Υπάρχουν επαγγέλματα που σε αναγκάζουν να σκύβεις. Όχι από υποταγή, αλλά από αφοσίωση. Η χειρουργική είναι ένα από αυτά. Για ώρες ο χειρουργός παραμένει σκυμμένος πάνω από έναν άνθρωπο, με το βλέμμα καρφωμένο σε ένα μικρό χειρουργικό πεδίο, προσπαθώντας να αποκαταστήσει μια ισορροπία που διαταράχθηκε. Τα χέρια του εργάζονται με ακρίβεια, το μυαλό του βρίσκεται σε διαρκή εγρήγορση και κάθε κίνηση κουβαλά το βάρος μιας ευθύνης.
Είναι μια στάση σωματικής καταπόνησης, αλλά ταυτόχρονα μια ιδιαίτερη μορφή προσέγγισης της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο χειρουργός σκύβει πάνω από τον ασθενή, αλλά δεν πρέπει ποτέ να τον κοιτάζει αφ' υψηλού. Η γνώση δεν του προσφέρει το δικαίωμα της υπεροχής, ούτε η εξειδίκευση τον απαλλάσσει από την υποχρέωση του σεβασμού.
Ίσως, μάλιστα, η χειρουργική να διδάσκει κάτι που ξεπερνά τα όρια της ιατρικής. Ότι η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται πάντοτε στην επιβολή, αλλά στην ικανότητα να σκύβεις μπροστά στην ανάγκη του άλλου. Να αναγνωρίζεις την αδυναμία του χωρίς να τον θεωρείς αδύναμο. Να χρησιμοποιείς τη γνώση σου χωρίς να μετατρέπεις τον άνθρωπο σε αντικείμενό της.
Σε μια κοινωνία όπου πολλοί προσπαθούν να ψηλώσουν πατώντας πάνω στους άλλους, η εικόνα ενός χειρουργού που σκύβει για να προσφέρει ζωή αποκτά έναν διαφορετικό συμβολισμό.
Γιατί τελικά υπάρχουν δύο διαφορετικές στάσεις σώματος και δύο διαφορετικές στάσεις ζωής. Ο χειρουργός σκύβει για να υπηρετήσει τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος οφείλει να στέκεται όρθιος για να υπερασπίζεται την αξιοπρέπειά του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου