Υπάρχουν άνθρωποι που κοιτούν τον ουρανό και βλέπουν απλώς το χρώμα του. Κι υπάρχουν εκείνοι που βλέπουν σ’ αυτόν ό,τι λείπει από τη γη: ελευθερία, χώρο, ανάσα.
Ο γαλάζιος ουρανός υπήρξε πάντα μια υπόσχεση. Κι όμως, ο άνθρωπος κατάφερε να τον γεμίσει με σύνορα, αεροπλάνα, πυραύλους, καπνούς και διαφημίσεις. Ό,τι δεν μπόρεσε να αγοράσει, προσπάθησε τουλάχιστον να το αξιοποιήσει.
Κάποτε η φύση ήταν κοινό αγαθό. Σήμερα το δάσος γίνεται επένδυση, η θάλασσα θέα, το βουνό οικόπεδο και ο καθαρός αέρας προϊόν ευζωίας. Ακόμη και την ανάγκη του ανθρώπου να ξεφύγει από τον πολιτισμό του, κατάφερε να την πουλήσει ως τουριστικό πακέτο.
Κι έτσι ο γαλάζιος ουρανός έγινε σχεδόν ουτοπία. Όχι επειδή είναι δύσκολο να υπάρξει, αλλά επειδή απαιτεί έναν κόσμο που δεν θα μετρά τα πάντα με το κέρδος.
Κι όμως, θα συνεχίσουμε να κοιτάμε ψηλά. Όχι περιμένοντας θαύματα. Από πείσμα.
Για να θυμόμαστε πως κάποτε ο ουρανός ήταν απλώς γαλάζιος και δεν χρειαζόταν άδεια, επένδυση ή χορηγό.
Και αν κάποτε μας ρωτήσουν τι χρώμα είχε ο ουρανός πριν τον αλλάξουμε, ας έχουμε το θάρρος να πούμε την αλήθεια:
Ήταν γαλάζιος.
Κι εμείς, αντί να αλλάξουμε τον κόσμο, πάψαμε να κοιτάμε τον ουρανό για να μη χρειαστεί να αλλάξουμε εμείς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου