Το τυρί πάνω στη ζύμη αρχίζει ως όριο. Κομμάτι συμπαγές, με σχήμα, άκρες, μια μικρή βεβαιότητα του εαυτού του. Ύστερα έρχεται η φωτιά και η βεβαιότητα αρχίζει να λιώνει.
Δεν χάνεται. Απλώνεται.
Κατεβαίνει στις χαραμάδες της ζύμης, συναντά τη σάλτσα, σκεπάζει τα κενά, ενώνει όσα πριν υπήρχαν χωριστά. Σαν τον άνθρωπο όταν θερμαίνεται από κάτι αληθινό: έναν έρωτα, μια απώλεια, ένα άγγιγμα, μια μνήμη. Τα όρια δεν καταργούνται· γίνονται πορώδη.
Ίσως η σκληρότητα να είναι απλώς ένας τρόπος να διατηρούμε το σχήμα μας. Και η τρυφερότητα, η στιγμή που τολμάμε να το χάσουμε.
Το λιωμένο τυρί τραβιέται όταν χωρίζεις τα κομμάτια. Μια λεπτή κλωστή επιμένει ανάμεσα σε δύο αποστάσεις. Για λίγο ακόμη αρνείται τον χωρισμό.
Ύστερα κόβεται.
Κι αυτό ίσως είναι το πιο αληθινό μέρος του συμβολισμού του: τίποτε δεν ενώνει για πάντα. Η αξία του δεσμού δεν βρίσκεται στην αιωνιότητά του, αλλά στο ότι κάποτε υπήρξε αρκετά εύπλαστος ώστε να ενωθεί.
Η φωτιά, τελικά, δεν ρωτά τι ήσουν.
Σε ρωτά μόνο πόσο από το σχήμα σου είσαι διατεθειμένος να αφήσεις για να γίνεις κάτι άλλο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου