Το γράμμα που δεν έφτασε ποτέ.

Στο παλιό ταχυδρομείο ο χρόνος είχε σταματήσει κάπου ανάμεσα σε δυο σφραγίδες και μια ξεχασμένη διεύθυνση.

Στα ξύλινα συρτάρια είχαν απομείνει γράμματα που δεν βρήκαν ποτέ τον παραλήπτη τους. Λέξεις που γράφτηκαν με λαχτάρα, διευθύνσεις που άλλαξαν, άνθρωποι που έφυγαν πριν προλάβουν να διαβάσουν όσα κάποιος άλλος δεν τόλμησε να τους πει από κοντά.

Κάπου εκεί, ίσως, βρίσκεται ακόμη ένα γράμμα χωρίς ημερομηνία επιστροφής. Δεν είχε γραμματόσημο αρκετό για να διασχίσει την απόσταση ανάμεσα σε δυο ανθρώπους. Ή ίσως είχε, αλλά η ζωή πρόλαβε να αλλάξει τη διεύθυνση.

Παράξενο πράγμα η αλληλογραφία. Μερικές φορές δεν είναι ο ταχυδρόμος που καθυστερεί. Είναι ο χρόνος που δεν περιμένει.

Κι υπάρχουν γράμματα που δεν χάθηκαν ποτέ. Απλώς δεν παραδόθηκαν. Έμειναν για πάντα μέσα σε ένα συρτάρι, φυλακίζοντας μια εξομολόγηση, ένα συγγνώμη, ένα «μου λείπεις».

Ίσως τελικά τα πιο σημαντικά γράμματα να είναι εκείνα που δεν έφτασαν ποτέ. Γιατί όσα γράφτηκαν, αλλά δεν διαβάστηκαν, εξακολουθούν να ταξιδεύουν.

Μόνο που ο παραλήπτης τους δεν βρίσκεται πια σε αυτή τη διεύθυνση.