Το κυριακάτικο απόγευμα έχει έναν παράξενο τρόπο να χαμηλώνει τον θόρυβο του κόσμου. Σαν να τραβιέται λίγο η κουρτίνα της καθημερινότητας και, πίσω της, να εμφανίζεται ένας άλλος χρόνος· πιο αργός, πιο ζεστός, πιο πρόθυμος να φιλοξενήσει όσα δεν χωρούν μέσα στην εβδομάδα.
Είναι η ώρα που ο καφές μπορεί να μείνει στο φλιτζάνι χωρίς να τον κυνηγά το ρολόι, που μια μουσική μπορεί να επαναληφθεί χωρίς κανείς να το προσέξει και που το βλέμμα μπορεί να χαθεί έξω από το παράθυρο χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσει πού πηγαίνει.
Γιατί εκεί, ανάμεσα στο απόγευμα και στο βράδυ, αρχίζει η ονειροπόληση. Και η ονειροπόληση έχει συχνά ερωτικό προορισμό.
Δεν χρειάζεται να υπάρχει κάποιος απέναντι για να υπάρξει ένας έρωτας. Αρκεί μερικές φορές μια ανάμνηση, ένα βλέμμα που δεν ξεχάστηκε, ένα άγγιγμα που έμεινε στη μνήμη περισσότερο απ’ όσο έμεινε πάνω στο δέρμα. Ο νους συμπληρώνει όσα η πραγματικότητα άφησε στη μέση. Φτιάχνει συναντήσεις, επιστρέφει σε φιλιά, αλλάζει τα λόγια μιας παλιάς κουβέντας, κρατά λίγο περισσότερο ένα χέρι που κάποτε αφέθηκε.
Το κυριακάτικο απόγευμα είναι φτιαγμένο για τέτοιες μικρές παραβάσεις της πραγματικότητας.
Ένας άνθρωπος μπορεί να κάθεται μόνος και να μην είναι καθόλου μόνος. Να συνομιλεί σιωπηλά με κάποιον που βρίσκεται μακριά, ίσως και με κάποιον που δεν βρίσκεται πια στη ζωή του. Να ερωτεύεται ξανά, όχι απαραίτητα έναν άνθρωπο, αλλά μια πιθανότητα. Εκείνη τη ζωή που θα μπορούσε να είχε συμβεί, εκείνο το φιλί που δεν δόθηκε ποτέ, εκείνο το βράδυ που αναβλήθηκε και τελικά χάθηκε.
Ο έρωτας, άλλωστε, δεν κατοικεί μόνο στα σώματα. Κατοικεί και στη φαντασία τους. Στην προσμονή, στη μνήμη, στην επιθυμία, σε όλα εκείνα τα αόρατα αγγίγματα που προηγούνται ή επιβιώνουν του πραγματικού.
Και ίσως γι’ αυτό τα κυριακάτικα απογεύματα έχουν μια τόσο γλυκιά μελαγχολία. Επειδή αφήνουν χώρο στην επιθυμία να αναπνεύσει. Δεν την υποχρεώνουν να γίνει πράξη. Της επιτρέπουν απλώς να υπάρχει.
Έξω, η μέρα σιγά σιγά μικραίνει. Μέσα, κάποιος ονειρεύεται.
Και για λίγες ώρες, η πραγματικότητα δεν έχει το πάνω χέρι.
Το έχει η φαντασία -κι εκείνη ξέρει πολύ καλά ποιον θέλει να φέρει κοντά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου