Κλειστά παράθυρα.

 

Υπάρχουν παράθυρα που δεν βλέπουν έξω. Βλέπουν προς τα μέσα.

Κλειστά παράθυρα σε σπίτια που κατοικούνται ακόμη, αλλά μοιάζουν να έχουν αποσυρθεί από τον κόσμο. Πίσω από τα τζάμια μένει η ζωή, όχι όμως το βλέμμα. Η πόλη συνεχίζει να περνά, οι άνθρωποι διασχίζουν τους δρόμους, το φως αλλάζει πάνω στις προσόψεις, κι εκείνα παραμένουν κλειστά, σαν μικρές αρνήσεις απέναντι σε ό,τι συμβαίνει έξω.

Ίσως κάθε κλειστό παράθυρο να κρύβει μια ιστορία. Έναν άνθρωπο που κουράστηκε να κοιτάζει. Έναν άλλον που φοβήθηκε όσα μπορούσαν να μπουν από μέσα. Κάποιον που έμαθε να προστατεύεται τόσο καλά, ώστε ξέχασε πως η προστασία μπορεί να γίνει φυλακή.

Υπάρχουν όμως και τα παράθυρα που κλείνουμε μόνοι μας. Όχι με παντζούρια και τζάμια, αλλά με συνήθειες, βεβαιότητες, φόβους. Κλείνουμε λίγο λίγο το άνοιγμα προς τον άλλον, προς το απρόβλεπτο, προς εκείνο που δεν γνωρίζουμε. Και κάποια στιγμή συνηθίζουμε τόσο πολύ το ημίφως, ώστε το φως αρχίζει να μας ενοχλεί.

Το παράξενο είναι πως ένα παράθυρο υπάρχει για να ανοίγει. Το κλειστό παράθυρο είναι μια αντίφαση: κρατά ακόμη τη μορφή της εξόδου, αλλά έχει πάψει να είναι πέρασμα.

Κι ίσως αυτό να συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Δεν είναι πάντα πως δεν έχουν κάτι να πουν. Μερικές φορές έχουν απλώς κλείσει τα παράθυρά τους.

Κι έξω, το φως περιμένει.