Η οικολογική κρίση δεν είναι απλώς μια κρίση της φύσης, αλλά πρωτίστως μια κρίση της κοινωνίας.
Η καταστροφή των δασών, η μόλυνση των θαλασσών και η εξάντληση των φυσικών πόρων δεν είναι ατυχήματα της ανάπτυξης. Είναι το αποτέλεσμα ενός πολιτισμού που έμαθε να μετρά την πρόοδο με το κέρδος και να αντιμετωπίζει τη φύση ως ιδιοκτησία προς εκμετάλλευση. Η κυριαρχία του ανθρώπου πάνω στον άνθρωπο συνδέεται άμεσα με την κυριαρχία του ανθρώπου πάνω στη φύση. Δεν μπορείς να απαιτείς σεβασμό για το περιβάλλον, όταν αποδέχεσαι την κοινωνική ανισότητα, την εκμετάλλευση και την εξουσία των λίγων πάνω στους πολλούς.
Η οικολογία, επομένως, δεν είναι μια πράσινη διακόσμηση της ίδιας κοινωνίας. Είναι η διεκδίκηση ενός διαφορετικού τρόπου ζωής, με δημοκρατία, αλληλεγγύη και σεβασμό στη φυσική ισορροπία.
Γιατί το δάσος δεν χρειάζεται τη φιλανθρωπία μας. Χρειάζεται να πάψουμε να το αντιμετωπίζουμε σαν κάτι που μας ανήκει.
Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο από όλα τα μαθήματα οικολογίας: να μάθουμε να συνυπάρχουμε με τη φύση, όχι να την εξουσιάζουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου