Μαθήματα γευσιγνωσίας.

Η γευσιγνωσία είναι ένα μάθημα παρατήρησης της ζωής. Γιατί άλλο είναι να τρως για να χορτάσεις κι άλλο να γεύεσαι για να καταλάβεις.

Ένα καλό κρασί, ένα ώριμο φρούτο, ένα κομμάτι τυρί, μια ελιά, ένα φρεσκοψημένο ψωμί, ένα φλιτζάνι καφέ,  λίγοι ζεστοί λουκουμάδες. Κάθε γεύση κουβαλά τη δική της ιστορία. Το χώμα που τη γέννησε, τον ήλιο που την ωρίμασε, τα χέρια που την καλλιέργησαν και τον χρόνο που χρειάστηκε για να γίνει αυτό που είναι.

Η γευσιγνωσία αρχίζει από τις αισθήσεις, αλλά δεν τελειώνει εκεί. Μαθαίνεις να ξεχωρίζεις το γλυκό από το ξινό, το πικρό από το αλμυρό, το άρωμα από την επίγευση. Κυρίως, όμως, μαθαίνεις να μη βιάζεσαι. Να αφήνεις τη γεύση να αποκαλυφθεί πριν αποφασίσεις αν σου αρέσει.

Κάπως έτσι συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Η πρώτη εντύπωση είναι συχνά παραπλανητική. Άλλοι έχουν ωραία εμφάνιση και φτωχή επίγευση. Άλλοι χρειάζονται χρόνο για να αποκαλύψουν τα αρώματά τους. Και υπάρχουν κι εκείνοι που αφήνουν μια γλυκόπικρη γεύση, όχι επειδή τους λείπει η ποιότητα, αλλά επειδή η ζωή τούς ωρίμασε με δύσκολους τρόπους.

Ίσως, τελικά, το σημαντικότερο μάθημα γευσιγνωσίας να είναι πως δεν χρειάζεται να καταναλώνουμε τα πάντα. Χρειάζεται να ξέρουμε τι αξίζει να απολαύσουμε, τι να μοιραστούμε και τι να αφήσουμε στο τραπέζι.

Γιατί η ζωή δεν μετριέται με τις μπουκιές που προλάβαμε να πάρουμε, αλλά με τις γεύσεις που άξιζαν να μείνουν στη μνήμη.