Ο άνθρωπος κατάφερε να σηκωθεί στα δύο του πόδια, απελευθέρωσε τα χέρια του και άρχισε να εξερευνά τον κόσμο. Έκτοτε αναζητά διαρκώς τη γνώση, την πρόοδο και την εξέλιξη. Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια που φαίνεται να του διαφεύγει: η όρθια στάση δεν συνεπάγεται απαραίτητα και πνευματική εξέλιξη.
Η σπονδυλική στήλη μπορεί να κρατά το σώμα σε κατακόρυφη θέση, αλλά δεν έχει αναλάβει ακόμη την ευθύνη να κρατά και τη συνείδηση σε αξιοπρεπές ύψος.
Κάποιοι περπατούν με το κεφάλι ψηλά, αλλά σκέφτονται με τα πόδια. Άλλοι διαθέτουν πτυχία, τίτλους και εντυπωσιακές επαγγελματικές διαδρομές, αλλά δυσκολεύονται να ξεχωρίσουν τη γνώση από την εξυπνάδα και την εξυπνάδα από την ιδιοτέλεια.
Και το χειρότερο; Δεν αντιλαμβάνονται καν την ανάγκη αναζήτησης. Είναι ήδη βέβαιοι ότι διαθέτουν ό,τι χρειάζονται. Η αυτοκριτική, άλλωστε, είναι μια πνευματική άσκηση που δεν διδάσκεται εύκολα, ιδιαίτερα σε όσους θεωρούν ότι έχουν πάντα δίκιο.
Ίσως, λοιπόν, η ανθρωπότητα να μην έχει τόσο μεγάλη ανάγκη από μια ακόμη εξελικτική μετάλλαξη όσο από μια μικρή αναβάθμιση του περιεχομένου του κρανίου της.
Γιατί το να στέκεσαι όρθιος είναι ζήτημα ανατομίας. Το να έχεις το μυαλό σου στη θέση του είναι ζήτημα νοημοσύνης. Και δυστυχώς, το δεύτερο δεν αποδεικνύεται με ακτινογραφία της σπονδυλικής στήλης. Ούτε διορθώνεται με ορθοπεδικό κηδεμόνα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου