Βραδιάζει πάλι σήμερα...

 

Βραδιάζει πάλι σήμερα. Όχι μόνο έξω, στον ουρανό που χαμηλώνει και μαζεύει σιγά σιγά το φως, αλλά και μέσα μας. Η μέρα αποσύρεται χωρίς να ζητήσει την άδειά μας, όπως αποσύρονται κάποτε οι άνθρωποι, οι εποχές, οι βεβαιότητες. Κι εμείς μένουμε για λίγο στο μεταίχμιο, εκεί όπου δεν είναι ακόμη νύχτα αλλά έχει ήδη χαθεί η ημέρα.

Ίσως γι’ αυτό η νύχτα έχει μια παράξενη οικειότητα. Δεν απαιτεί εξηγήσεις. Δεν ζητά να δείχνουμε καλύτεροι απ’ ό,τι είμαστε. Στο σκοτάδι τα πράγματα χάνουν τις λεπτομέρειές τους και κρατούν μόνο το περίγραμμα. Κι έτσι, όταν βραδιάζει, θυμόμαστε όσα την ημέρα προσπαθούμε να ξεχάσουμε.

Το «πάλι» είναι η πιο βαριά λέξη. Γιατί κάθε βράδυ μοιάζει με το προηγούμενο, αλλά κανένα δεν είναι το ίδιο. Ο χρόνος κάνει κύκλους μόνο από μακριά. Από κοντά είναι μια ευθεία που προχωρά και παίρνει μαζί της κάτι που δεν επιστρέφει.

Κι όμως, κάθε βράδυ τραγουδάμε σαν να υπάρχει ακόμη χρόνος. Ίσως επειδή το τραγούδι είναι ένας τρόπος να κρατήσεις λίγο ανοιχτό το παράθυρο πριν κλείσει η νύχτα.

Βραδιάζει πάλι σήμερα.

Και κάπου ανάμεσα στο τελευταίο φως και στο πρώτο σκοτάδι, καταλαβαίνουμε πως δεν φοβόμαστε τόσο τη νύχτα όσο εκείνο που προλαβαίνουμε να θυμηθούμε πριν έρθει.

"Βραδιάζει πάλι σήμερα βραδιάζει,

κι έρχεται η ώρα η δικιά μου.

Αυτή που σαν πουκάμισο ταιριάζει,

με τη μελαγχολία στη καρδιά μου, βραδιάζει.

Παιδί της νύχτας μια ζωή δε το αντέχω το πρωί,

με τους κυρίους στα κασμίρια τους σφιγμένους.

Εγώ τη νύχτα μόνο ζω μαζί με κείνους π' αγαπώ,

με τους παράνομους και τους αδικημένους.

Βραδιάζει πάλι σήμερα βραδιάζει,

και τότε το τραγούδι σιγοπιάνω.

Σαν μάνα το σκοτάδι μ' αγκαλιάζει,

μια τέτοια ώρα θέλω να πεθάνω, βραδιάζει.

Παιδί της νύχτας μια ζωή δε το αντέχω το πρωί,

με τους κυρίους στα κασμίρια τους σφιγμένους.

Εγώ τη νύχτα μόνο ζω μαζί με κείνους π' αγαπώ,

με τους παράνομους και τους αδικημένους."

🎶 Μαριάννα Παπαμακαρίου: "Βραδιάζει."

Μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος. Στίχοι: Σώτιας Τσώτου. Πρώτη Εκτέλεση: Στέλιος Καζαντζίδης.