..jpg)
.jpg)
25/2/10
Ο μπαρμπα-Γιάννης κι ο γάδαρός του.
Αν έχει ιστορία ο μπαρμπα-Γιάννης, τη χρωστάει στο γάδαρό του. Επειδή ο γάδαρός του -Ψαρό τον έλεγε, ας τον πούμε και μεις Ψαρό - δούλεψε καλά στη ζωή, του, από την ώρα που σήκωσε σαμάρι η ράχη του. Επειδή στάθηκε καλότυχος γάδαρος ο Ψαρός, μ’ όλη του τη βαριά δουλειά που έκαμε στη ζωή του. Επειδή ήτανε γάδαρος με χαρακτήρα ο Ψαρός, και τον έδειξε τον χαρακτήρα του τότες που τον είχε ο μπαρμπα-Γιάννης έξι μήνες δεμένο στο μαγγανοπήγαδό του, έξι ζεστούς καλοκαιρινούς μήνες που μπορούσαν και λιοντάρι να δαμάσουν, κι ωστόσο ο Ψαρός μήτε τη δύναμή του έχασε στο ζυγό εκείνο, μήτε τη μεγάλη του φωνή, μήτε τη σβελτάδα του, όταν από καιρό σε καιρό, τον άφηνε ο αφέντης του στο χωράφι να πάρει λιγάκι αέρα, να δροσιστεί με χορτάρι χλωρό.Όταν ο μπαρμπα-Γιάννης έχασε το περιβόλι του, άλλο δεν του έμενε παρά ο Ψαρός. Αυτός ήταν ο φίλος του η σερμαγιά του, το στήριγμά του. Μ’ αυτόνα δούλευε, μ’ αυτόνα μιλούσε. Ανεβοκατέβαινε το βουναράκι του χωριού του με τον Ψαρό, και δεν ήταν πραμάτεια, δεν ήτανε λαχανικά, πωρικά, ξύλο, που δεν περνούσαν από του Ψαρού τη σταυρωτή ράχη πριν να ’ρθουνε στου μπαρμπα-Γιάννη τη γειτονιά.
Κατάντησε μπαρμπα-Γιάννης και Ψαρός να είναι ένα πράμα. Μαζί τρώγανε, μαζί περπατούσανε, μαζί κοιμούνταν. Έξω, έξω στην άκρη του χωριού, ο μπαρμπα-Γιάννης στο καλύβι ολομόναχος, ο Ψαρός στην αυλή. Έβγαινε ο μπαρμπα-Γιάννης στην πόρτα του πρωί πρωί, κι η πρώτη του καλημέρα ήτανε στον Ψαρό. Γύριζε τότες ο Ψαρός το κεφάλι κατά τον αφέντη του, σάλευε τ’ αυτιά του με λαχτάρα κι αγάπη, και τον κοίταζε με μάτια πανώρια, μάτι που μπορούσε κι η πιο μαυρομάτα κοπέλα να τα ζουλέψει.
Άλλοτε πάλι, στη δουλειά απάνω, αν ήτανε μεγάλη η ζέστη, παραπολύ βαρύ το γομάρι, και τύχαινε κι ο Ψαρός να είναι κακοδιάθετος ή παρακουρασμένος, και δεν ανέβαινε τον ανήφορο με μεγάλη προθυμία, έχανε την υπομονή του ο μπαρμπα-Γιάννης, και του μιλούσε σε γλώσσα που άνθρωπος να την υποφέρει ήταν αδύνατο, κι ωστόσο ο Ψαρός την υπόφερνε, κι έκανε τα καλά του μάλιστα, επειδή το γνώριζε πως έχει και ξύλο, αν και το ξύλο ο μπαρμπα-Γιάννης δεν του το ’δινε, παρά σαν έβλεπε πως δεν περνούσαν τα λόγια. Γάδαρος γνωστικότερος από ανθρώπους πολλούς που δεν εννοούν τίποτις να σου δώσουν με τίποτις να συμφωνήσουν, όσο λογικό και να είναι, παρά σαν δούνε σα νιώσουν τη βία, είτε στη ράχη τους, είτε κι αλλιώς.
Ηρωικός γάδαρος ο Ψαρός, διακριτικός αφέντης ο μπαρμπα-Γιάννης. Γι’ αυτό έζησε ο Ψαρός και χρόνια πολλά, και τον ωφέλησε τον αφέντη του, όσο γάδαρος άνθρωπο ποτές δεν ωφέλησε.
Μα όλα τα πράματα αυτουνού του κόσμου έχουν ένα τέλος, κι είχε και του μπαρμπα-Γιάννη και του Ψαρού η αχώριστη φιλία στο τέλος της.
Ανέβαινε τ’ αγαπημένο ζευγάρι από τον κάμπο, μέρα μεσημέρι. Αύγουστο μήνα, με γομάρι σταφύλια. ήταν τρυγητός, καιρό δεν είχανε να χάνουν, τα σταφύλια περίμεναν στ’ αμπέλι κομμένα, να κουβαληθούνε, να ζουληχτούνε, να γίνουν πετμέζι, μούστος κρασί. Ήταν το τρίτο ταξίδι τούτο. Έπρεπε να γίνουν άλλα τρία ταξίδια, και μήτε να σταθούνε στο μισό δρόμο, να ξεκουραστούνε, δεν είχαν καιρό. Ήταν τώρα γέρος ο μπαρμπα-Γιάννης μα κι ο Ψαρός ακόμα πιο γέρος. Δεν είχε πια ο Ψαρός την πρώτη σβελτάδα του.
-Τρέχα, κακόμοιρε, του έλεγε ο μπαρμπα-Γιάννης βραχνά βραχνά, τρέχα, γιατί έχουμε άλλα τρία. Και τότες πια θα ’χεις χειμωνικόφλουδα απόψε στο φαγί σου. Άιντε και φτάσαμε κακορίζικε!
Κι έκανε ο Ψαρός να τρέξει γληγορότερα, μα τα πόδια του έτρεμαν, ήταν κατεβασμένα τ’ αυτιά του, και γόγγυζε. Εκεί που γόγγυζε κοντοστέκεται, λυγίζουν τα γόνατά του, πέφτει κάτω, η άσπρη κοιλιά του στον ήλιο, τα πόδια του στον αέρα, τα κοφίνια με τα σταφύλια αποπίσω του.
Έτρεξε ο μπαρμπα-Γιάννης κατατρομασμένος, πρώτη φορά που πάθαινε τέτοιο πράμ’ ο Ψαρός. Άρχισε να ξελύνει του σαμαριού το λουρί, που του παράσφιγγε την κοιλιά του Ψαρού, και του ’κοβε την αναπνοή. Το ’σκισε το λουρί με το μαχαίρι του, παραμέρισε το σαμάρι όσο μπορούσε, ύστερα παίρνει το καπίστρι, και τραβάει τον Ψαρό να τόνε σηκώσει.
-Έλα γέρο μου, σήκω καημένε, σήκω κι έχουμε τρία ταξίδια ακόμα. Σήκω και θα ’χεις και κριθάρι απόψε. Σ’ αξίζει, καημένε. Σήκω. Ψαρέ μου!
Μα πού να σηκωθεί ο Ψαρός!
Σκύβει ο μπαρμπα-Γιάννης και χαδεύει τη ράχη του, το λαιμό του, το μέτωπό του, τραβάει έπειτα πάλι, του κάκου! Δε σηκώνεται ο Ψαρός!
Του πέρασε τότες από το νου του σαν αστραπή, ο φόβος μήπως έπαθε τίποτις ο Ψαρός, μήπως -κι ο φόβος μονάχα τον έκαμε να καθίσει, ν' ακουμπήσει κάπου, να συνεφέρει, να πάρει δύναμη για να μπορέσει να κοιτάξει τα μάτια του, να προσέξει την αναπνοή του, να καταλάβει αν ζει ο Ψαρός του.
Κάθισε λαχανιασμένος αφανισμένος από την κούραση, από τη βιάση του να ξελύσει το σαμάρι να παραμερίσει τα κοφίνια, από τα τράβα τράβα το καπίστρι να σηκωθεί ο Ψαρός, από τον ήλιο το φοβερό που τον έδερνε καθώς έπεφτε στην κoρφή του.
Κάθισε και σηκωμό πια δεν είχε. Μόνο έγειρε σ’ ένα βράχο πλαγινό, στο μισό το δρόμο του βουνού, που ψυχή δεν φαίνονταν από πουθενά να ’ρθει και να του χύσει μια στάλα νερό να τόνε συνεφέρει.
Ξανασυλλογίστηκε άξαφνα το δόλιο τον Ψαρό και πάσκισε να συρθεί κατακεί που ήταν πλαγιασμένος, να τόνε χαδέψει, να τον κάμει να σηκωθεί, να τον καβαλικέψει έπειτα και να πάει στο καλύβι του, να συχάσουν κι οι δύο τους, κι ας πάνε στο καλό τα σταφύλια.
Μα πού να σηκωθεί πια ο μπαρμπα-Γιάννης! Όσο το συλλογιότανε να σηκωθεί, άλλο τόσο βούλιαζε μέσα στη λιγοθυμιά που τον πήρε βούλιαζε, όλο βούλιαζε, και τώρα πια άλλο δεν έμενε μέσα στο νου του παρά να μπορέσει ν’ απλώσει το χέρι του απάνω στον Ψαρό, να του δώσει να καταλάβει πως είναι κοντά του, πως παρακουράστηκε κι αυτός, και θα μείνει πλαγιασμένος, ώσπου να συνεφέρει.
Μάζεψε τη στερνή του δύναμη κι άπλωσε ο γέρος το χέρι του. Έπεσε βαριά το χέρι απάνω στον άψυχο το λαιμό του Ψαρού.
Έμεινε καθώς έπεσε το χέρι, έμεινε κι ο γέρος ασάλευτος, αμίλητος, αξύπνητος. Τίποτις δεν έφεγγε πια μέσα στο σβησμένο το νου του, και μήτε τα μερμήγκια κι οι μύγες, μήτ’ αυτά δεν τον πείραζαν πια. Μόνο τον έδερνε ο ήλιος, κι αυτός κοιμούνταν τον αιώνιο τον ύπνο, κοντά στον Ψαρό του, τον ήρωα τον Ψαρό, που απόθανε στη δουλειά του απάνω, σαν πολεμιστής απάνω στο κάστρο του.
Την άλλη μέρα σε κείνο το μέρος τίποτις άλλο δεν έβλεπες παρά μερικές ρώγες σκόρπιες εδώ και εκεί. Ο μπαρμπα-Γιάννης ήτανε θαμμένος στην Άγια-Μαρίνα λίγο παραπάνω, ο δύστυχος ο Ψαρός ήταν γκρεμισμένος μέσα σε χαράδρα βαθιά παρακάτω.
Δεν τον έθαψαν τον Ψαρό κι ας δούλεψε σ' όλη του τη ζωή. Τόνε λυπήθηκαν όμως τα όρνια και του ξεγύμνωναν τ' άσπρα τα κόκαλά του, και του τα ζέσταιν’ ο ήλιος και του τα ’πλεναν οι βροχές, ώσπου αφανίστηκαν και κείνα, κι άλλο τώρα δεν του μένει του κακόμοιρου του Ψαρού παρ’ αυτή η μικρή ιστορία.
ΑΡΓΥΡΗΣ ΕΦΤΑΛΙΩΤΗΣ
Βοηθήστε να σώσουμε τα Βουνά των Κραβάρων!
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ - ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!
Δεν θα αφήσουμε να μετατραπεί η Ορεινή Ναυπακτία σε τεράστιο αιολικό πάρκο γιατί έτσι επιθυμούν και διατάζουν οι Μεγαλοεργολάβοι!
Κόντρα στα συμφέροντα των Μεγαλοεργολάβων ορθώνουμε τον αγώνα μας για πλήρη προστασία της παρθένας φύσης των Κραβάρων:
Νέκρωσε η χώρα!
Χιλιάδες εργαζόμενοι έλαβαν μέρος στην πορεία στο κέντρο της Αθήνας στο πλαίσιο της 24ωρης απεργίας !
Κατά των μέτρων λιτότητας
διαδήλωσαν χιλιάδες απεργοί!
Η χθεσινή 24ωρη απεργία παρέλυσε την Ελλάδα, με δεκάδες χιλιάδες απεργούς να συμμετέχουν στις συγκεντρώσεις στο κέντρο της Αθήνας και πολλών μεγάλων πόλεων της χώρας, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τα κυβερνητικά μέτρα αντιμετώπισης της δημοσιονομικής κρίσης. Από την απεργία υπολειτούργησαν ο ιδιωτικός και δημόσιος τομέας, καθώς στις κινητοποιήσεις συμμετείχαν οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι εκπαιδευτικοί, οι γιατροί, οι δημοσιογράφοι, οι τραπεζικοί υπάλληλοι οι εργαζόμενοι στην υγεία, στις ΔΕΚΟ, στη βιομηχανία, στα λιμάνια ενώ ακινητοποιημένα παρέμειναν τα μέσα μαζικής μεταφοράς και τα πλοία. Απεργία πραγματοποίησαν και οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας, με αποτέλεσμα να ακυρωθούν όλες οι πτήσεις από και προς την Ελλάδα, με εξαίρεση αυτές της έκτακτης ανάγκης. Τα διεθνή πρακτορεία ειδήσεων εκτιμούν ότι στην πορεία στο κέντρο της Αθήνας συμμετείχαν περίπου 30.000 διαδηλωτές, ενώ η Αστυνομία υπολογίζει ότι στην πορεία έλαβαν μέρος περίπου 25.000 άτομα.
"Σίγησαν οι εργοστασιάρχες και τα εργοστάσια τους. Σίγησαν η κυβέρνηση και τα φερέφωνα της. Σίγησαν οι εταιρείες δημοσκοπήσεων, οι μεγαλοεργολάβοι της ενημέρωσης μαζί με τους καλοπληρωμένους μεγαλοδημοσιογράφους τους. Και μίλησαν οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες της χώρας μας" αναφέρει στην ανακοίνωσή του το ΠΑΜΕ προβάλλοντας ως κεντρικό σύνθημα "καμιά θυσία για την πλουτοκρατία".
24/2/10
Απεργία για όλη την Ευρώπη!
Θα παραλύσει ή όχι σήμερα ολόκληρη η Ελλάδα λόγω της απεργίας της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ; Την απάντηση αυτού του ερωτήματος στην πράξη την περιμένουν αυτή τη φορά όχι μόνο η ελληνική κυβέρνηση και οι Ελληνες εργαζόμενοι, όπως συνήθως. Σήμερα είναι μια από εκείνες τις σπάνιες φορές που θα έλεγε κανείς ότι την έκβαση της γενικής απεργίας στη χώρα μας την παρακολουθούν με πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον οι ηγέτες των μεγάλων χωρών - μελών της ΕΕ και πρωτίστως της Γερμανίας, η οποία και καθορίζει την οικονομική πολιτική της Ευρωζώνης.
Το Βερολίνο έχει ήδη πάρει την απόφαση να επιβάλει πρόσθετα μέτρα ακραίας λιτότητας εναντίον του ελληνικού λαού και οι Γερμανοί είναι αποφασισμένοι να υποχρεώσουν εκούσα - άκουσα την κυβέρνηση Παπανδρέου -η οποία άλλωστε μέχρι στιγμής δεν προβάλλει καθόλου αντιστάσεις στις εντολές της γερμανικής καγκελαρίας- να εφαρμόσει τα μέτρα αυτά.
Αν σήμερα οι αντιδράσεις των Ελλήνων εργαζομένων κριθούν υποτονικές και η συμμετοχή στην απεργία μέτρια, η γερμανική κυβέρνηση θα προχωρήσει αδίστακτα στην υλοποίηση των σχεδίων της. Αδιαφορεί παντελώς άλλωστε για το πολιτικό κόστος που θα κληθεί να καταβάλει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, οπότε οι απαιτήσεις της θα αποχαλινωθούν.
Αν όμως η σημερινή απεργία αποδειχθεί επιβλητική, η Μέρκελ και οι συν αυτή θα το ξανασκεφθούν. Δεν θέλουν να προκαλέσουν κοινωνική έκρηξη που πολύ εύκολα μπορεί να προσλάβει πανευρωπαϊκές διαστάσεις στις σημερινές συνθήκες.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι σήμερα βρίσκονται στους δρόμους και τα εργατικά συνδικάτα της Ισπανίας, συμπεριλαμβανομένου και της UGT που πρόσκειται στο κυβερνών σοσιαλιστικό κόμμα του πρωθυπουργού Θαπατέρο, διαμαρτυρόμενα εναντίον των κυβερνητικών προθέσεων αύξησης της ηλικίας συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια, ενώ εργατικές κινητοποιήσεις σημειώνονται και στη Γαλλία, με τους πιλότους της Λουφτχάνσα να απεργούν μέσα στην ίδια τη Γερμανία.
Οι Γερμανοί δεν έχουν μετατρέψει την Ελλάδα σε «ευρω - πειραματόζωο» μόνο για τους άλλους. Η κυβέρνηση του Βερολίνου έχει στο στόχαστρό της και τα δικαιώματα των Γερμανών εργαζομένων. Μελετώντας την έκταση και την ένταση των αντιδράσεων των «απείθαρχων» και μαχητικών Ελλήνων εργαζομένων προχωρεί σε εκτιμήσεις για τις πιθανές αντιδράσεις των πειθαρχημένων Γερμανών ομολόγων τους στην περικοπή του κοινωνικού κράτους.
«Να σπάσουμε τα σοσιαλιστικά (!) δεσμά της προηγούμενης κυβέρνησης Μεγάλου Συνασπισμού» χριστιανοδημοκρατών - σοσιαλδημοκρατών, κραυγάζει έξαλλος ο Κουρτ Λάουκ, πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομίας των χριστιανοδημοκρατών. «Για να μειώσει η κυβέρνηση το έλλειμμα πρέπει να περιορίσει δραστικά τις κοινωνικές δαπάνες που αποτελούν το μεγαλύτερο έξοδο του προϋπολογισμού» δήλωσε ωμά στο περιοδικό «Βίρτσαφτσβοχε».
«Οποιος υπόσχεται στον λαό ευημερία χωρίς προσπάθεια, τον προσκαλεί σε ύστερη ρωμαϊκή παρακμή» δήλωσε ο αντικαγκελάριος Γκίντο Βέστερβελε, τον οποίον οι σοσιαλδημοκράτες αποκαλούν «λακέ των φοροφυγάδων» γιατί είναι ο μόνος εξέχων Γερμανός πολιτικός που υποστηρίζει ότι δεν πρέπει το Βερολίνο να αγοράσει μια λίστα με τα ονόματα ζάπλουτων Γερμανών που έχουν αδήλωτες καταθέσεις συνολικά δισεκατομμυρίων ευρώ στην Ελβετία!
Με το ίδιο ενδιαφέρον που παρακολουθούν τις ελληνικές κινητοποιήσεις οι ηγέτες της ΕΕ, τις παρακολουθούν και οι εργαζόμενοι αυτών των χωρών. Αισθάνονται ότι έρχεται και πάνω τους καταιγίδα αντιλαϊκών μέτρων και ψάχνουν να βρουν στις αντιστάσεις των Ελλήνων το ψυχολογικό στήριγμα που τους είναι αναγκαίο για να κινητοποιηθούν κι αυτοί.
Η κοινωνική έκρηξη της νεολαίας τον Δεκέμβρη του 2008, η οποία πανικόβαλε προσωρινά τους Ευρωπαίους ηγέτες σε βαθμό που ουδέποτε συνειδητοποιήσαμε στην Ελλάδα, έχει προσδώσει στη χώρα μας σχεδόν μυθικά εξεγερτικά χαρακτηριστικά στις συνειδήσεις των λαϊκών στρωμάτων της Γηραιάς Ηπείρου. Σε αντίθεση με την απαξίωση της Ελλάδας που επιχειρούν με ιδιαίτερη μοχθηρότητα οι ευρωπαϊκές ελίτ, οι ευρωπαϊκοί λαοί προσδοκούν ελπίδα από τη χώρα μας.
ΕΚΘΕΣΗ - ΣΟΚ: «Κουράστηκε η γαλλική κοινωνία»!
Συγκλονιστική είναι η έκθεση που υποβάλλει σήμερα στον πρόεδρο της Γαλλίας και στην Εθνοσυνέλευση ο Διαμεσολαβητής της Δημοκρατίας Ζαν - Πολ Ντελβουά, το περιεχόμενο της οποίας αποκάλυψε η «Μοντ» προχθές. «Η γαλλική κοινωνία έχει κουραστεί ψυχικά» διαπιστώνει, δίνοντας τον κεντρικό πρωτοσέλιδο τίτλο στην εφημερίδα. «Αντιλαμβάνομαι μια κοινωνία που κομματιάζεται, όπου η αρχή ο καθένας για τον εαυτό του αντικαθιστά την επιθυμία να ζούμε μαζί, μια κοινωνία όπου ο καθένας γίνεται διαρκώς και περισσότερο καταναλωτής δημοκρατίας παρά πολίτης» προσθέτει. «Αυτή η κοινωνία επιπλέον βρίσκεται σε μεγάλη νευρική υπερένταση... Για 15 εκατομμύρια ανθρώπους το τέλος του μήνα παίζεται στα 50 έως 150 ευρώ».
Αν σήμερα οι αντιδράσεις των Ελλήνων εργαζομένων κριθούν υποτονικές και η συμμετοχή στην απεργία μέτρια, η γερμανική κυβέρνηση θα προχωρήσει αδίστακτα στην υλοποίηση των σχεδίων της. Αδιαφορεί παντελώς άλλωστε για το πολιτικό κόστος που θα κληθεί να καταβάλει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, οπότε οι απαιτήσεις της θα αποχαλινωθούν.
Αν όμως η σημερινή απεργία αποδειχθεί επιβλητική, η Μέρκελ και οι συν αυτή θα το ξανασκεφθούν. Δεν θέλουν να προκαλέσουν κοινωνική έκρηξη που πολύ εύκολα μπορεί να προσλάβει πανευρωπαϊκές διαστάσεις στις σημερινές συνθήκες.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι σήμερα βρίσκονται στους δρόμους και τα εργατικά συνδικάτα της Ισπανίας, συμπεριλαμβανομένου και της UGT που πρόσκειται στο κυβερνών σοσιαλιστικό κόμμα του πρωθυπουργού Θαπατέρο, διαμαρτυρόμενα εναντίον των κυβερνητικών προθέσεων αύξησης της ηλικίας συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια, ενώ εργατικές κινητοποιήσεις σημειώνονται και στη Γαλλία, με τους πιλότους της Λουφτχάνσα να απεργούν μέσα στην ίδια τη Γερμανία.
Οι Γερμανοί δεν έχουν μετατρέψει την Ελλάδα σε «ευρω - πειραματόζωο» μόνο για τους άλλους. Η κυβέρνηση του Βερολίνου έχει στο στόχαστρό της και τα δικαιώματα των Γερμανών εργαζομένων. Μελετώντας την έκταση και την ένταση των αντιδράσεων των «απείθαρχων» και μαχητικών Ελλήνων εργαζομένων προχωρεί σε εκτιμήσεις για τις πιθανές αντιδράσεις των πειθαρχημένων Γερμανών ομολόγων τους στην περικοπή του κοινωνικού κράτους.
«Να σπάσουμε τα σοσιαλιστικά (!) δεσμά της προηγούμενης κυβέρνησης Μεγάλου Συνασπισμού» χριστιανοδημοκρατών - σοσιαλδημοκρατών, κραυγάζει έξαλλος ο Κουρτ Λάουκ, πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομίας των χριστιανοδημοκρατών. «Για να μειώσει η κυβέρνηση το έλλειμμα πρέπει να περιορίσει δραστικά τις κοινωνικές δαπάνες που αποτελούν το μεγαλύτερο έξοδο του προϋπολογισμού» δήλωσε ωμά στο περιοδικό «Βίρτσαφτσβοχε».
«Οποιος υπόσχεται στον λαό ευημερία χωρίς προσπάθεια, τον προσκαλεί σε ύστερη ρωμαϊκή παρακμή» δήλωσε ο αντικαγκελάριος Γκίντο Βέστερβελε, τον οποίον οι σοσιαλδημοκράτες αποκαλούν «λακέ των φοροφυγάδων» γιατί είναι ο μόνος εξέχων Γερμανός πολιτικός που υποστηρίζει ότι δεν πρέπει το Βερολίνο να αγοράσει μια λίστα με τα ονόματα ζάπλουτων Γερμανών που έχουν αδήλωτες καταθέσεις συνολικά δισεκατομμυρίων ευρώ στην Ελβετία!
Με το ίδιο ενδιαφέρον που παρακολουθούν τις ελληνικές κινητοποιήσεις οι ηγέτες της ΕΕ, τις παρακολουθούν και οι εργαζόμενοι αυτών των χωρών. Αισθάνονται ότι έρχεται και πάνω τους καταιγίδα αντιλαϊκών μέτρων και ψάχνουν να βρουν στις αντιστάσεις των Ελλήνων το ψυχολογικό στήριγμα που τους είναι αναγκαίο για να κινητοποιηθούν κι αυτοί.
Η κοινωνική έκρηξη της νεολαίας τον Δεκέμβρη του 2008, η οποία πανικόβαλε προσωρινά τους Ευρωπαίους ηγέτες σε βαθμό που ουδέποτε συνειδητοποιήσαμε στην Ελλάδα, έχει προσδώσει στη χώρα μας σχεδόν μυθικά εξεγερτικά χαρακτηριστικά στις συνειδήσεις των λαϊκών στρωμάτων της Γηραιάς Ηπείρου. Σε αντίθεση με την απαξίωση της Ελλάδας που επιχειρούν με ιδιαίτερη μοχθηρότητα οι ευρωπαϊκές ελίτ, οι ευρωπαϊκοί λαοί προσδοκούν ελπίδα από τη χώρα μας.
ΕΚΘΕΣΗ - ΣΟΚ: «Κουράστηκε η γαλλική κοινωνία»!
Συγκλονιστική είναι η έκθεση που υποβάλλει σήμερα στον πρόεδρο της Γαλλίας και στην Εθνοσυνέλευση ο Διαμεσολαβητής της Δημοκρατίας Ζαν - Πολ Ντελβουά, το περιεχόμενο της οποίας αποκάλυψε η «Μοντ» προχθές. «Η γαλλική κοινωνία έχει κουραστεί ψυχικά» διαπιστώνει, δίνοντας τον κεντρικό πρωτοσέλιδο τίτλο στην εφημερίδα. «Αντιλαμβάνομαι μια κοινωνία που κομματιάζεται, όπου η αρχή ο καθένας για τον εαυτό του αντικαθιστά την επιθυμία να ζούμε μαζί, μια κοινωνία όπου ο καθένας γίνεται διαρκώς και περισσότερο καταναλωτής δημοκρατίας παρά πολίτης» προσθέτει. «Αυτή η κοινωνία επιπλέον βρίσκεται σε μεγάλη νευρική υπερένταση... Για 15 εκατομμύρια ανθρώπους το τέλος του μήνα παίζεται στα 50 έως 150 ευρώ».
...του Γιώργου Δελαστίκ.
... και τα αφεντικά τους!
Μας λένε ότι οι θυσίες που καλείται να επωμιστεί ελληνικός λαός οφείλονται στην κρίση.
Οτι για το ξεπέρασμα της κρίσης «πρέπει» όλοι να συμβάλουμε.
Οτι όταν θα έρθει η ανάκαμψη, τότε όλοι θα δρέψουμε τους καρπούς της νέας «ανάπτυξης» που «θα κατανεμηθούν δίκαια».
*
Πόση αλήθεια υπάρχει στα παραπάνω;
Τόση όση αποτυπώνεται στα επίσημα στοιχεία για το πώς κατανεμήθηκε ο πλούτος που δημιούργησαν οι εργαζόμενοι όλα τα προηγούμενα χρόνια.
Δηλαδή, καμία!
*
Ιδού πώς διαμορφώθηκε η κατάσταση από το 1990 μέχρι το 2007, πριν δηλαδή εκδηλωθεί η κρίση και ενώ στο μεσοδιάστημα η Ελλάδα συνυπέγραψε τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, τη Συνθήκη της Λισαβόνας, εντάχθηκε στην ΟΝΕ και εισήγαγε το ευρώ:
-Το 1990 το ΑΕΠ της χώρας ήταν 38 δισ. ευρώ. Το 2007 ανήλθε στα 208 δισ. Δηλαδή, αυξήθηκε κατά 5,5 φορές.
-Το 1990 - σύμφωνα με τα στοιχεία του «ICAP» - τα κέρδη των επιχειρήσεων (ΑΕ και ΕΠΕ) ήταν 575 εκατομμύρια ευρώ. Το 2007 τα κέρδη των επιχειρήσεων είχαν εκτιναχτεί στα 16 δισ. ευρώ. Δηλαδή, αυξήθηκαν κατά 28 φορές.
-Το 1990 το ποσοστό των κερδών των επιχειρήσεων σε σχέση με το ΑΕΠ ήταν 1,5%. Το 2007 το ποσοστό των κερδών των επιχειρήσεων ανήλθε στο 7,7% του ΑΕΠ. Που σημαίνει ότι αυξήθηκε πάνω από 5 φορές, ισόποσα δηλαδή προς την αύξηση του ΑΕΠ.
-Το 1990, το βασικό ημερομίσθιο του ανειδίκευτου εργάτη ήταν 15 ευρώ. Το 2007 το βασικό μεροκάματο μόλις και μετά βίας είχε φτάσει στα 30 ευρώ...
*
Με άλλα λόγια:
Σε μια περίοδο, που καλύπτει σχεδόν δύο δεκαετίες και κατά τη διάρκεια των οποίων ο ελληνικός λαός πολλαπλασίασε με τη δουλειά του την περίφημη «πίτα»,
από την κατά 5,5 φορές αύξηση του ΑΕΠ της χώρας, το αποτέλεσμα ήταν τα κέρδη των καπιταλιστών να αυξηθούν κατά 28 φορές (!)
ενώ
ο εργάτης με την «αύξηση» κατά 1 φορά του κατώτατου μισθού του, έφτασε να ζει σε συνθήκες που σε αποπληθωρισμένες τιμές ισοδυναμούν με το ότι η αγοραστική του δύναμη έπεσε στα επίπεδα του 1985!
*
Να λοιπόν, ποιοι παράγουν και ποιοι δημιουργούν (οι εργαζόμενοι),
να ποιοι απομυζούν και σφετερίζονται αυτόν τον αμύθητο πλούτο (οι καπιταλιστές)
και να γιατί τα αφεντικά, ντόπια και ξένα, για να τους κάνουν τη «δουλειά» τους, αμείβουν τόσο πλουσιοπάροχα τους οικονομικούς και πολιτικούς μπιστικούς τους (τα «γκόλντεν μπόις» τους)...
Οτι για το ξεπέρασμα της κρίσης «πρέπει» όλοι να συμβάλουμε.
Οτι όταν θα έρθει η ανάκαμψη, τότε όλοι θα δρέψουμε τους καρπούς της νέας «ανάπτυξης» που «θα κατανεμηθούν δίκαια».
*
Πόση αλήθεια υπάρχει στα παραπάνω;
Τόση όση αποτυπώνεται στα επίσημα στοιχεία για το πώς κατανεμήθηκε ο πλούτος που δημιούργησαν οι εργαζόμενοι όλα τα προηγούμενα χρόνια.
Δηλαδή, καμία!
*
Ιδού πώς διαμορφώθηκε η κατάσταση από το 1990 μέχρι το 2007, πριν δηλαδή εκδηλωθεί η κρίση και ενώ στο μεσοδιάστημα η Ελλάδα συνυπέγραψε τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, τη Συνθήκη της Λισαβόνας, εντάχθηκε στην ΟΝΕ και εισήγαγε το ευρώ:
-Το 1990 το ΑΕΠ της χώρας ήταν 38 δισ. ευρώ. Το 2007 ανήλθε στα 208 δισ. Δηλαδή, αυξήθηκε κατά 5,5 φορές.
-Το 1990 - σύμφωνα με τα στοιχεία του «ICAP» - τα κέρδη των επιχειρήσεων (ΑΕ και ΕΠΕ) ήταν 575 εκατομμύρια ευρώ. Το 2007 τα κέρδη των επιχειρήσεων είχαν εκτιναχτεί στα 16 δισ. ευρώ. Δηλαδή, αυξήθηκαν κατά 28 φορές.
-Το 1990 το ποσοστό των κερδών των επιχειρήσεων σε σχέση με το ΑΕΠ ήταν 1,5%. Το 2007 το ποσοστό των κερδών των επιχειρήσεων ανήλθε στο 7,7% του ΑΕΠ. Που σημαίνει ότι αυξήθηκε πάνω από 5 φορές, ισόποσα δηλαδή προς την αύξηση του ΑΕΠ.
-Το 1990, το βασικό ημερομίσθιο του ανειδίκευτου εργάτη ήταν 15 ευρώ. Το 2007 το βασικό μεροκάματο μόλις και μετά βίας είχε φτάσει στα 30 ευρώ...
*
Με άλλα λόγια:
Σε μια περίοδο, που καλύπτει σχεδόν δύο δεκαετίες και κατά τη διάρκεια των οποίων ο ελληνικός λαός πολλαπλασίασε με τη δουλειά του την περίφημη «πίτα»,
από την κατά 5,5 φορές αύξηση του ΑΕΠ της χώρας, το αποτέλεσμα ήταν τα κέρδη των καπιταλιστών να αυξηθούν κατά 28 φορές (!)
ενώ
ο εργάτης με την «αύξηση» κατά 1 φορά του κατώτατου μισθού του, έφτασε να ζει σε συνθήκες που σε αποπληθωρισμένες τιμές ισοδυναμούν με το ότι η αγοραστική του δύναμη έπεσε στα επίπεδα του 1985!
*
Να λοιπόν, ποιοι παράγουν και ποιοι δημιουργούν (οι εργαζόμενοι),
να ποιοι απομυζούν και σφετερίζονται αυτόν τον αμύθητο πλούτο (οι καπιταλιστές)
και να γιατί τα αφεντικά, ντόπια και ξένα, για να τους κάνουν τη «δουλειά» τους, αμείβουν τόσο πλουσιοπάροχα τους οικονομικούς και πολιτικούς μπιστικούς τους (τα «γκόλντεν μπόις» τους)...
Αναδημοσίευση από εδώ:... και τα αφεντικά τους (Ριζοσπάστης:Τετάρτη 24 Φλεβάρη 2010).
23/2/10
NO PASARAN! Παλλαϊκός-πανεργατικός αγώνας μέχρι τη νίκη!
ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ στις 24 ΦΛΕΒΑΡΗ.Ο λαός και η εργατική τάξη της χώρας μας βρίσκονται μπροστά σε ιστορικές εξελίξεις. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μαζί με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις δυνάμεις του κεφαλαίου, τους επιχειρηματίες και τους τραπεζίτες επιτίθενται στους εργαζόμενους, την νεολαία και ολόκληρη την κοινωνία. Με αφορμή την οικονομική κρίση προσπαθούν να αναιρέσουν όσες κατακτήσεις έχουν μείνει για τους εργαζομένους και να επιβάλουν συνθήκη άγριας εκμετάλλευσης.
ΚΑΤΩ Η «ΤΡΙΜΕΡΗΣ ΚΑΤΟΧΗ»!
Εδώ και μήνες οι εργαζόμενοι και η κοινωνία βομβαρδίζονται χωρίς έλεος από την κυβέρνηση, την ΝΔ το ΛΑΟΣ, και τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ για την ανάγκη να κάνουμε θυσίες, ‘για να πειστούν οι αγορές’, ‘για να γίνουμε αξιόπιστοι’, ‘για να μας βοηθήσει η ΕΕ’, ‘για να μην πέσουμε στα νύχια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου’. Και τώρα βρισκόμαστε κάτω από ‘τριμερή εποπτεία’, μια πραγματική τριμερή κατοχή, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου! Ακόμα χειρότερα: Με βάση την ‘Συνθήκη της Λισαβόνας’ όταν μια χώρα μπει σε "επιτήρηση" τότε οι υπουργοί οικονομικών των υπολοίπων μπορούν να αποφασίζουν για την πολιτική που θα ακολουθήσει μόνοι τους, χωρίς καν την παρουσία της! Αυτό απειλούν να κάνουν τώρα προκειμένου να καταργήσουν τον 13ο μισθό και να πάρουν τα νέα βάρβαρα μέτρα.
Η ΕΕ λειτουργεί σήμερα ως μια πραγματική χούντα των δυνάμεων του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, έτοιμη να καταργήσει κάθε έννοια δικαιωμάτων, αλλά και κάθε έννοια δημοκρατίας για τους εργαζομένους. Δεν υπάρχει άλλη λύση παρά η απειθαρχία απέναντι στην ΕΕ, ο δρόμος της ρήξης και της αντικαπιταλιστικής αποδέσμευσης.
ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ: ΟΡΓΑΝΩΤΗΣ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΜΕ ΑΛΛΟΘΙ ΤΙΣ ‘ΑΓΟΡΕΣ’!
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να πείσει ότι υποχρεώνεται να πάρει σκληρά μέτρα παρά τη θέλησή της. Όμως τα μέτρα δεν είναι αναγκαστικές προσαρμογές αλλά σταθερές επιδιώξεις του ΣΕΒ, πάγια αιτήματα των τραπεζιτών και του κεφαλαίου, θέσεις του ΠΑΣΟΚ στο πρόγραμμά του. Η τρομαχτική μισθολογική λιτότητα, η απελευθέρωση των απολύσεων, η δουλειά μέχρι θανάτου, η κατάργηση του αναδιανεμητικού χαρακτήρα του ασφαλιστικού συστήματος, οι σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις αποτελούν τον πυρήνα της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ, έκφραση της πλήρους συμμόρφωσής του με το κεφάλαιο και τις αγορές. Γι’ αυτό και φτιάχνει ένα πραγματικό «μαύρο μέτωπο», με ΝΔ και ΛΑΟΣ.
Η ΛΥΣΗ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΛΑΪΚΩΝ ΣΤΡΩΜΑΤΩΝ.
Σήμερα πρέπει να γυρίσουμε την πλάτη σε όλα τα παπαγαλάκια του συστήματος που μιλούν για ‘οδυνηρά αλλά αναγκαία μέτρα’. Πρέπει να αγωνιστούμε κατά του κεφαλαίου και της ΕΕ, κατά της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και των συνοδοιπόρων της ΝΔ και ΛΑΟΣ, με στόχο την ανατροπή του αντιδραστικού «προγράμματος σταθερότητας και ανάπτυξης», την υπεράσπιση και διεύρυνση των εργατικών και λαϊκών κατακτήσεωνΗ λύση βρίσκεται στην ανάπτυξη της αποφασιστικής ενιαίας πάλης για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας, τον κλονισμό της κυριαρχίας των δυνάμεων του κεφαλαίου και της ΕΕ και τελικά την ανατροπή τους. Διεκδικούμε:
· Στάση πληρωμών στο τοκογλυφικό χρέος και όχι στους μισθούς και τις συντάξεις. Μέσα στο 2010 το ελληνικό δημόσιο θα πληρώσει 13 δις ευρώ για τόκους και άλλα 19,5 δις θα «επιστραφούν» στους τραπεζίτες ως χρεολύσια. Με άλλα λόγια από τα 55 δις που θέλει να δανειστεί τα 32,5 θα πάνε κατευθείαν πίσω στις τσέπες του Λάτση, του Βγενόπουλου, του Κωστόπουλου και των άλλων τραπεζιτών εντός κι εκτός συνόρων. Ουσιαστικά, το ελληνικό κράτος δανείζεται για να ξεπληρώσει τα προηγούμενα δάνεια σε ένα ατέλειωτο φαύλο κύκλο που πρέπει να σπάσει!
· Να φορολογηθεί το κεφάλαιο, οι τράπεζες και οι επιχειρηματίες. Τα φορολογικά βάρη πέφτουν, δεκαετίες τώρα, σχεδόν αποκλειστικά στις πλάτες των εργαζομένων και των συνταξιούχων. Οι εφοπλιστές και οι παράκτιες εταιρείες εξαιρούνται από κάθε φορολογία. Η εκκλησία το ίδιο. Την τετραετία 2004 – 2008 χαρίστηκαν πάνω από 9 δις € σε περίπου 50.000 επιχειρήσεις.
· Να κοπούν οι εξοπλισμοί και όχι τα επιδόματα. Η Ελλάδα με τις στρατιωτικές δαπάνες να ανέρχονται σε 3 έως 4% του ΑΕΠ, είναι ο δεύτερος στην Ευρώπη και πέμπτος στον κόσμο μεγαλύτερος εισαγωγέας όπλων! Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αγόρασε ήδη γαλλικές φρεγάτες αξίας 3 δις €, για να εξασφαλίσει ‘την πολιτική στήριξη στις επιλογές της, ενώ είναι έτοιμη να προχωρήσει σε νέα εξοπλιστικά προγράμματα ύψους 10 δις ευρώ για την επόμενη δεκαετία. Ανακοινώνει πάγωμα προσλήψεων στο δημόσιο, αλλά είναι έτοιμα να προσλάβει χιλιάδες επαγγελματίες οπλίτες.
· Εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, των επιχειρήσεων που κλείνουν και των μεγάλων επιχειρήσεων, που πρέπει να είναι δημόσιες, με εργατικό, λαϊκό έλεγχο. Οι έξι μεγάλες ελληνικές τράπεζες το 2008 είχαν συνολικά κέρδη 4,8 δισεκατομμύρια Ευρώ και πλήρωσαν φόρο 336 εκατομμύρια, το 7% των κερδών τους. Σώθηκαν από την χρεοκοπία χάρις στα «πακέτα στήριξης» των 28 δις και τώρα κερδοσκοπούν ασύστολα με το χρέος δανειζόμενες με 1% από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και δανείζοντας τοκογλυφικά το ελληνικό δημόσιο!
· Να καλυτερεύσουμε άμεσα την ζωή μας, να πάρουμε τον πλούτο που μας ανήκει. Ο κοινωνικός πλούτος αυξάνεται, αλλά οι εργαζόμενοι που τον παράγουν καρπώνονται όλο και λιγότερα. Σύμφωνα με τα δικά τους στοιχεία τα 12 τελευταία χρόνια το ΑΕΠ στην Ελλάδα αυξήθηκε 60%, αλλά οι μισθωτοί κερδίζουν όλο και λιγότερα. Διεκδικούμε ριζικές αυξήσεις στους μισθούς, 1400 € κατώτερος μισθός. Άμεση μείωση των ωρών εργασίας για ανακούφιση από την ανεργία που καλπάζει. Μόνιμη, σταθερή δουλειά για όλους. Απαγόρευση των απολύσεων. Καμιά ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων!
· Δημόσιο ενιαίο ασφαλιστικό σύστημα. Σύνταξη στα 58 για τους άντρες, στα 55 για τις γυναίκες, 5 χρόνια λιγότερο για τα βαρέα και ανθυγιεινά. Να καταργηθεί το αντιασφαλιστικό οπλοστάσιο (ν. Σιούφα, Ρέπα, Πετραλιά). Να επιστραφούν τα κλεμμένα στα ταμεία. Να χτυπηθεί η αδήλωτη εργασία, η κρατική και ιδιωτική εισφοροδιαφυγή.
· Ανυπακοή / ρήξη με την ΕΕ-ΟΝΕ, τις συνθήκες (Μάαστριχτ, Λισαβόνα) και τους μηχανισμούς της. Αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από την ΟΝΕ και την ΕΕ. Δεν υπάρχει μέλλον για τους εργαζόμενους στα πλαίσια της ΟΝΕ, της ΕΕ και της κυρίαρχης πολιτικής.
Εδώ και μήνες οι εργαζόμενοι και η κοινωνία βομβαρδίζονται χωρίς έλεος από την κυβέρνηση, την ΝΔ το ΛΑΟΣ, και τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ για την ανάγκη να κάνουμε θυσίες, ‘για να πειστούν οι αγορές’, ‘για να γίνουμε αξιόπιστοι’, ‘για να μας βοηθήσει η ΕΕ’, ‘για να μην πέσουμε στα νύχια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου’. Και τώρα βρισκόμαστε κάτω από ‘τριμερή εποπτεία’, μια πραγματική τριμερή κατοχή, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου! Ακόμα χειρότερα: Με βάση την ‘Συνθήκη της Λισαβόνας’ όταν μια χώρα μπει σε "επιτήρηση" τότε οι υπουργοί οικονομικών των υπολοίπων μπορούν να αποφασίζουν για την πολιτική που θα ακολουθήσει μόνοι τους, χωρίς καν την παρουσία της! Αυτό απειλούν να κάνουν τώρα προκειμένου να καταργήσουν τον 13ο μισθό και να πάρουν τα νέα βάρβαρα μέτρα.
Η ΕΕ λειτουργεί σήμερα ως μια πραγματική χούντα των δυνάμεων του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, έτοιμη να καταργήσει κάθε έννοια δικαιωμάτων, αλλά και κάθε έννοια δημοκρατίας για τους εργαζομένους. Δεν υπάρχει άλλη λύση παρά η απειθαρχία απέναντι στην ΕΕ, ο δρόμος της ρήξης και της αντικαπιταλιστικής αποδέσμευσης.
ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ: ΟΡΓΑΝΩΤΗΣ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΜΕ ΑΛΛΟΘΙ ΤΙΣ ‘ΑΓΟΡΕΣ’!
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να πείσει ότι υποχρεώνεται να πάρει σκληρά μέτρα παρά τη θέλησή της. Όμως τα μέτρα δεν είναι αναγκαστικές προσαρμογές αλλά σταθερές επιδιώξεις του ΣΕΒ, πάγια αιτήματα των τραπεζιτών και του κεφαλαίου, θέσεις του ΠΑΣΟΚ στο πρόγραμμά του. Η τρομαχτική μισθολογική λιτότητα, η απελευθέρωση των απολύσεων, η δουλειά μέχρι θανάτου, η κατάργηση του αναδιανεμητικού χαρακτήρα του ασφαλιστικού συστήματος, οι σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις αποτελούν τον πυρήνα της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ, έκφραση της πλήρους συμμόρφωσής του με το κεφάλαιο και τις αγορές. Γι’ αυτό και φτιάχνει ένα πραγματικό «μαύρο μέτωπο», με ΝΔ και ΛΑΟΣ.
Η ΛΥΣΗ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΛΑΪΚΩΝ ΣΤΡΩΜΑΤΩΝ.
Σήμερα πρέπει να γυρίσουμε την πλάτη σε όλα τα παπαγαλάκια του συστήματος που μιλούν για ‘οδυνηρά αλλά αναγκαία μέτρα’. Πρέπει να αγωνιστούμε κατά του κεφαλαίου και της ΕΕ, κατά της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και των συνοδοιπόρων της ΝΔ και ΛΑΟΣ, με στόχο την ανατροπή του αντιδραστικού «προγράμματος σταθερότητας και ανάπτυξης», την υπεράσπιση και διεύρυνση των εργατικών και λαϊκών κατακτήσεωνΗ λύση βρίσκεται στην ανάπτυξη της αποφασιστικής ενιαίας πάλης για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας, τον κλονισμό της κυριαρχίας των δυνάμεων του κεφαλαίου και της ΕΕ και τελικά την ανατροπή τους. Διεκδικούμε:
· Στάση πληρωμών στο τοκογλυφικό χρέος και όχι στους μισθούς και τις συντάξεις. Μέσα στο 2010 το ελληνικό δημόσιο θα πληρώσει 13 δις ευρώ για τόκους και άλλα 19,5 δις θα «επιστραφούν» στους τραπεζίτες ως χρεολύσια. Με άλλα λόγια από τα 55 δις που θέλει να δανειστεί τα 32,5 θα πάνε κατευθείαν πίσω στις τσέπες του Λάτση, του Βγενόπουλου, του Κωστόπουλου και των άλλων τραπεζιτών εντός κι εκτός συνόρων. Ουσιαστικά, το ελληνικό κράτος δανείζεται για να ξεπληρώσει τα προηγούμενα δάνεια σε ένα ατέλειωτο φαύλο κύκλο που πρέπει να σπάσει!
· Να φορολογηθεί το κεφάλαιο, οι τράπεζες και οι επιχειρηματίες. Τα φορολογικά βάρη πέφτουν, δεκαετίες τώρα, σχεδόν αποκλειστικά στις πλάτες των εργαζομένων και των συνταξιούχων. Οι εφοπλιστές και οι παράκτιες εταιρείες εξαιρούνται από κάθε φορολογία. Η εκκλησία το ίδιο. Την τετραετία 2004 – 2008 χαρίστηκαν πάνω από 9 δις € σε περίπου 50.000 επιχειρήσεις.
· Να κοπούν οι εξοπλισμοί και όχι τα επιδόματα. Η Ελλάδα με τις στρατιωτικές δαπάνες να ανέρχονται σε 3 έως 4% του ΑΕΠ, είναι ο δεύτερος στην Ευρώπη και πέμπτος στον κόσμο μεγαλύτερος εισαγωγέας όπλων! Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αγόρασε ήδη γαλλικές φρεγάτες αξίας 3 δις €, για να εξασφαλίσει ‘την πολιτική στήριξη στις επιλογές της, ενώ είναι έτοιμη να προχωρήσει σε νέα εξοπλιστικά προγράμματα ύψους 10 δις ευρώ για την επόμενη δεκαετία. Ανακοινώνει πάγωμα προσλήψεων στο δημόσιο, αλλά είναι έτοιμα να προσλάβει χιλιάδες επαγγελματίες οπλίτες.
· Εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, των επιχειρήσεων που κλείνουν και των μεγάλων επιχειρήσεων, που πρέπει να είναι δημόσιες, με εργατικό, λαϊκό έλεγχο. Οι έξι μεγάλες ελληνικές τράπεζες το 2008 είχαν συνολικά κέρδη 4,8 δισεκατομμύρια Ευρώ και πλήρωσαν φόρο 336 εκατομμύρια, το 7% των κερδών τους. Σώθηκαν από την χρεοκοπία χάρις στα «πακέτα στήριξης» των 28 δις και τώρα κερδοσκοπούν ασύστολα με το χρέος δανειζόμενες με 1% από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και δανείζοντας τοκογλυφικά το ελληνικό δημόσιο!
· Να καλυτερεύσουμε άμεσα την ζωή μας, να πάρουμε τον πλούτο που μας ανήκει. Ο κοινωνικός πλούτος αυξάνεται, αλλά οι εργαζόμενοι που τον παράγουν καρπώνονται όλο και λιγότερα. Σύμφωνα με τα δικά τους στοιχεία τα 12 τελευταία χρόνια το ΑΕΠ στην Ελλάδα αυξήθηκε 60%, αλλά οι μισθωτοί κερδίζουν όλο και λιγότερα. Διεκδικούμε ριζικές αυξήσεις στους μισθούς, 1400 € κατώτερος μισθός. Άμεση μείωση των ωρών εργασίας για ανακούφιση από την ανεργία που καλπάζει. Μόνιμη, σταθερή δουλειά για όλους. Απαγόρευση των απολύσεων. Καμιά ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων!
· Δημόσιο ενιαίο ασφαλιστικό σύστημα. Σύνταξη στα 58 για τους άντρες, στα 55 για τις γυναίκες, 5 χρόνια λιγότερο για τα βαρέα και ανθυγιεινά. Να καταργηθεί το αντιασφαλιστικό οπλοστάσιο (ν. Σιούφα, Ρέπα, Πετραλιά). Να επιστραφούν τα κλεμμένα στα ταμεία. Να χτυπηθεί η αδήλωτη εργασία, η κρατική και ιδιωτική εισφοροδιαφυγή.
· Ανυπακοή / ρήξη με την ΕΕ-ΟΝΕ, τις συνθήκες (Μάαστριχτ, Λισαβόνα) και τους μηχανισμούς της. Αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από την ΟΝΕ και την ΕΕ. Δεν υπάρχει μέλλον για τους εργαζόμενους στα πλαίσια της ΟΝΕ, της ΕΕ και της κυρίαρχης πολιτικής.
ΕΝΙΑΙΑ ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΛΑΪΚΩΝ ΣΤΡΩΜΑΤΩΝ – ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ!
Απέναντι στην κήρυξη πολέμου από την ΕΕ, τις δυνάμεις του κεφαλαίου και το μαύρο μέτωπο ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ χρειάζεται να αντιτάξουμε την πιο πλατιά συσπείρωση αγώνα και ανατροπής για την υπεράσπιση και διεύρυνση των δικαιωμάτων, την ανατροπή του προγράμματος σταθερότητας και της κυβερνητικής πολιτικής, τη ρήξη με τις πολιτικές της ΕΕ. Σήμερα δεν έχουν θέση ούτε ταλαντεύσεις, ούτε αυταπάτες για τυχόν ‘ευνοϊκότερη μεταχείριση’, ούτε παραταξιακές διασπαστικές αγκυλώσεις. Με αγωνιστική ταξική ενότητα στα σωματεία, στις απεργίες, στις διαδηλώσεις μπορούμε να νικήσουμε!
ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ!
Μα λένε ότι τα μέτρα είναι μονόδρομος. Εμείς απαντάμε ότι υπάρχει και άλλος δρόμος: ο ανυποχώρητος αγώνας των ίδιων των εργαζομένων, με απεργίες που θα κλιμακώνονται και θα έχουν πραγματικό κόστος για την κυβέρνηση και τους εργοδότες, με μαζικές γενικές συνελεύσεις, με απεργιακές επιτροπές αγώνα, με αγωνιστικό συντονισμό των ίδιων των σωματείων και των ομοσπονδιών Δεν έχουμε καμιά εμπιστοσύνη στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και δεν ξεχνάμε ότι η ΓΣΕΕ έλειψε από τις κινητοποιήσεις στις 17/12 και στις 10/2 ενώ ακόμη και τώρα αρνείται να καταγγείλει συνολικά το ‘πρόγραμμα σταθερότητας’.
Να γυρίσουμε την πλάτη στην ηττοπάθεια και τη μοιρολατρία. Να κλείσουμε τα αυτιά στις σειρήνες της συμμόρφωσης και της υποταγής. Να αναλογιστούμε ότι μπροστά στον ανυποχώρητο αγώνα καμιά πολιτική δεν μπορεί να αντέξει. Να θυμηθούμε τις νικηφόρες απεργίες ενάντια στο νόμο Γιαννίτση, την ανατροπή της συνταγματικής αναθεώρησης από το πανεκπαιδευτικό κίνημα, την εξέγερση του Δεκέμβρη. Στις 24/2 υψώνουμε ‘πύργο ατίθασο’ στη χούντα του κεφαλαίου και των τραπεζών. Και συνεχίζουμε!
ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ!
Μα λένε ότι τα μέτρα είναι μονόδρομος. Εμείς απαντάμε ότι υπάρχει και άλλος δρόμος: ο ανυποχώρητος αγώνας των ίδιων των εργαζομένων, με απεργίες που θα κλιμακώνονται και θα έχουν πραγματικό κόστος για την κυβέρνηση και τους εργοδότες, με μαζικές γενικές συνελεύσεις, με απεργιακές επιτροπές αγώνα, με αγωνιστικό συντονισμό των ίδιων των σωματείων και των ομοσπονδιών Δεν έχουμε καμιά εμπιστοσύνη στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και δεν ξεχνάμε ότι η ΓΣΕΕ έλειψε από τις κινητοποιήσεις στις 17/12 και στις 10/2 ενώ ακόμη και τώρα αρνείται να καταγγείλει συνολικά το ‘πρόγραμμα σταθερότητας’.
Να γυρίσουμε την πλάτη στην ηττοπάθεια και τη μοιρολατρία. Να κλείσουμε τα αυτιά στις σειρήνες της συμμόρφωσης και της υποταγής. Να αναλογιστούμε ότι μπροστά στον ανυποχώρητο αγώνα καμιά πολιτική δεν μπορεί να αντέξει. Να θυμηθούμε τις νικηφόρες απεργίες ενάντια στο νόμο Γιαννίτση, την ανατροπή της συνταγματικής αναθεώρησης από το πανεκπαιδευτικό κίνημα, την εξέγερση του Δεκέμβρη. Στις 24/2 υψώνουμε ‘πύργο ατίθασο’ στη χούντα του κεφαλαίου και των τραπεζών. Και συνεχίζουμε!
ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ!
ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ!
ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
