Έχουμε μια εκπληκτική ικανότητα να μπερδεύουμε τις παροιμίες, να τις προσαρμόζουμε στα μέτρα μας και, κυρίως, να βγαίνουμε πάντα από πάνω.
Φορτώνεις στον κόκορα όλα τα στραβά του κόσμου και μετά καβαλάς το καλάμι, θεωρώντας ότι είσαι ο καβαλάρης της κοινής λογικής.
Ο κόκορας φταίει για το ξημέρωμα, το καλάμι σε ανεβάζει πάνω από τους υπόλοιπους και εσύ, από εκεί ψηλά, μοιράζεις ευθύνες, συμβουλές και πιστοποιητικά ηθικής ανωτερότητας.
Δεν έχει σημασία αν δεν ξέρεις πού πατάς. Σημασία έχει να φαίνεται ότι πετάς.
Κάπως έτσι λειτουργεί και η κοινωνική μας παράσταση. Άλλοι παριστάνουν τους ειδικούς, άλλοι τους σωτήρες, άλλοι τους αδικημένους και όλοι μαζί αναζητούν έναν κόκορα για να του φορτώσουν τις ευθύνες.
Το κακό είναι πως το καλάμι δεν έχει φρένα και ο κόκορας δεν έχει πια άλλες πλάτες.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στο λάλημα και στην υπεροψία, ανακαλύπτεις ότι δεν χρειάζεται να είσαι ούτε κόκορας ούτε καβαλάρης. Αρκεί να μη νομίζεις πως επειδή ανέβηκες στο καλάμι, έγινες και αετός!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου