Στα βουνά, τα όπλα δεν έχουν όλα κάννη. Κάποια σκοτώνουν με πυρίτιδα και κάποια με άσφαλτο, μπουλντόζες, εκρηκτικά και συρματοπλέγματα. Άλλα φορούν τον μανδύα της ανάπτυξης και εισβάλλουν στα δάση στο όνομα της προόδου.
Το ελάφι, το ζαρκάδι, ο λύκος και τα πουλιά δεν γνωρίζουν από επενδυτικά σχέδια, χωροταξικές μελέτες και αντισταθμιστικά οφέλη. Γνωρίζουν τα μονοπάτια τους, τις πηγές τους, τις φωλιές τους. Κι όταν αυτά χαθούν, δεν υπάρχει αποζημίωση που να αποκαθιστά τον κόσμο τους.
Η προστασία της Φύσης δεν εξαντλείται στην απαγόρευση του κυνηγιού. Απαιτεί να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε το βουνό ως οικόπεδο, το δάσος ως εμπόρευμα και την άγρια ζωή ως εμπόδιο στα σχέδιά μας. Γιατί ένα βουνό μπορεί να μείνει χωρίς ζώα, χωρίς δέντρα, χωρίς νερό, ακόμη κι όταν εξακολουθεί να υπάρχει στον χάρτη.
Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο αν πρέπει να υπάρχουν όπλα στα βουνά. Είναι αν ο άνθρωπος δικαιούται να στρέφει εναντίον της Φύσης κάθε όπλο που διαθέτει, ακόμη κι όταν το βαφτίζει οικονομική ανάπτυξη, ενεργειακή μετάβαση ή εθνικό συμφέρον.
Το βουνό δεν χρειάζεται περισσότερους κατακτητές. Χρειάζεται υπερασπιστές.
Γιατί η προστασία της Φύσης δεν είναι πολυτέλεια των ρομαντικών. Είναι όρος επιβίωσης όλων μας. Και το πιο επικίνδυνο όπλο απέναντι στο περιβάλλον είναι η αντίληψη ότι ο άνθρωπος βρίσκεται έξω και πάνω από αυτό, αντί να αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου