Ισορροπημένες ανισορροπίες.

Η ζωή δεν είναι μια ευθεία γραμμή, ούτε ένα ζύγι που οφείλει να δείχνει πάντοτε το ίδιο βάρος στις δύο πλευρές. Είναι μια διαρκής διαπραγμάτευση ανάμεσα σε αντίθετες δυνάμεις, μια εύθραυστη συμφωνία ανάμεσα σε όσα επιθυμούμε και σε όσα αντέχουμε.

Χρειάζεται λίγη τρέλα για να μη μας καταπιεί η λογική, λίγη αμφιβολία για να μην καταντήσει η βεβαιότητα φυλακή, λίγη αταξία για να αναπνέει η τάξη. Ακόμη και ο έρωτας, όταν προσπαθεί να μοιράσει τα πάντα ακριβοδίκαια, κινδυνεύει να μετατραπεί σε λογιστήριο συναισθημάτων. Κι εκεί όπου αρχίζουν οι λογαριασμοί, συνήθως τελειώνει η μαγεία.

Οι άνθρωποι, άλλωστε, δεν είμαστε κατασκευασμένοι από συμμετρικά υλικά. Κουβαλάμε αντιφάσεις, επιθυμίες που αλληλοαναιρούνται, φόβους που παριστάνουν τις αρχές και αδυναμίες που κάποτε μας σώζουν από τον ίδιο μας τον εαυτό. Θέλουμε ελευθερία, αλλά αναζητούμε ασφάλεια. Αγαπάμε την αλλαγή, αρκεί να μη χρειαστεί να αλλάξουμε εμείς. Ονειρευόμαστε την περιπέτεια, αλλά κρατάμε πάντα μια θέση επιστροφής.

Κι όμως, μέσα σε αυτές τις μικρές και μεγάλες ασυμμετρίες κατοικεί η ανθρώπινη περιπέτεια.

Η ισορροπία δεν είναι η εξάλειψη των αντιθέσεων. Είναι η ικανότητα να συνυπάρχεις μαζί τους χωρίς να διαλύεσαι. Να ξέρεις πότε θα υποχωρήσεις και πότε θα συγκρουστείς, πότε θα μιλήσεις και πότε η σιωπή σου θα πει περισσότερα. Να μην απαιτείς από τους άλλους να γίνουν αντίγραφά σου, ούτε από τον εαυτό σου να χωρέσει σε ένα αψεγάδιαστο πρότυπο κανονικότητας.

Γιατί υπάρχει και μια άλλη, ύποπτη ισορροπία: εκείνη που επιβάλλεται για να μη διαταράσσεται η αδικία. Η κοινωνία μπορεί να μοιάζει ήρεμη, ενώ κάποιοι έχουν τα πάντα και κάποιοι άλλοι δεν έχουν ούτε το δικαίωμα να διαμαρτυρηθούν. Η ηρεμία δεν σημαίνει πάντοτε δικαιοσύνη, όπως και η αναταραχή δεν σημαίνει πάντοτε χάος. Μερικές φορές, για να αποκατασταθεί η ισορροπία, πρέπει πρώτα να ανατραπεί η τάξη που τη σκηνοθετεί.

Ίσως, λοιπόν, η ωριμότητα να μην είναι η κατάκτηση μιας τέλειας ισορροπίας, αλλά η συμφιλίωση με την αναπόφευκτη αστάθεια των πραγμάτων. Να περπατάς χωρίς να απαιτείς από το έδαφος να μένει ακίνητο. Να αγαπάς χωρίς να ζητάς εγγυήσεις αιωνιότητας. Να σκέφτεσαι χωρίς να λατρεύεις τις σκέψεις σου. Να ζεις χωρίς να περιμένεις πρώτα να λυθούν όλες οι αντιφάσεις σου.

Οι ισορροπημένες ανισορροπίες είναι η τέχνη να μην είσαι ποτέ απόλυτα τακτοποιημένος, αλλά να μη χάνεις τον δρόμο σου.

Άλλωστε, αν όλα μέσα μας βρίσκονταν πάντοτε στη θέση τους, ίσως να μην υπήρχε τίποτα που να μας κινεί.

Και η ζωή, πριν γίνει ισορροπία, υπήρξε κίνηση.