Υπάρχουν λέξεις που κατορθώνουν να κάνουν ακόμη και την πείνα να ακούγεται σαν διοικητική πράξη. «Προς βρώσιν», για παράδειγμα. Μια έκφραση που θα μπορούσε να συνοδεύει ένα κρατικό έγγραφο, μια τεχνική προδιαγραφή ή μια επιθεώρηση υγειονομικού ενδιαφέροντος. Κι όμως, αφορά κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: την ανθρώπινη ανάγκη να φάει.
Οι πατάτες, αφού ξεριζωθούν από τη γη, ξεφλουδιστούν, τεμαχιστούν και βυθιστούν στο καυτό λάδι, αποκτούν τον τελικό προορισμό τους. Δεν προορίζονται για έκθεση σε βιτρίνα, ούτε για να αποτελέσουν αντικείμενο γαστρονομικού θαυμασμού. Προορίζονται προς βρώσιν.
Κάπου εδώ, όμως, αρχίζει η κοινωνιολογία της τηγανητής πατάτας. Γιατί η πατάτα είναι ίσως το πιο δημοκρατικό τρόφιμο. Δεν απαιτεί ιδιαίτερη κοινωνική καταγωγή, δεν γνωρίζει ταξικές διακρίσεις και δεν χρειάζεται συστατικές επιστολές για να βρεθεί στο ίδιο τραπέζι με τον φτωχό και τον πλούσιο. Τουλάχιστον μέχρι να εμφανιστεί ο λογαριασμός.
Η ίδια πατάτα μπορεί να σερβιριστεί σε ένα λαϊκό ταβερνάκι ή να μεταμορφωθεί σε γκουρμέ συνοδευτικό, με περίτεχνη κοπή, ιδιαίτερο αλάτι και τιμή που απαιτεί οικονομική επιφάνεια. Η πρώτη παραμένει πατάτα. Η δεύτερη αποκτά βιογραφικό.
Κι ενώ ο πολιτισμός εξελίσσει αδιάκοπα τις τεχνικές της γαστρονομίας, η βασική αποστολή παραμένει αναλλοίωτη: να ικανοποιήσει την πείνα. Γιατί, τελικά, η μεγαλύτερη γαστρονομική πολυτέλεια δεν είναι η πατάτα με την καλύτερη παρουσίαση, αλλά εκείνη που υπάρχει όταν τη χρειάζεσαι.
Και οι πατάτες, φυσικά, είναι προς βρώσιν. Όχι προς επίδειξιν. Και ασφαλώς όχι προς αναμονήν. Αλλιώς κρυώνουν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου