Δεν είναι πάντα η ομορφιά που μαγνητίζει το βλέμμα. Μπορεί να είναι μια ρωγμή στον τοίχο, ένα παράθυρο φωτισμένο μέσα στη νύχτα, η κίνηση ενός χεριού, ένα πρόσωπο που δεν γνωρίζουμε αλλά μας φαίνεται παράξενα οικείο. Μπορεί να είναι μια φωτογραφία που αιχμαλωτίζει μια στιγμή, μια λέξη που πέφτει τυχαία σε μια συζήτηση, μια σκιά που μοιάζει να κρύβει κάτι από τον κόσμο.
Το βλέμμα δεν υπακούει πάντοτε στη λογική. Έλκεται από το ασυνήθιστο, το απαγορευμένο, το ανολοκλήρωτο. Από εκείνο που ξεφεύγει από την τάξη των πραγμάτων και αφήνει χώρο στη φαντασία. Μια συμμετρία μπορεί να μας γοητεύσει, αλλά μια μικρή ασυμμετρία να μας καθηλώσει. Ένα χαμόγελο μπορεί να μας προσελκύσει, αλλά αυτό που δεν καταφέραμε να διαβάσουμε στα μάτια κάποιου να μας κρατήσει εκεί για πολύ περισσότερο.
Μας μαγνητίζει, συχνά, ό,τι δεν εξηγείται με την πρώτη ματιά. Γιατί το μάτι βλέπει, αλλά ο νους συμπληρώνει. Και ανάμεσα σε αυτό που υπάρχει πραγματικά και σε αυτό που φανταζόμαστε ότι υπάρχει, γεννιέται η γοητεία.
Ίσως, τελικά, να μη μας αιχμαλωτίζει τόσο το αντικείμενο του βλέμματος όσο κάτι δικό μας που αναγνωρίζουμε επάνω του. Μια επιθυμία, μια ανάμνηση, ένας φόβος, μια απωθημένη σκέψη. Ο κόσμος γίνεται ο καθρέφτης μας, ακόμη κι όταν κοιτάζουμε κάτι που δεν μας μοιάζει καθόλου.
Και υπάρχει, βέβαια, η πιο παράξενη περίπτωση: να μαγνητίζει το βλέμμα κάτι που δεν θέλουμε να δούμε. Ένα ατύχημα στον δρόμο, μια σκηνή βίας, η εικόνα μιας καταστροφής. Η προσοχή καθηλώνεται εκεί όπου η συνείδηση θα προτιμούσε να αποστρέψει τα μάτια της.
Το βλέμμα δεν είναι ένας αθώος θεατής του κόσμου. Είναι ένας κυνηγός που αναζητά διαρκώς κάτι για να αιχμαλωτίσει- και κάποιες φορές, χωρίς να το καταλάβει, γίνεται το ίδιο αιχμάλωτο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου