίων, η Γερμανία θα κέρδιζε 200 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο. Οχι και τόσο άσχημο»!
****Για το ΔΝΤ, τις περικοπές και την ύφεση της οικονομίας, διά στόματος Γιόζεφ Στίγκλιτς, με αφορμή την περίπτωση της Αργεντινής: «Δεν αποτελεί έκπληξη ότι οι περικοπές επιδείνωσαν την ύφεση. Εάν ήταν τόσο ανελέητες όσο επιθυμούσε το ΔΝΤ, η οικονομική καταστροφή θα είχε επέλθει πολύ πιο σύντομα»!
****Για τον Μηχανισμό Στήριξης και τις ακατανόητες ερμηνευτικές προσεγγίσεις: Ο Μηχανισμός δεν είναι άμεσα διαθέσιμος, κι ας λέει το αντίθετο ο κ. Παπακωνσταντίνου. Μετά το αίτημα για ενεργοποίηση, ενδέχεται κάποια χώρα να μη συμφωνήσει, ισχυριζόμενη φέρ' ειπείν ότι η χρηματοδότηση της Ελλάδος από τις αγορές είναι επαρκής (υπενθυμίζεται ότι απαιτείται ομοφωνία). Επίσης, με δεδομένη την «τεχνογνωσία» και την πρακτική του ΔΝΤ, αλλά και την έλλειψη εμπειρίας εκ μέρους της Ενωσης, το ΔΝΤ θα έχει τον πρώτο λόγο στη συνδιαμόρφωση των όρων που θα τεθούν στην Ελλάδα !
****Οσο για τα χρέη των χωρών της υφηλίου, αξίζει να προσεχθεί κάτι που γράφτηκε πέρυσι στην «Ντέιλι Τέλεγκραφ»: «Η μοναδική διέξοδος από το παγκόσμιο χρέος ίσως να αποδειχτεί η άρνηση πληρωμής του»!
****Λοιπόν, εντός, εκτός και επί τα αυτά, υποβολέα: πραγματικά γεγονότα (συλλήψεις), σοβαρές αλλά και ιλαρές ενδείξεις, ασφαλίτικες διαρροές και κραυγαλέες μηντιακές παρεκβάσεις (κάτι άχαρες κοινοτοπίες, στο όριο της ευήθειας, ήταν η αθώα εκδοχή της δημοσιογραφικής ευτέλειας).
Ιτε παίδες...
Γιάννης Τριάντης.
Αναδημοσίευση από εδώ: Περιδινήσεις...

13/4/10

Άγραφα.


Η Γέφυρα με φόντο τα Βαρδούσια.


Λίμνη Κρεμαστών.


Τζουμέρκα.


Ανατολική Φραγκίστα.


Δρακόλιμνη Σμόλικα!


Βαρδούσια!


Χούνη.


Λίμνη Κρεμαστών.