Η στράτα είναι ο δρόμος που δεν διαλέγουμε πάντα, αλλά πάνω του αφήνουμε τα ίχνη μας. Άλλοτε ανηφορίζει, άλλοτε χάνεται σε στροφές, άλλοτε περνά από τόπους που δεν γνωρίζαμε πως υπήρχαν. Κι εμείς προχωράμε, κουβαλώντας στις αποσκευές μας ανθρώπους, αναμνήσεις, λάθη, έρωτες και μικρές ήττες.
Στη στράτα συναντάμε συνοδοιπόρους, μαθαίνουμε πως δεν έχουν όλοι την ίδια κατεύθυνση και πως ορισμένοι περπατούν δίπλα μας μόνο μέχρι την επόμενη διασταύρωση. Άλλοι χάνονται χωρίς αποχαιρετισμό κι άλλοι εμφανίζονται εκεί που η μοναξιά είχε αρχίσει να γίνεται συνήθεια.
Κάποτε βιαζόμαστε να φτάσουμε, λες και κάπου στο τέλος μάς περιμένει η δικαίωση. Ύστερα καταλαβαίνουμε πως ο προορισμός είναι συχνά μια επινόηση για να αντέχουμε την πορεία.
Γιατί η στράτα δεν μετριέται με τα χιλιόμετρα που διανύσαμε, αλλά με όσα άλλαξαν μέσα μας περπατώντας την. Και ίσως, τελικά, το πιο σπουδαίο δεν είναι να φτάσουμε κάπου, αλλά να μη χάσουμε τον εαυτό μας στον δρόμο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου