Όταν φυσά ο αέρας, τα μαλλιά παύουν να υπακούν.
Ξεφεύγουν από χτένες, καθρέφτες και μικρές καθημερινές ματαιοδοξίες. Σηκώνονται, μπερδεύονται, πέφτουν στο πρόσωπο και ξανασηκώνονται, σαν να θυμήθηκαν ξαφνικά πως η φύση δεν έχει καμία υποχρέωση να διατηρεί την τάξη που της επιβάλλουμε.
Υπάρχει κάτι ερωτικό σ’ αυτή την αταξία. Τα μαλλιά που τα παίρνει ο αέρας μοιάζουν να εγκαταλείπουν για λίγο το σώμα για να συναντήσουν τον κόσμο. Ένα τσουλούφι στο μέτωπο, μια τούφα στα μάτια, λίγες τρίχες που κολλούν στα χείλη. Μικρές παραβιάσεις της ευπρέπειας, από εκείνες που κάνουν έναν άνθρωπο περισσότερο όμορφο ακριβώς επειδή τον κάνουν λιγότερο τακτοποιημένο.
Κι ίσως γι’ αυτό ο αέρας έχει πάντα κάτι από ελευθερία. Δεν ρωτά πώς θέλεις να φαίνεσαι. Δεν ενδιαφέρεται για την εικόνα που έφτιαξες μπροστά στον καθρέφτη. Έρχεται και την ανακατεύει.
Τα μαλλιά είναι το πρώτο πράγμα που παραδίδεται στον άνεμο. Και ίσως αυτό να είναι το μικρό τους μάθημα: πως υπάρχουν στιγμές που η ομορφιά αρχίζει ακριβώς εκεί όπου τελειώνει η προσπάθεια να την ελέγξεις.
Γιατί όταν φυσά ο αέρας, δεν χαλάνε τα μαλλιά.
Χαλάει η τάξη που είχαμε επιβάλει πάνω τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου