Το να περπατάς στη βροχή σε ενώνει με τη γη.
Γιατί ξαφνικά το χώμα έχει μυρωδιά, οι δρόμοι έχουν ήχο, τα δέντρα αποκτούν βάρος και το σώμα θυμάται πως δεν είναι φτιαγμένο μόνο για να κατοικεί σε κλειστά δωμάτια, αυτοκίνητα και οθόνες.
Η βροχή διαλύει για λίγο την απόσταση ανάμεσα στον άνθρωπο και στον κόσμο. Το νερό αγγίζει το πρόσωπο, τα ρούχα βαραίνουν, τα παπούτσια βρέχονται. Δεν υπάρχει πια η άνετη ψευδαίσθηση ότι ο άνθρωπος βρίσκεται έξω από τη φύση και την παρατηρεί. Βρίσκεται μέσα της.
Ίσως γι’ αυτό η βροχή έχει κάτι το λυτρωτικό. Δεν ζητά να την ερμηνεύσεις. Σε βρέχει.
Και καθώς περπατάς, το νερό που πέφτει από τον ουρανό επιστρέφει στη γη, ενώ εσύ, χωρίς να το καταλαβαίνεις, επιστρέφεις κι εσύ σε κάτι παλαιότερο από τις συνήθειες, τις βιασύνες και τις κατασκευές του πολιτισμού.
Για λίγο δεν είσαι καταναλωτής, επαγγελματίας, πολίτης, χρήστης μιας οθόνης. Είσαι απλώς ένας άνθρωπος που περπατά κάτω από έναν ουρανό που βρέχει.
Και ίσως αυτή να είναι μία από τις τελευταίες μικρές επαναστάσεις που μας απέμειναν:
να βγαίνουμε στη βροχή χωρίς να προσπαθούμε αμέσως να προστατευτούμε από αυτήν.
Να αφήνουμε τη γη να μας θυμίζει από πού ερχόμαστε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου