Ο κόσμος ήταν πάντα γεμάτος μάγους. Άλλοι κρατούσαν ραβδιά, άλλοι διάβαζαν τα άστρα και άλλοι ψιθύριζαν λόγια που κανείς δεν καταλάβαινε. Το κοινό τους χάρισμα δεν ήταν η μαγεία, αλλά η ικανότητα να μετατρέπουν τον φόβο σε προσδοκία και την άγνοια σε αυθεντία.
Οι δεισιδαιμονίες είναι παράξενα καταφύγια. Εκεί βρίσκει η αβεβαιότητα μια εύκολη εξήγηση και η φαντασία μια θέση για να καθίσει. Πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που αναζητούν σημάδια στον ουρανό, χωρίς να κοιτούν τι συμβαίνει κάτω από τα πόδια τους.
Κάθε εποχή έχει τους μάγους της. Αλλάζει μόνο η φορεσιά, τα εργαλεία και το λεξιλόγιο. Άλλοτε είναι τα ξόρκια, άλλοτε οι χρησμοί και άλλοτε οι περίτεχνες υποσχέσεις μιας εποχής που διαφημίζει την ορθολογικότητά της.
Και κάπως έτσι, η μαγεία δεν εξαφανίζεται ποτέ. Απλώς ανανεώνει το λεξιλόγιό της.
Γιατί το μεγαλύτερο ξόρκι δεν είναι εκείνο που κάνει τον άνθρωπο να πιστεύει στο αδύνατο, αλλά εκείνο που τον κάνει να αμφιβάλλει για το αυτονόητο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου