Ο κανόνας του 69: Ό,τι δίνεις, παίρνεις.

Υπάρχει ένας άγραφος κανόνας στις ανθρώπινες σχέσεις: ό,τι δίνεις, παίρνεις. Όχι πάντοτε από τον ίδιο άνθρωπο, ούτε στον ίδιο χρόνο, ούτε με τον τρόπο που το περιμένεις. Η ζωή δεν είναι ταμείο συναλλαγών για να σου επιστρέφει αμέσως το αντίτιμο. Είναι, όμως, ένας καθρέφτης που αργά ή γρήγορα αποκαλύπτει τι είδους άνθρωπος επέλεξες να είσαι.

Δίνεις σεβασμό και δημιουργείς χώρο για σεβασμό. Δίνεις εμπιστοσύνη και επιτρέπεις στις σχέσεις να αναπνεύσουν. Δίνεις αδιαφορία και κάποια στιγμή βρίσκεσαι να μιλάς σε ανθρώπους που έχουν πάψει να σε ακούν. Μοιράζεις προσβολές και μην απορείς όταν η μοναξιά σου επιστρέφει με τη μορφή ησυχίας.

Βέβαια, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Υπάρχουν άνθρωποι που δίνουν αγάπη και εισπράττουν εκμετάλλευση, που προσφέρουν και αντιμετωπίζονται ως δεδομένοι, που σπέρνουν καλοσύνη σε χωράφια γεμάτα αχαριστία. Ο κόσμος δεν είναι μια δίκαιη μηχανή ανταπόδοσης. Γι’ αυτό και η προσφορά δεν πρέπει να γίνεται επένδυση με εγγυημένη απόδοση, ούτε η καλοσύνη να μετατρέπεται σε απαίτηση ανταλλάγματος.

Ο κανόνας του 69, όμως, έχει και μια πιο παιχνιδιάρικη ανάγνωση: η αμοιβαιότητα. Στον έρωτα, στη φιλία, στην κοινωνία, κανείς δεν μπορεί να απαιτεί διαρκώς να παίρνει, χωρίς να είναι πρόθυμος να δώσει. Η σχέση που λειτουργεί μόνο προς μία κατεύθυνση δεν είναι σχέση· είναι μονόδρομος με έναν μόνιμο εισπράκτορα και έναν εξαντλημένο χρηματοδότη.

Κι εδώ βρίσκεται η ουσία: δεν δίνεις για να αγοράσεις τον άλλον. Δίνεις επειδή αυτός είσαι. Αλλά έχεις κάθε δικαίωμα να απομακρυνθείς όταν η προσφορά σου γίνεται καύσιμο για την αλαζονεία κάποιου άλλου.

Γιατί το «ό,τι δίνεις, παίρνεις» δεν είναι πάντα υπόσχεση της ζωής. Είναι, πρώτα απ’ όλα, υπενθύμιση πως οι σχέσεις χρειάζονται δύο. Και στον έρωτα, όπως και στη ζωή, όταν μόνο ο ένας δίνει, ο άλλος δεν αγαπά· απλώς βολεύεται.