Η ομορφιά δεν υπήρξε ποτέ μια σταθερή αξία. Άλλαζε πρόσωπο ανάλογα με την εποχή, την κοινωνία, την οικονομία και την εξουσία. Κάποτε ήταν οι καμπύλες της Αναγέννησης, άλλοτε η λεπτότητα της αριστοκρατίας, αργότερα το αθλητικό σώμα και σήμερα η ψηφιακά επεξεργασμένη συμμετρία.
Από την Αφροδίτη της αρχαιότητας μέχρι τα πρόσωπα των κοινωνικών δικτύων, ο άνθρωπος αναζητά διαρκώς ένα ιδανικό που συχνά δεν υπάρχει.
Μόνο που η εξέλιξη των προτύπων ομορφιάς δεν υπήρξε πάντοτε εξέλιξη της αισθητικής. Συχνά υπήρξε εξέλιξη της αγοράς. Η βιομηχανία της μόδας, της διαφήμισης και της αισθητικής ιατρικής ανακάλυψε ότι η ανασφάλεια είναι εξαιρετικά επικερδής. Πρώτα δημιουργεί την ατέλεια και ύστερα πουλάει τη διόρθωσή της.
Στην εποχή των φίλτρων, ακόμη και η φυσικότητα χρειάζεται επεξεργασία. Το πρόσωπο γίνεται προϊόν, το σώμα διαφημιστική επιφάνεια και η αυτοεκτίμηση αριθμός ακολούθων.
Κάποτε προσπαθούσαμε να μοιάσουμε στα αγάλματα. Σήμερα προσπαθούμε να μοιάσουμε στις φωτογραφίες που έχουν ήδη υποστεί πλαστική επέμβαση από έναν αλγόριθμο.
Ίσως, λοιπόν, η πραγματική εξέλιξη της ομορφιάς να μην βρίσκεται στην ανακάλυψη της τελειότητας, αλλά στην απελευθέρωση από την ανάγκη να την υπηρετούμε.
Γιατί η ομορφιά δεν χρειάζεται να συμμορφώνεται με ένα πρότυπο. Χρειάζεται να απελευθερωθεί από τα πρότυπα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου