Οι βεβαιότητες είναι οι μικρές φυλακές του μυαλού. Χτίζονται αθόρυβα, από όσα μάθαμε, από όσα πιστέψαμε, από όσα μας βόλεψαν να θεωρούμε αληθινά. Κι ύστερα, αντί να τις εξετάζουμε, τις κατοικούμε.
Ο άνθρωπος αγαπά τη βεβαιότητα γιατί τον απαλλάσσει από την αγωνία της επιλογής. Όταν όλα είναι δεδομένα, δεν χρειάζεται να αμφιβάλλεις, να ψάξεις, να αλλάξεις. Αρκεί να υπακούσεις σε αυτό που ήδη γνωρίζεις. Έτσι η βεβαιότητα γίνεται άλλοθι ακινησίας.
Υπάρχουν βεβαιότητες για την αγάπη, για την επιτυχία, για τους ανθρώπους, για την πολιτική, για την επιστήμη, ακόμη και για τον ίδιο μας τον εαυτό. «Έτσι είναι», λέμε. Και με αυτή τη μικρή φράση τελειώνουμε μια συζήτηση που ίσως μόλις είχε αρχίσει.
Όμως η ζωή δεν είναι βέβαιο γεγονός. Είναι πιθανότητα. Ένα διαρκές ενδεχόμενο που ανατρέπει σχέδια, διαψεύδει προβλέψεις και γελά με την ανθρώπινη ανάγκη για έλεγχο.
Ίσως γι’ αυτό οι πιο επικίνδυνες βεβαιότητες δεν είναι εκείνες που αποδεικνύονται λανθασμένες, αλλά εκείνες που δεν επιτρέπουν στον άνθρωπο να αναρωτηθεί αν είναι.
Γιατί κάποτε η βεβαιότητα παύει να είναι γνώση και γίνεται πίστη. Και όταν η πίστη αποκτήσει εξουσία, δεν χρειάζεται πλέον αλήθεια.
Χρειάζεται μόνο ανθρώπους που να φοβούνται να αμφιβάλλουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου