Το τάβλι είναι ένα μικρό εργαστήριο της ανθρώπινης ύπαρξης. Ένα ξύλινο ταμπλό, τριάντα πούλια, δύο ζάρια και μια ατελείωτη διαπραγμάτευση ανάμεσα στην τύχη, τη στρατηγική και την ανθρώπινη ματαιοδοξία.
Υπάρχουν ζαριές που σε απογειώνουν και ζαριές που σε αφήνουν να κοιτάζεις το ταμπλό με την αμηχανία εκείνου που μόλις ανακάλυψε πως η ζωή δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τα σχέδιά του. Περιμένεις εξάρες και έρχονται άσσοι. Χρειάζεσαι ένα συγκεκριμένο άνοιγμα και τα ζάρια αποφασίζουν να σου υπενθυμίσουν ποιος έχει τον τελευταίο λόγο.
Κι όμως, στο τάβλι δεν αρκεί να έχεις καλά ζάρια. Χρειάζεται να ξέρεις τι να κάνεις και με τα κακά. Να διαβάζεις το παιχνίδι, να προβλέπεις τις κινήσεις του αντιπάλου, να προστατεύεις τα πούλια σου, να ξέρεις πότε θα ρισκάρεις και πότε θα υποχωρήσεις. Γιατί μια απερίσκεπτη κίνηση μπορεί να κοστίσει περισσότερο από δέκα άσχημες ζαριές.
Υπάρχει, βέβαια, και η άλλη πλευρά. Εκείνος που φέρνει συνεχώς εξάρες και θεωρεί ότι ανακάλυψε το μυστικό της στρατηγικής. Ξεχνά πως η τύχη είναι ένας εξαιρετικός συνοδοιπόρος, αλλά ένας εντελώς αναξιόπιστος σύμβουλος. Και πως το παιχνίδι δεν τελειώνει επειδή κάποιος χαμογέλασε νωρίτερα.
Ίσως γι' αυτό το τάβλι μοιάζει τόσο πολύ με τη ζωή. Δεν επιλέγουμε τις ζαριές μας, επιλέγουμε όμως τις κινήσεις μας. Κάποιες φορές πρέπει να ρισκάρουμε, άλλες να μαζευτούμε, να περιμένουμε, να αφήσουμε ένα πούλι εκτεθειμένο γνωρίζοντας το τίμημα.
Και υπάρχει μια μεγάλη αλήθεια που διδάσκεται πάνω στο ταμπλό: μην πανηγυρίζεις ποτέ πριν από την τελευταία ζαριά και μην εγκαταλείπεις ποτέ επειδή οι προηγούμενες ήταν δύσκολες.
Γιατί στο τάβλι, όπως και στη ζωή, δεν κερδίζει πάντοτε εκείνος που είχε τα καλύτερα ζάρια. Μερικές φορές κερδίζει εκείνος που ήξερε καλύτερα να παίζει με όσα του έτυχαν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου