Οι κοινωνίες χαράζουν λευκές γραμμές στην άσφαλτο για να μπορούν οι πεζοί να περνούν απέναντι με ασφάλεια. Για τις υπόλοιπες διαβάσεις, όμως, δεν προβλέπεται καμία προστασία. Εκεί όπου περνούν οι ιδέες, οι συνειδήσεις και οι άνθρωποι που αρνούνται να βαδίσουν σύμφωνα με τις υποδείξεις της εξουσίας, ο καθένας είναι μόνος του.
Μας έμαθαν να περιμένουμε το πράσινο φως. Να σταματάμε στο κόκκινο. Να κοιτάζουμε δεξιά κι αριστερά πριν διασχίσουμε τον δρόμο. Δεν μας έμαθαν, όμως, να αναρωτιόμαστε ποιος ρυθμίζει τους φωτεινούς σηματοδότες και ποιος αποφασίζει πότε δικαιούμαστε να περάσουμε απέναντι.
Έτσι συνηθίσαμε να στεκόμαστε στις διαβάσεις της Ιστορίας και να περιμένουμε την άδεια εκείνων που έχουν ήδη καταλάβει το οδόστρωμα. Κι όταν κάποιος τολμά να περάσει με κόκκινο, τον ονομάζουμε απείθαρχο, επικίνδυνο, ανεύθυνο. Σπάνια αναρωτιόμαστε μήπως το φανάρι είναι χαλασμένο ή μήπως ο δρόμος δεν σχεδιάστηκε ποτέ για να χωράει όλους.
Η εξουσία, άλλωστε, δεν χρειάζεται πάντοτε συρματοπλέγματα. Αρκούν μερικές απαγορευτικές πινακίδες, λίγος φόβος και η πεποίθηση πως η τάξη είναι σημαντικότερη από τη δικαιοσύνη.
Κι έτσι περνούν τα χρόνια. Οι δυνατοί διασχίζουν ανενόχλητοι τις λεωφόρους, ενώ οι αδύναμοι περιμένουν στη γωνία, κρατώντας σφιχτά το δικαίωμα να περάσουν απέναντι.
Το πραγματικό πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι αν θα ανάψει το πράσινο. Είναι αν θα πάψουμε κάποτε να θεωρούμε φυσιολογικό να ζητάμε άδεια για να διεκδικήσουμε όσα μας ανήκουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου