Τα δεσμά που δεν φαίνονται...

Υπάρχει κάτι βαθιά ανθρώπινο στο δεμένο άλογο.

Στέκεται εκεί, με τη δύναμή του ολόκληρη μέσα στο σώμα του και με την ελευθερία του λίγα μέτρα μακριά. Δεν του λείπει η δύναμη να τρέξει· του λείπει ο χώρος να το κάνει. Ένα σκοινί, λεπτό μπροστά στη μυϊκή του δύναμη, αρκεί για να μετατρέψει την ελευθερία σε δυνατότητα που δεν πραγματοποιείται.

Ίσως έτσι να είναι και ο άνθρωπος.

Δεν είναι πάντοτε οι μεγάλες αλυσίδες που μας κρατούν. Μερικές φορές είναι ένας φόβος, μια συνήθεια, μια ανάμνηση, μια βεβαιότητα που κάποτε μας προστάτεψε και ύστερα έγινε δεσμός. Κι ύστερα συνηθίζουμε τόσο πολύ το σκοινί, ώστε ξεχνάμε πως υπάρχει.

Το παράδοξο είναι πως το δεμένο άλογο εξακολουθεί να είναι άλογο. Μέσα του υπάρχει ακόμη ο δρόμος, ο καλπασμός, ο άνεμος. Η ακινησία του δεν είναι η φύση του· είναι η συνθήκη του.

Κι ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο πράγμα να καταλάβουμε για τον εαυτό μας: ότι η ζωή μας δεν ταυτίζεται πάντοτε με τα όρια μέσα στα οποία ζούμε.

Μπορεί να στεκόμαστε ακίνητοι χωρίς να έχουμε πάψει να είμαστε ελεύθεροι. Αρκεί κάποτε να κοιτάξουμε το σκοινί και να αναρωτηθούμε ποιος το έδεσε  -και, κυρίως, αν χρειάζεται ακόμη να παραμένει δεμένο.