Στη γεωπολιτική δεν υπάρχουν μόνιμες φιλίες. Υπάρχουν συμφέροντα που αλλάζουν στρατόπεδα, συμμαχίες που διαρκούν όσο εξυπηρετούν και εχθροί που, όταν χρειαστεί, μετατρέπονται σε στρατηγικούς εταίρους.
Ο κόσμος περπατά σε ένα τεντωμένο σχοινί, με την ισορροπία να απειλείται από κάθε κίνηση των ισχυρών. Από κάτω δεν υπάρχει δίχτυ ασφαλείας, αλλά ολόκληροι λαοί που παρακολουθούν την πορεία προς την επόμενη κρίση. Και όσοι κρατούν τα αντίβαρα σπάνια είναι εκείνοι που κινδυνεύουν να πέσουν.
Οι μεγάλες δυνάμεις μιλούν για ειρήνη, ασφάλεια, δημοκρατία και διεθνές δίκαιο. Κάτω από το τραπέζι, όμως, αλλάζουν χέρια ενεργειακοί πόροι, εμπορικοί δρόμοι, θαλάσσιες ζώνες, στρατιωτικές βάσεις και σφαίρες επιρροής. Η ηθική αποκτά γεωγραφικές συντεταγμένες και η ευαισθησία για τα ανθρώπινα δικαιώματα συχνά εξαρτάται από το πού βρίσκεται το κοίτασμα πετρελαίου.
Κάθε σύγκρουση γεννά μια νέα ισορροπία. Κάθε ισορροπία δημιουργεί νέες εξαρτήσεις. Και κάθε συμμαχία έχει την ημερομηνία λήξης της, ακόμη κι αν υπογράφεται με ανεξίτηλο μελάνι.
Στο μεταξύ, οι λαοί καλούνται να επιλέξουν πλευρά, λες και η ιστορία είναι ποδοσφαιρικός αγώνας και όχι η ίδια τους η ζωή.
Το παράδοξο είναι πως όλοι επικαλούνται τη σταθερότητα, αλλά ελάχιστοι είναι διατεθειμένοι να εγκαταλείψουν τα συμφέροντα που παράγουν την αστάθεια.
Γιατί οι γεωπολιτικές ισορροπίες δεν είναι απαραίτητα ισορροπίες ειρήνης. Μπορεί να είναι απλώς η προσωρινή συμφωνία των ισχυρών για το ποιοι θα τεντώνουν το σχοινί και ποιος θα ισορροπεί πάνω του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου