..jpg)
.jpg)
13/5/09
Σώστε τα Δελφίνια της Λευκάδας...
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΤΙΚΗ ΥΠΕΡΑΛΙΕΥΣΗ!
Προστασία της Θαλάσσιας Βιοποικιλότητας.
Τα γριγρι εξαφάνισαν τα δελφίνια του Ιονίου.
Μειώθηκαν σε 15 από 150 τα δελφίνια σε μόλις 10 χρόνια
Γρι-γρι, μηχανότρατες και βιντζότρατες προκαλούν τη μεγαλύτερη καταστροφή.
Γρι-γρι, μηχανότρατες και βιντζότρατες προκαλούν τη μεγαλύτερη καταστροφή.
Το Ιόνιο χάνει τα δελφίνια του... Μία από τις τελευταίες περιοχές της κεντρικής Μεσογείου, όπου συναντώνται κοινά δελφίνια, η θάλασσα του Ιονίου βρίσκεται αντιμέτωπη με τον άμεσο κίνδυνο του αφανισμού των σπάνιων δελφινιών από τα νερά της. Σύμφωνα με εντατική επιστημονική έρευνα που πραγματοποιήθηκε στην περιοχή, ο αριθμός των κοινών δελφινιών έχει μειωθεί από τα 150 στα 15 τα τελευταία δέκα χρόνια.
Η αρνητική τάση δεν θεωρείται συνέπεια μετανάστευσης ή μετακινήσεων ευρείας κλίμακας, αλλά αποδίδεται στην έλλειψη τροφής λόγω της υπεραλίευσης. Τη μεγαλύτερη καταστροφή φαίνεται πως προκαλούν τα γρι γρι, οι μηχανότρατες και οι βιντζότρατες. Στο πλαίσιο αυτό, 10 διεθνείς και 3 ελληνικές ερευνητικές και περιβαλλοντικές Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις απευθύνουν έκκληση ζητώντας την άμεση λήψη διαχειριστικών μέτρων της αλιείας προκειμένου να προστατευτεί ο σπάνιος οικισμός δελφινιών.
Συγκεκριμένα, ζητούν την αυστηρή εφαρμογή της νομοθεσίας και του Ευρωπαϊκού Κανονισμού για την πάταξη της παράνομης αλιείας, την επιβολή χρονικών περιορισμών στην αλιεία με γρι γρι και μηχανότρατα, την πλήρη απαγόρευση της βιντζότρατας και την υιοθέτηση πιο επιλεκτικών στατικών διχτυών από όλα τα σκάφη παράκτιας αλιείας.
Το βραχύρυγχο κοινό δελφίνι είναι ένα από τα τέσσερα είδη δελφινιών που ζουν στη χώρα μας και αποτελούσε κάποτε το πιο κοινό είδος κήτους της Μεσογείου. Παρ όλα αυτά, τα τελευταία 10 χρόνια έχει επισημανθεί η δραματική μείωση του πληθυσμού του.
Η θαλάσσια περιοχή ανατολικά της Λευκάδας και πέριξ του νησιού Κάλαμος ήταν ένας από τους τελευταίους θυλάκους πυκνής παρουσίας στη δυτική και ανατολική Μεσόγειο.
Τα κοινά δελφίνια είναι σπάνια ή απόντα από την κεντρική Μεσόγειο, συμπεριλαμβανομένης της ελληνικής τάφρου, της Αδριατικής, άλλων τμημάτων του Ιόνιου, ενώ λίγα ακόμη δελφίνια εντοπίζονται στον Κορινθιακό κόλπο.
Η συγκεκριμένη περιοχή του Ιονίου φιλοξενεί επίσης την απειλούμενη μεσογειακή φώκια και τη θαλάσσια χελώνα Καρέτα Καρέτα, ενώ αποτελεί περιοχή συγκέντρωσης γόνου μπακαλιάρου. Ως εκ τούτου έχει χαρακτηριστεί Τόπος Κοινοτικής Σημασίας NATURA 2000.
Απειλούνται με εξαφάνιση από τις ελληνικές θάλασσες προειδοποιούν οι ειδικοί.
Σε υψηλό κίνδυνο βρίσκονται τα δελφίνια που κολυμπούν στις ελληνικές θάλασσες, προειδοποιούν οι ειδικοί. Η ηχορρύπανση, η μόλυνση των υδάτων αλλά και η έλλειψη αλιευμάτων είναι οι τρεις βασικοί παράγοντες που απειλούν τα χαριτωμένα θηλαστικά. «Σε λίγα χρόνια, αν δεν λάβουμε τα μέτρα μας, εικόνες όπως αυτή με τα δελφίνια να κολυμπούν πλάι στα πλοία θα είναι απλά αναμνήσεις», λέει στα «ΝΕΑ» ο ερευνητής και υπεύθυνος θαλάσσιων ερευνών του Ινστιτούτου «Αρχιπέλαγος», κ. Θόδωρος Τσιμπίδης. Όπως επισημαίνει, παρόλο που δεν μπορεί να γίνει μία συνολική καταγραφή των δελφινιών στα ελληνικά ύδατα, την τελευταία δεκαετία υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι οι πληθυσμοί τους μειώνονται και μάλιστα με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Τα είδη των δελφινιών που είναι «μόνιμοι κάτοικοι» στις ελληνικές θάλασσες είναι: το ρινοδέλφινο, το οποίο είναι το πιο ζαβολιάρικο δελφίνι, αφού κάνει ζημιά στα δίχτυα των ψαράδων, το ζωνοδέλφινο, που είναι πελαγίσιο είδος, το σταχτοδέλφινο, το μεγαλύτερο από τα υπόλοιπα είδη δελφινιών και το κοινό δελφίνι, που συναντάται τώρα πια σε πολύ μικρές ομάδες και αυτές κυρίως στο Αιγαίο. «Από τις έρευνες που κάναμε το 1993 στην περιοχή μεταξύ Επτανήσων, Αιτωλοακαρνανίας και Πελοποννήσου υπήρχαν 150- 200 κοινά δελφίνια. Πριν από τέσσερα χρόνια μειώθηκαν στα 45 και φέτος είχαμε μόλις 8», τονίζει ο κ. Αλέξανδρος Φραντζής, πρόεδρος του Ινστιτούτου Κητολογικών Ερευνών «Πέλαγος».
Σε υψηλό κίνδυνο βρίσκονται τα δελφίνια που κολυμπούν στις ελληνικές θάλασσες, προειδοποιούν οι ειδικοί. Η ηχορρύπανση, η μόλυνση των υδάτων αλλά και η έλλειψη αλιευμάτων είναι οι τρεις βασικοί παράγοντες που απειλούν τα χαριτωμένα θηλαστικά. «Σε λίγα χρόνια, αν δεν λάβουμε τα μέτρα μας, εικόνες όπως αυτή με τα δελφίνια να κολυμπούν πλάι στα πλοία θα είναι απλά αναμνήσεις», λέει στα «ΝΕΑ» ο ερευνητής και υπεύθυνος θαλάσσιων ερευνών του Ινστιτούτου «Αρχιπέλαγος», κ. Θόδωρος Τσιμπίδης. Όπως επισημαίνει, παρόλο που δεν μπορεί να γίνει μία συνολική καταγραφή των δελφινιών στα ελληνικά ύδατα, την τελευταία δεκαετία υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι οι πληθυσμοί τους μειώνονται και μάλιστα με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Τα είδη των δελφινιών που είναι «μόνιμοι κάτοικοι» στις ελληνικές θάλασσες είναι: το ρινοδέλφινο, το οποίο είναι το πιο ζαβολιάρικο δελφίνι, αφού κάνει ζημιά στα δίχτυα των ψαράδων, το ζωνοδέλφινο, που είναι πελαγίσιο είδος, το σταχτοδέλφινο, το μεγαλύτερο από τα υπόλοιπα είδη δελφινιών και το κοινό δελφίνι, που συναντάται τώρα πια σε πολύ μικρές ομάδες και αυτές κυρίως στο Αιγαίο. «Από τις έρευνες που κάναμε το 1993 στην περιοχή μεταξύ Επτανήσων, Αιτωλοακαρνανίας και Πελοποννήσου υπήρχαν 150- 200 κοινά δελφίνια. Πριν από τέσσερα χρόνια μειώθηκαν στα 45 και φέτος είχαμε μόλις 8», τονίζει ο κ. Αλέξανδρος Φραντζής, πρόεδρος του Ινστιτούτου Κητολογικών Ερευνών «Πέλαγος».
Η κόκκινη λίστα.
Ο αριθμός των... ελληνικών δελφινιών, όπως αναφέρει, που ξεβράζονται στις ακτές όχι μόνο δεν μειώνεται αλλά αυξάνεται και μάλιστα με γεωμετρική πρόοδο. «Μόλις το τελευταίο δίμηνο είχαμε τουλάχιστον 15 περιστατικά σε ακτές από την Ικαρία μέχρι και τον Σαρωνικό. Θα πρέπει όμως να υπολογίσουμε ότι για κάθε δελφίνι που ξεβράζεται στην ακτή υπάρχουν άλλοι 30 με 35 θάνατοι δελφινιών που δεν τους παίρνουμε είδηση». Συμπληρώνει δε ότι το είδος των δελφινιών που βρίσκεται πρώτο στην κόκκινη λίστα των απειλούμενων ειδών του Διεθνούς Ινστιτούτου για τη διαφύλαξη του φυσικού περιβάλλοντος (ΙUCΝ) είναι το κοινό δελφίνι, ενώ «κόκκινη» περιοχή είναι το Ιόνιο Πέλαγος. Ο υπ΄ αριθμόν ένα κίνδυνος για τα δελφίνια είναι η ηχορρύπανση. «Τα δελφίνια επικοινωνούν μεταξύ τους με ήχους. Η μεταξύ τους επικοινωνία όμως πλέον είναι εξαιρετικά δύσκολη λόγω των σόναρ που χρησιμοποιούνται στα σκάφη και τα αποσυντονίζουν, με αποτέλεσμα να χάνονται από τις ομάδες τους», λέει η υδροβιολόγος του «Αρχιπελάγους», κ. Αναστασία Μήλιου. Δεν είναι όμως ο μοναδικός κίνδυνος για τα δελφίνια. «Η μόλυνση των υδάτων είναι μία από τις μεγαλύτερες απειλές για τα θαλάσσια θηλαστικά, καθώς συσσωρεύουν μεγάλες ποσότητες ρυπογόνων ουσιών μέσω της τροφικής αλυσίδας». Συμπληρώνει δε ότι και η έλλειψη αλιευμάτων είναι παράγοντας που συμβάλλει στη μείωση του πληθυσμού των δελφινιών. «Η κακή αλιεία και η υπεραλιεία που παρατηρείται στην Ελλάδα δεν αφήνει τροφικά αποθέματα για τα ζώα της θάλασσας».
Βασανισμός Ελέφαντα στο Τσίρκο Μassimo.
Τον βασανισμό των ζώων στα τσίρκο αναδεικνύει βίντεο σοκ, στο οποίο ελέφαντας εμφανίζεται να κακοποιείται στα παρασκήνιο τσίρκου που περιοδεύει αυτή την περίοδο στη Φλώρινα. Στα παρασκήνια από το τσίρκο MASSIMO, στην Φλώρινα, στις 2 Μαΐου, o εκπαιδευτής χτυπάει τον ελέφαντα που έκανε το λάθος να πεινάσει και του πληγιάζει το πίσω μέρος του αυτιού με γάντζο. Το ερασιτεχνικό βίντεο που έφθασε στην περιβαλλοντική οργάνωση Αρκτούρος καταγράφτηκε τυχαία από περαστικούς, οι οποίοι ήθελαν να βιντεοσκοπήσουν τον ελέφαντα. «Έχουμε και άλλα μέσα διασκέδασης. Ας μας λείψει το τσίρκο με ζώα» τονίζουν μέλη του Αρκτούρου, τα οποία διοργανώνουν καμπάνια με αίτημα: «Ελλάδα, χώρα ελεύθερη από τσίρκο με ζώα». Μέχρι τώρα έχουν συγκεντρώσει 20.000 υπογραφές. 
Τρίκλινο Βάλτου.
Το Τρίκλινον ή Τρίκλινο είναι Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Ινάχου με έκταση 26.659.Βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο της Επαρχίας Βάλτου του Νομού Αιτωλίας και Ακαρνανίας. Ήταν έδρα της πρώην κοινότητας Τρικλίνου.Το Τρίκλινο ονομαζόταν παλαιότερα Καρυές. Το 1840 εμφανίζεται με το όνομα Πριάντζα ως οικισμός του Δήμου Ιδομένης Βάλτου και το 1845 ως Πριάντσα (Φ.Ε.Κ.22 /18-12-1840 & Νόμος ΚΕ της 5-12-1845).Αποτελούσε ενιαία κοινότητα με την Αλευράδα. Η Αλευράδα με το Β.Δ. της 31-8-1911 αποσπάσθηκε από την κοινότητα Τρικλίνου (Φ.Ε.Κ. 261/12/τ.Α΄).Ο σημερινός πληθυσμός του Διαμερίσματος, σύμφωνα με την απογραφή του 2001, ανέρχεται σε 314 κατοίκους και βαίνει συνεχώς μειούμενος.Συνδέεται οδικά τόσο με την Ευρυτανία (μέσω της γέφυρας Τατάρνας, στην τεχνητή λίμνη των Κρεμαστών Αχελώου) όσο και με το Αγρίνιο και την Αμφιλοχία.
Μονή Σπηλιάς
Η Ιερά Κοινοβιακή Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Σπηλιάς υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων και βρίσκεται στον δήμο Ανατολικής Αργιθέας στο χωριό Κουμπουριανά . Η Ιερά Μονή είναι κτισμένη στην εξοχή ενός βράχου και σε υψόμετρο 1000 μέτρων . Κτήτορες της Ιεράς Μονής είναι δύο αδελφοί Αθανάσιος και Παρθένιος των οποίων η καταγωγή ήταν από το χωριό Στεφανιάδα . Αφορμή της ιδρύσεως της Ιεράς Μονής ήταν η εύρεση με θαυματουργικό τρόπο της εικόνος της Παναγίας της Οδηγήτριας.Στο χώρο της Μονής συναντάμε δύο Ναούς : Ο μικρότερος και παλαιότερος είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου και κτίστηκε το 1604. Ο μεγαλύτερος , που είναι και το καθολικό της Μονής, τιμάται στην μνήμη της Ζωοδόχου Πηγής .Είναι τρίκλητος βασιλική με τρούλο και κτίστηκε το 1736. Το τέμπλο του Ναού φιλοτεχνήθηκε το 1779 από τους αδελφούς τεχνίτες Γεώργιο και Ιωάννη. Στη Δεσποτική εικόνα του Χριστού ως Μεγάλου Αρχιερέως υπάρχει η επιγραφή: «Ελάχιστος Θεόδωρος αγιογράφος από την Μεγαλοβλαχίαν εκ κώμης Βουκουρέστι, Έτει ΑΨΛΖ ». Γύρω από του δύο Ναούς σώζονται κελιά και ο φρουριακός περίβολος.
Στην Ιερά Μονή φυλάσσεται η Θαυματουργός Εικόνα της Παναγίας της Σπηλαιώτισσας , έργο του Ευαγγελιστή Λουκά με σωρεία Θαυμάτων.
Η Ιερά μονή έπαιξε σημαντικό ρόλο στους αγώνες του 1821. Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης έκανε συχνά πολεμικές συσκέψεις και συμβούλια στην Ιερά Μονή, αφού η θέση της είχε ιδιαίτερη στρατηγική σημασία. Στην Ιερά Μονή είχε την έδρα της η Επαναστατική Κυβέρνηση στα 1867.
Τα τελευταία χρόνια με την οικονομική ενίσχυση των ευλαβών προσκυνητών η Ιερά Μονή αναστυλώνεται
Τα τελευταία χρόνια με την οικονομική ενίσχυση των ευλαβών προσκυνητών η Ιερά Μονή αναστυλώνεται
12/5/09
Ο δικός μας Μάης: Της Μνήμης και της Πάλης.
Οι φλόγες του Μάη
«Και στο τραπέζι της χαράς της πρώτης/ στης νίκης, στης ειρήνης τη γιορτή,/ ο Μπελογιάννης θάν' πανηγυριώτης/ με κόκκινο γαρίφαλο στ' αυτί»
(Δημήτρης Ραβάνης - Ρεντής)
Το Μάη του 1941, λίγες μέρες μετά απ' όταν τα γερμανικά στρατεύματα κατέλαβαν την Αθήνα (27/4), στη Θεσσαλονίκη νεαροί κομμουνιστές, κάνουν το πρώτο σαμποτάζ, ρίχνοντας χειροβομβίδες κατά σταθμευμένης σε όρχο στρατοπέδου γερμανικής φάλαγγας αυτοκινήτων. Με πρωτοβουλία των πρώτων πυρήνων του ΚΚΕ, εξορίστων από τη Φολέγανδρο, ιδρύεται η οργάνωση Εθνική Αλληλεγγύη. Συσπείρωσε 2.550.000 μέλη σ' όλη την Ελλάδα, ίδρυσε 2.000 ιατρεία, ιδρύματα για βοήθεια των θυμάτων του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα: «Στους δρόμους θα κριθεί το δίκιο/ στους δρόμους θα κριθεί ο σατράπης/ κι από τη σκληράδα θα φυτρώσει/ το νέο βλαστάρι της αγάπης». Στη «Μάχη της Κρήτης» ο κρητικός λαός πολεμάει ηρωικά με επικεφαλής στελέχη του ΚΚΕ. Μετά την κατάληψη, ο βασιλιάς παραδίδει φυλακισμένους κομμουνιστές στον κατακτητή. Εμφανίζονται οι πρώτες ένοπλες ομάδες σ' όλη την Ελλάδα, με τη σημαία του ΚΚΕ.
Το Μάη του 1942, ο θρυλικός Αρης Βελουχιώτης, δημιουργεί τον πρώτο αντάρτικο στρατό στη Στερεά Ελλάδα: «Λαμποκοπούν γυμνά σπαθιά/ πέφτουν ντουφέκια ανάρια/ ο Αρης κάνει πόλεμο/ μ' αντάρτες παλικάρια». Το Μάη του 1943 στον Πειραιά, ο Κώστας Λαζαρίδης, μέλος του ΚΚΕ, εκτελείται μαζί μ' άλλους αντιφασίστες πατριώτες. Την Πρωτομαγιά του 1944, η εκτέλεση 200 κομμουνιστών στο σκοπευτήριο της Καισαριανής από τα γερμανικά πολυβόλα, συγκλονίζει ολόκληρη την Ελλάδα. Ανάμεσά τους ήταν και εξόριστοι της Ακροναυπλίας: «Ακροναυπλία, Ακροναυπλία,/ μες στου φασισμού τη βία/ δεν σε λύγισε η πείνα,/ δε σε ρήμαξε η φωτιά/ Ακροναυπλία/ δε σε λύγισε η βία./ Κράτα! Η φλόγα δυναμώνει και σιμώνει η Λευτεριά» (Ποίηση: Νίκος Παπαπερικλής). Στις 14-27/5/44 στο χωριό Κορυσχάδες της Ευρυτανίας συνέρχεται η «Βουλή της Εθνικής Αντίστασης». Επικυρώνεται η ιδρυτική πράξη της ΠΕΕΑ (Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης). Ηταν η ιστορική συνέχεια της ανάπτυξης του λαϊκού κινήματος του ΕΑΜ και της ύπαρξης του μαχητικού τμήματος του στρατού του ΕΛΑΣ. Με νομοθετικές και θεσμικές λαϊκές δικαιοδοσίες αποσκοπούσε στην επίτευξη Εθνικής Λαϊκής Ενότητας, για την απελευθέρωση της Ελλάδας από το γερμανικό ζυγό. Ο λαός συμμετέχει για την ανάδειξη αντιπροσώπων. Ο λαός απ' όλη την Ελλάδα στέλνει αντιπροσώπους στις Κορυσχάδες. (Είχαν εκλεγεί από λαϊκές συνελεύσεις κατά τόπους). Γίνεται το πρώτο Υπουργικό Συμβούλιο. Είναι η κυβέρνηση του ελληνικού λαού. Αναλαμβάνει να χειριστεί επ' ωφελεία του σκλαβωμένου λαού, όλα τα φλέγοντα θέματα εσωτερικά, εξωτερικά: «Από τη στάχτη βγαίνεις ξανά/ ίδια γεννιέσαι πάντα νέα/ με τη σημαία της ΠΕΕΑ/ με τα βλαστάρια τα γενναία/ Ρούμελη, Θράκη, Κρήτη, Μοριάς/ Μακεδονία, Θεσσαλία/ στέλνουν τους γιούς σου της λευτεριάς γεμάτους δύναμη κι υγεία./ Του Ρήγα ο σπόρος φούντωσε πια/ έγινε φως/ χαρά κι ελπίδα/ να, οι αντάρτες από τα βουνά,/ των σκλάβων σπάν' την αλυσίδα (μας λευτερώνουν την πατρίδα). / Η ΠΕΕΑ τ' αγώνα παιδί/ τη λαϊκή ορμή φωτίζει,/ με τους συμμάχους όλοι μαζί,/ στη νέα μέρα που ροδίζει./ (Εμπρός και ο νέος κόσμος ανθίζει)». Ο Υμνος της ΠΕΕΑ, ακούγεται πρώτη φορά. Συμμετέχει μία χορωδία ανταρτο-ΕΠΟΝιτών, η μπάντα της ΧΙΙΙ Μεραρχίας του ΕΛΑΣ (με εφτά μουσικά όργανα), υπό τη Διεύθυνση του Αλέκου Ξένου (1912 - 1995).
Αυτός ο ιστορικός Μάης, που είναι βαμμένος με αίμα και θυσίες των παιδιών της εργατικής τάξης - της Ελλάδας - μας συγκλονίζει. Γιατί είναι ο διαλεκτός μήνας της Ιστορίας του προλεταριάτου με κορυφαία εκδήλωση το Μάη του 1886 - στο Σικάγο: «Σκουπίστε τα δάκρυά σας εσείς που πάσχετε!/ Κάμετε καρδιά σκλάβοι!/ Σηκωθείτε!». Οι φλόγες του Μάη, φωτίζουν: «Κι ήταν Μάης μέσα κι έξω, όλο φως» (Βάρναλης)
Παναγιώτης ΚΑΡΑΒΑΣΙΛΗΣ
Το Μάη του 1942, ο θρυλικός Αρης Βελουχιώτης, δημιουργεί τον πρώτο αντάρτικο στρατό στη Στερεά Ελλάδα: «Λαμποκοπούν γυμνά σπαθιά/ πέφτουν ντουφέκια ανάρια/ ο Αρης κάνει πόλεμο/ μ' αντάρτες παλικάρια». Το Μάη του 1943 στον Πειραιά, ο Κώστας Λαζαρίδης, μέλος του ΚΚΕ, εκτελείται μαζί μ' άλλους αντιφασίστες πατριώτες. Την Πρωτομαγιά του 1944, η εκτέλεση 200 κομμουνιστών στο σκοπευτήριο της Καισαριανής από τα γερμανικά πολυβόλα, συγκλονίζει ολόκληρη την Ελλάδα. Ανάμεσά τους ήταν και εξόριστοι της Ακροναυπλίας: «Ακροναυπλία, Ακροναυπλία,/ μες στου φασισμού τη βία/ δεν σε λύγισε η πείνα,/ δε σε ρήμαξε η φωτιά/ Ακροναυπλία/ δε σε λύγισε η βία./ Κράτα! Η φλόγα δυναμώνει και σιμώνει η Λευτεριά» (Ποίηση: Νίκος Παπαπερικλής). Στις 14-27/5/44 στο χωριό Κορυσχάδες της Ευρυτανίας συνέρχεται η «Βουλή της Εθνικής Αντίστασης». Επικυρώνεται η ιδρυτική πράξη της ΠΕΕΑ (Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης). Ηταν η ιστορική συνέχεια της ανάπτυξης του λαϊκού κινήματος του ΕΑΜ και της ύπαρξης του μαχητικού τμήματος του στρατού του ΕΛΑΣ. Με νομοθετικές και θεσμικές λαϊκές δικαιοδοσίες αποσκοπούσε στην επίτευξη Εθνικής Λαϊκής Ενότητας, για την απελευθέρωση της Ελλάδας από το γερμανικό ζυγό. Ο λαός συμμετέχει για την ανάδειξη αντιπροσώπων. Ο λαός απ' όλη την Ελλάδα στέλνει αντιπροσώπους στις Κορυσχάδες. (Είχαν εκλεγεί από λαϊκές συνελεύσεις κατά τόπους). Γίνεται το πρώτο Υπουργικό Συμβούλιο. Είναι η κυβέρνηση του ελληνικού λαού. Αναλαμβάνει να χειριστεί επ' ωφελεία του σκλαβωμένου λαού, όλα τα φλέγοντα θέματα εσωτερικά, εξωτερικά: «Από τη στάχτη βγαίνεις ξανά/ ίδια γεννιέσαι πάντα νέα/ με τη σημαία της ΠΕΕΑ/ με τα βλαστάρια τα γενναία/ Ρούμελη, Θράκη, Κρήτη, Μοριάς/ Μακεδονία, Θεσσαλία/ στέλνουν τους γιούς σου της λευτεριάς γεμάτους δύναμη κι υγεία./ Του Ρήγα ο σπόρος φούντωσε πια/ έγινε φως/ χαρά κι ελπίδα/ να, οι αντάρτες από τα βουνά,/ των σκλάβων σπάν' την αλυσίδα (μας λευτερώνουν την πατρίδα). / Η ΠΕΕΑ τ' αγώνα παιδί/ τη λαϊκή ορμή φωτίζει,/ με τους συμμάχους όλοι μαζί,/ στη νέα μέρα που ροδίζει./ (Εμπρός και ο νέος κόσμος ανθίζει)». Ο Υμνος της ΠΕΕΑ, ακούγεται πρώτη φορά. Συμμετέχει μία χορωδία ανταρτο-ΕΠΟΝιτών, η μπάντα της ΧΙΙΙ Μεραρχίας του ΕΛΑΣ (με εφτά μουσικά όργανα), υπό τη Διεύθυνση του Αλέκου Ξένου (1912 - 1995).
Αυτός ο ιστορικός Μάης, που είναι βαμμένος με αίμα και θυσίες των παιδιών της εργατικής τάξης - της Ελλάδας - μας συγκλονίζει. Γιατί είναι ο διαλεκτός μήνας της Ιστορίας του προλεταριάτου με κορυφαία εκδήλωση το Μάη του 1886 - στο Σικάγο: «Σκουπίστε τα δάκρυά σας εσείς που πάσχετε!/ Κάμετε καρδιά σκλάβοι!/ Σηκωθείτε!». Οι φλόγες του Μάη, φωτίζουν: «Κι ήταν Μάης μέσα κι έξω, όλο φως» (Βάρναλης)
Παναγιώτης ΚΑΡΑΒΑΣΙΛΗΣ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
