Η αξία των πραγμάτων δεν βρίσκεται πάντοτε πάνω τους. Δεν είναι χαραγμένη στην ετικέτα, ούτε μετριέται αποκλειστικά από το ποσό που ζητά η αγορά για να τα παραδώσει. Ένα πράγμα μπορεί να κοστίζει λίγο και να αξίζει μια ζωή· μπορεί να κοστίζει μια περιουσία και να μην αξίζει ούτε μια ανάμνηση.
Η αγορά, όμως, έχει τον δικό της τρόπο να τακτοποιεί τον κόσμο. Βάζει αριθμούς εκεί όπου κάποτε υπήρχαν αισθήματα, ανάγκες, χρόνος, κόπος. Μετατρέπει το σπάνιο σε ακριβό, το χρήσιμο σε προϊόν, ακόμη και το ανθρώπινο σώμα σε επιφάνεια προς κατανάλωση. Κι έτσι μαθαίνουμε σιγά σιγά να ρωτάμε όχι «τι σημαίνει;», αλλά «πόσο κάνει;».
Ίσως γι’ αυτό τα πιο πολύτιμα πράγματα να είναι εκείνα που αντιστέκονται στην τιμή. Ένα βλέμμα, ένα τραγούδι, ένα απόγευμα χωρίς σκοπό, ένα χέρι που μένει όταν όλα τα άλλα φεύγουν. Δεν έχουν χρηματιστηριακή αξία. Κι όμως, όταν χαθούν, κανένα νόμισμα δεν μπορεί να τα αγοράσει πίσω.
Κάπου ανάμεσα στην τιμή και στην αξία βρίσκεται ο άνθρωπος. Και ίσως εκεί αρχίζει το πραγματικό παζάρι: τη στιγμή που κάποιος προσπαθεί να μας πείσει πως ό,τι μπορεί να πουληθεί αξίζει περισσότερο από ό,τι δεν μπορεί να αγοραστεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου