Βάλια Κάλντα.

Γεφύρι Παλαιοκαρυάς Τρικάλων.

Γυάλινος κόσμος.

Γυάλινος Κόσμος

Καζαντζίδης Στέλιος
Μουσική: Καλδάρας Απόστολος
Στίχοι: Παπαγιαννοπούλου Ευτυχία

Ποιός θα μου δώσει δύναμη
Τον κόσμο αυτό ν' αλλάξω
Να φτιάξω όμορφες καρδιές
Μεγάλες και πονετικές
Τις σκάρτες να πετάξω
Να σου δώσω μια να σπάσεις
Αχ βρε κόσμε γυάλινε
Και να φτιάξω μια καινούρια
Κοινωνία άλληνε.
Να φτιάξω φίλο αληθινό, τον φίλο να πονάει
Τα βάσανα και οι καημοί να λείψουνε απ' τη ζωή
κι όμορφη να κυλάει
Να σου δώσω μια να σπάσεις
Αχ βρε κόσμε γυάλινε
Και να φτιάξω μια καινούρια
Κοινωνία άλληνε.
Και στης γυναίκας την καρδιά, να βάλω λίγη μπέσα
να της ανάψω μια φωτιά, να καταστρέψω την ψευτιά
που 'χει στα στήθια μέσα
Να σου δώσω μια να σπάσεις
Αχ βρε κόσμε γυάλινε
Και να φτιάξω μια καινούρια
Κοινωνία άλληνε.

Δελφοί.

Iσπανία-Sant Feliu de Barruera.

New Zealand - Mount Cook.

Bora-Bora.

Salzburg.

ΜΑΚΡΙΑ ΑΠ' ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ.

Θα φύγω ένα πρωί μακριά απ' τα ψέματα!

Μουσική: Νίκος Λαβράνος
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου

Θα φύγω ένα πρωί μακριά απ' τα ψέματα
προτού με κλείσουν πάλι συρματοπλέγματα,
θα αφήσω μες το χτες τους καθοδηγητές,
σε πεθαμένο κόσμο φονιάδες και ληστές.
θα αφήσω πίσω μου κοπάδια όσους πεινούν
με ταξικές ανάγκες που θα τους τυραννούν.
Φίλοι εσείς της ερημιάς δεν είναι κόσμος τούτος για μας,
χρόνια το αίμα ενός λαού καθρέφτης είναι τ' ουρανού.
Θα αφήσω ένα πρωί τη διαλεκτική,
θα φύγω και θ' αρχίσω δουλειά και πρακτική,
γιατί πολλοί σιωπούν και κείνοι που μιλούν
στην ίδια τους πατρίδα σαν πρόσφυγες ρωτούν
ποιο κόμμα το μπορεί τον ουρανό να πιει
τη θάλασσα να κλείσει στου ανθρώπου την ψυχή.
Φίλοι εσείς της ερημιάς δεν είναι κόσμος τούτος για μας,
χρόνια το αίμα ενός λαού καθρέφτης είναι τ' ουρανού.
Θα φύγω ένα πρωί να βρω το τέρμα μου
και δόξα άλλου κόσμου να μπει στο αίμα μου,
το ρούχο μιας γενιάς το μάυρο ντύθηκα,
μα τώρα φεύγω μόνος όπως γεννήθηκα,
και φεύγω δυνατός μακριά απ' τα ψέματα,
προτού με κλείσουν πάλι συρματοπλέγματα...

ΑΘΗΝΑ.

Αθήνα.

Μουσική: Χρήστος Γκάρτζος
Στίχοι: Σώτια Τσώτου

Ξέρω μια πόλη που η άσφαλτος καίει
και δέντρου σκιά δε θα βρεις,
μεγάλη ιστορία, προγόνοι σπουδαίοι,
λυχνάρι και τάφος της γης.
Θυμίζεις Αθήνα γυναίκα που κλαίει
γιατί δεν τη θέλει κανείς.
Αθήνα, Αθήνα πεθαίνω μαζί σου,
πεθαίνεις μαζί μου κι εσύ.
Ξέρω μια πόλη στη νέα Σαχάρα,
μια έρημο όλο μπετό.
οι ξένοι οι στόλοι, λαθραία τσιγάρα,
παιδιά που δεν ξέρουν κρυφτό.
Θυμίζεις Αθήνα γυναίκα που κλαίει,
γιατί δεν τη θέλει κανείς.
Αθήνα, Αθήνα πεθαίνω μαζί σου.
πεθαίνεις μαζί μου κι εσύ.
Ξέρω μια πόλη στη γη της Αβύσσου,
κουρσάρων κι ανέμων νησί,
στης Πλάκας τους δρόμους πουλάς το κορμί σου
για ένα ποτήρι κρασί.
Θυμίζεις Αθήνα γυναίκα που κλαίει
γιατί δεν τη θέλει κανείς,
Αθήνα, Αθήνα πεθαίνω μαζί σου
πεθαίνεις μαζί μου κι εσύ.

Ο αετός, η καλιακούδα και ο βοσκός.

Ένας αετός πέταξε ορμητικά από κάποιο ψηλό βράχο και αρπαξε ένα αρνί.

Μια καλιακούδα,που τον είδε, ήθελε από ζήλια να τον μιμηθεί.

Έκανε λοιπόν μια βουτιά με τον έντονο συριστικό ήχο των φτερών της και όρμησε πάνω σ’ένα κριάρι. Καθώς όμως χώθηκαν τα νύχια της στα μαλλιά του και δεν μπορούσε να αποσπασθεί,άρχισε να φτερουγίζει,ωσότου ο βοσκός, που αντιλήφτηκε τι γινόταν, έτρεξε και την έπιασε.

Έκοψε τις άκρες των φτερών της και, μόλις βράδιασε, την πήγε στα παιδιά του. Όταν αυτά τον ρωτούσαν τι πουλί είναι, απάντησε:

«Όπως εγώ ξέρω με σιγουριά, είναι καλιακούδα, όπως,όμως, θέλει η ίδια, αετός».

Μύθος Αισώπου.

Καταφύγιο Ναυπακτίας.

Το 'ξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου

Μονή Δαμάστας.

Μπαμπαλιό.

Λίμνη Αμβρακία.

Στο βάθος το βουνό Πεταλάς.

Μεγάλη Λομποτινά Κραβάρων.

Άνω Χώρα Ναυπακτίας.

Μηλιά Ναυπακτίας.

Μικρό Χωριό.

Στα ριζά του Βελουχιού...

Σαρακατσάνικες καλύβες.

Παλαιό γεφύρι στ' Άγραφα.