Ο νέος μήνας δεν έρχεται ποτέ πραγματικά καινούργιος. Έρχεται φορτωμένος με όσα δεν προλάβαμε να τελειώσουμε, με λέξεις που έμειναν στη μέση, με ανθρώπους που δεν προλάβαμε να αγγίξουμε όπως θέλαμε και με μικρές αποφάσεις που αναβλήθηκαν για μια καλύτερη μέρα.
Κι όμως, κάθε πρώτη του μήνα έχει αυτή την παράξενη αυταπάτη της αρχής. Σαν να ανοίγει μια καθαρή σελίδα, ενώ το μελάνι της προηγούμενης έχει ακόμη μουσκέψει στα δάχτυλα. Ο χρόνος δεν μας χαρίζει καινούργιες ζωές· μας δίνει καινούργιες αφορμές να κοιτάξουμε διαφορετικά την ίδια.
Ο Οκτώβριος μπαίνει αθόρυβα. Η ζέστη υποχωρεί, το φως χαμηλώνει, οι δρόμοι αλλάζουν χρώμα. Δεν είναι ακόμη χειμώνας, ούτε πια καλοκαίρι. Είναι εκείνη η ενδιάμεση εποχή όπου η φύση μοιάζει να ξέρει κάτι που εμείς ξεχνάμε: πως η αλλαγή δεν χρειάζεται θόρυβο.
Ίσως αυτό να είναι τελικά ο νέος μήνας. Όχι μια υπόσχεση ότι όλα θα αλλάξουν, αλλά μια υπενθύμιση πως κάτι μπορεί να αλλάξει.
Και μερικές φορές αυτό αρκεί για να αρχίσει ξανά η ζωή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου