Ο άντρας ανακήρυξε τον εαυτό του κυρίαρχο και κατόπιν επιστράτευσε τη βιολογία, τη θρησκεία, τη φιλοσοφία και την Ιστορία για να αποδείξει ότι είχε δίκιο. Μια ολόκληρη πολιτισμική βιομηχανία εργάστηκε επί αιώνες για να μετατρέψει ένα γεγονός της κοινωνικής εξουσίας σε δήθεν νόμο της φύσης. Ο κυρίαρχος έγραψε τους κανόνες και ύστερα παρουσίασε την υπακοή των άλλων ως φυσική τους ιδιότητα.
Η πατριαρχία είναι το παλαιότερο επιτυχημένο μάρκετινγκ της ανθρωπότητας: πούλησε την αντρική υπεροχή ως αυτονόητη αλήθεια και τη γυναικεία υποταγή ως ηθική αρετή.
Ο άντρας κράτησε για τον εαυτό του την πολιτική, την ιδιοκτησία, την εξουσία και το δικαίωμα να ορίζει την αλήθεια. Στη γυναίκα ανέθεσε την αναπαραγωγή, τη φροντίδα, την οικιακή εργασία και τη συναισθηματική αποκατάσταση των ζημιών που προκαλούσε ο δικός του κόσμος. Κι όταν εκείνη τα κατάφερνε όλα, το ονόμαζε γυναικεία φύση. Όταν διεκδικούσε κάτι περισσότερο, το ονόμαζε απειλή.
Η εκμετάλλευση έχει μια θαυμαστή ικανότητα να μεταμφιέζεται σε φυσιολογικότητα.
Δεν είναι, βέβαια, η γυναίκα ένα ανώτερο ον που περιμένει να πάρει τη θέση του άντρα στον θρόνο. Αυτό θα ήταν απλώς η ίδια παλιά ιστορία με αλλαγμένους πρωταγωνιστές. Η απελευθέρωση δεν έχει ανάγκη από μια καινούργια ιεραρχία, αλλά από την κατάργηση της ανάγκης να υπάρχουν ιεραρχίες ανθρώπινης αξίας. Η βιολογία δεν εκδίδει πιστοποιητικά κοινωνικής ανωτερότητας και κανένα χρωμόσωμα δεν περιλαμβάνει τίτλο ιδιοκτησίας πάνω σε έναν άλλο άνθρωπο.
Το πρόβλημα, άλλωστε, δεν είναι ότι ο άντρας διαθέτει δύναμη. Είναι ότι έμαθε να τη μετρά με την ικανότητά του να επιβάλλεται. Έμαθε να φοβάται την ισότητα επειδή τη θεωρεί απώλεια προνομίων. Έμαθε να αντιμετωπίζει την ανεξάρτητη γυναίκα σαν προσωπική προσβολή, λες και η ελευθερία της αποτελεί αφαίρεση από τη δική του.
Και κάπως έτσι, ο πανίσχυρος άντρας της Ιστορίας αποκαλύπτει την πιο αμήχανη αδυναμία του: χρειάζεται έναν κατώτερο για να αισθανθεί ανώτερος.
Η γυναίκα δεν χρειάζεται να κατακτήσει τον άντρα. Χρειάζεται να κατακτήσει τον εαυτό της, τον χρόνο της, το σώμα της, την εργασία της, την επιθυμία της, το δικαίωμά της να υπάρχει χωρίς την άδεια κανενός. Κι αυτό δεν είναι πόλεμος των φύλων. Είναι πόλεμος εναντίον μιας κοινωνικής τάξης που έμαθε να συγχέει το προνόμιο με το δικαίωμα και την υποταγή με την αρμονία.
Η αντρική κυριαρχία είναι μια εξουσία που χρειάζεται διαρκώς αποδείξεις για να συντηρεί την ψευδαίσθησή της. Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν χρειάζεται καμία.
Και το πιο ειρωνικό; Ο άντρας πέρασε αιώνες προσπαθώντας να αποδείξει ότι γεννήθηκε για να είναι αφεντικό. Η Ιστορία δεν έχει ακόμη καταφέρει να αποδείξει γιατί ένας άνθρωπος χρειάζεται αφεντικό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου