Στις ανθρώπινες σχέσεις υπάρχει μια στιγμή που πρέπει να ξέρεις να σταματάς. Όχι επειδή έπαψες να αγαπάς, αλλά επειδή δεν θέλεις να χάσεις τον εαυτό σου μέσα στην ανάγκη να σε αγαπήσουν.
Δεν πρέπει να πέφτουμε στα γόνατα και να παρακαλάμε για μια θέση στη ζωή κάποιου. Η αγάπη μπορεί να ζητήσει υπομονή, προσπάθεια, υποχώρηση. Δεν μπορεί όμως να απαιτεί ταπείνωση.
Όταν παρακαλάς κάποιον να μείνει, του δίνεις άθελά σου μια δύναμη που δεν του ανήκει. Του παραδίδεις την αξία σου και περιμένεις από εκείνον να αποφασίσει πόσο αξίζεις. Κι αυτό είναι ένα επικίνδυνο σημείο στις σχέσεις: γιατί από εκεί και μετά δεν παλεύεις πια για έναν άνθρωπο· παλεύεις για την αποδοχή του.
Κι όμως, όποιος θέλει πραγματικά να είναι μαζί σου, δεν χρειάζεται να γονατίσεις και να παρακαλέσεις για να μείνει. Θα μείνει επειδή το επιλέγει.
Η αξιοπρέπεια δεν σημαίνει ψυχρότητα. Δεν σημαίνει ότι φεύγεις με την πρώτη δυσκολία ούτε ότι δεν διεκδικείς αυτό που αγαπάς. Σημαίνει ότι μπορείς να πεις «σε θέλω» χωρίς να χρειάζεται να πεις «χωρίς εσένα δεν υπάρχω».
Γιατί οι υγιείς σχέσεις δεν χτίζονται όταν ο ένας στέκεται όρθιος και ο άλλος γονατιστός. Χτίζονται όταν δύο άνθρωποι στέκονται ο ένας απέναντι στον άλλον, στο ίδιο ύψος.
Και ίσως η πιο δύσκολη μορφή αγάπης είναι αυτή: να αγαπάς κάποιον τόσο, ώστε να θέλεις να μείνει· αλλά να σέβεσαι τον εαυτό σου τόσο, ώστε να μπορείς και να τον αφήσεις να φύγει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου