Υπάρχουν στιγμές που η ζωή αλλάζει χωρίς να ζητήσει την άδειά μας. Ένα βήμα παραπάνω, ένα βλέμμα που άργησε, ένα φανάρι που δεν προλάβαμε, μια πόρτα που άνοιξε τη λάθος στιγμή. Κι ύστερα, η φράση που επιστρατεύουμε για να χωρέσουμε το αδιανόητο σε λίγες λέξεις: «Ήταν μια άτυχη στιγμή. Μια κακιά ώρα».
Η άτυχη στιγμή είναι ο χρόνος που ξέφυγε από τον έλεγχό μας. Η κακιά ώρα είναι η εκ των υστέρων ερμηνεία μας, η προσπάθεια να δώσουμε ένα όνομα σε κάτι που δεν αντέχουμε να αποδεχτούμε ως τυχαίο. Γιατί ο άνθρωπος δυσκολεύεται να πιστέψει πως μια ολόκληρη ζωή μπορεί να αλλάξει από ένα δευτερόλεπτο. Προτιμά να αναζητήσει ένα σημάδι, μια αιτία, μια προειδοποίηση που δεν είδε.
Κάποτε, όμως, δεν υπάρχει προειδοποίηση. Δεν υπάρχει σχέδιο, τιμωρία ή κάποια αόρατη δύναμη που αποφάσισε να μας δοκιμάσει. Υπάρχει μόνο η εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα σε αυτό που περιμένουμε και σε αυτό που τελικά συμβαίνει.
Κι εδώ αρχίζει η μεγάλη παρεξήγηση: ονομάζουμε «κακιά ώρα» εκείνη τη στιγμή που θα θέλαμε να μην είχε υπάρξει ποτέ. Σαν να μπορούσαμε, δίνοντάς της ένα όνομα, να την απομονώσουμε από την υπόλοιπη ζωή μας. Να πούμε πως ήταν μια εξαίρεση, μια ρωγμή στην κανονικότητα, κάτι που συνέβη στους άλλους και όχι σ’ εμάς.
Μα η ζωή δεν υπόσχεται κανονικότητα. Μας προσφέρει μόνο την ψευδαίσθησή της.
Γι’ αυτό, ίσως, δεν έχει τόση σημασία να εξηγήσουμε την κακιά ώρα όσο να καταλάβουμε τι μας διδάσκει η ύπαρξή της. Να μη μετατρέπουμε κάθε ατύχημα σε ενοχή, κάθε απώλεια σε μοίρα και κάθε σύμπτωση σε μεταφυσικό μήνυμα. Αλλά ούτε και να χρησιμοποιούμε την τύχη ως άλλοθι, εκεί όπου υπήρξε αμέλεια, απερισκεψία ή ανθρώπινη ευθύνη.
Γιατί άλλο το αναπόφευκτο κι άλλο το αποτρέψιμο.
Η κακιά ώρα δεν είναι πάντοτε κακή τύχη. Μερικές φορές είναι η στιγμή που συναντιούνται η τύχη, η ανθρώπινη αδυναμία και οι συνέπειες των πράξεών μας.
Και το πιο σκληρό; Δεν χρειάζεται να είσαι κακός, απρόσεκτος ή απερίσκεπτος για να βρεθείς στη λάθος πλευρά ενός δευτερολέπτου.
Αρκεί να είσαι άνθρωπος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου