Κάθε απόφαση- μικρή ή μεγάλη- έχει τις δικές της συνέπειες. Έρχεται κάποτε εκείνη η στιγμή που δεν υπάρχουν πια δικαιολογίες, ούτε δρόμοι χωρίς κόστος. Μένεις μόνος απέναντι στην επιλογή σου και γνωρίζεις πως, ό,τι κι αν αποφασίσεις, κάτι θα αφήσεις πίσω.
Εκεί δοκιμάζεται ο άνθρωπος.
Όχι όταν όλα είναι εύκολα, αλλά όταν η απόφαση απαιτεί τίμημα.
Η ζωή δεν μας ζητά πάντοτε να πάρουμε τη σωστή απόφαση. Συχνά μας ζητά να πάρουμε τη δική μας απόφαση και ύστερα να έχουμε το θάρρος να σταθούμε απέναντι στις συνέπειές της.
Γιατί η ελευθερία δεν βρίσκεται μόνο στο δικαίωμα να επιλέγουμε. Βρίσκεται και στην αποδοχή του κόστους της επιλογής.
Ο δειλός άνθρωπος αναζητά πάντα έναν ένοχο για την απόφασή του. Ο ώριμος άνθρωπος αναλαμβάνει την ευθύνη της.
Και ίσως αυτό να σημαίνει αξιοπρέπεια: Να μπορείς να σταθείς μπροστά στην αγχόνη που δημιούργησαν οι επιλογές σου, χωρίς να ζητήσεις από κανέναν να σου χαρίσει την ζωή.
Να μην κρυφτείς πίσω από τις περιστάσεις.
Να μην κατηγορήσεις την τύχη.
Να μην παραδώσεις την ευθύνη σε κάποιον άλλον.
Να πεις απλώς:
«Εγώ το αποφάσισα. Εγώ το έπραξα. Και τώρα θα αντέξω το τίμημά του.»
Γιατί τελικά η αξιοπρέπεια δεν βρίσκεται στο να μη βρεθείς ποτέ πάνω στην κρεμάλα του δήμιου. Βρίσκεται στο να φτάσεις εκεί έχοντας επιλέξει εσύ τον δρόμο που σε οδήγησε ως εκεί.
Και να παραμείνεις όρθιος.
Η αξιοπρέπεια δεν εκπλιπαρεί.
Σιωπά.
Και πάνω στην κρεμάλα, ακόμη κι όταν ο κόσμος μοιάζει να τελειώνει, ψιθυρίζει μόνο μία φράση: «Δεν θα λυγίσω, έστω κι αν χάσω τα πάντα.»
Γιατί υπάρχουν ήττες που σε συντρίβουν.
Και υπάρχουν ήττες που σε απελευθερώνουν.
Οι δεύτερες αρχίζουν τη στιγμή που καταλαβαίνεις πως δεν αξίζει να σωθείς, αν το τίμημα είναι να χάσεις τον εαυτό σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου