Δεν μας τρομάζει πάντα το σκοτάδι. Μερικές φορές μας τρομάζει περισσότερο το φως, γιατί αποκαλύπτει όσα προσπαθούμε να κρύψουμε.
Μας τρομάζει η αλήθεια όταν απειλεί τις βεβαιότητές μας, η ελευθερία όταν απαιτεί ευθύνη, η αλλαγή όταν αναγκάζει να εγκαταλείψουμε τις βολικές μας συνήθειες.
Μας τρομάζει η μοναξιά, αλλά συχνά επιλέγουμε ανθρώπους που μας κάνουν να αισθανόμαστε μόνοι. Μας τρομάζει η απόρριψη, γι’ αυτό φοράμε προσωπεία. Μας τρομάζει η αποτυχία, γι’ αυτό βαφτίζουμε τη στασιμότητα ασφάλεια.
Και στην κοινωνία; Εκεί ο φόβος γίνεται εργαλείο εξουσίας. Φοβόμαστε τον ξένο, τον διαφορετικό, τον φτωχότερο, τον εξεγερμένο. Μας μαθαίνουν να φοβόμαστε τον διπλανό μας, για να μη στρέψουμε το βλέμμα προς εκείνους που πραγματικά έχουν την ευθύνη.
Ίσως, τελικά, αυτό που μας τρομάζει περισσότερο δεν είναι όσα μπορεί να συμβούν, αλλά όσα θα μπορούσαμε να αλλάξουμε αν σταματούσαμε να φοβόμαστε. Γιατί ο φόβος δεν χρειάζεται πάντα φυλακές και συρματοπλέγματα. Αρκεί να πείσει τον άνθρωπο πως η πόρτα είναι ανοιχτή, αλλά δεν πρέπει να τολμήσει να περάσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου