Όταν η υγεία αντιμετωπίζεται ως εμπόρευμα, η αρρώστια παύει να είναι μόνο ανθρώπινη δοκιμασία και γίνεται αγορά.
Και όπου υπάρχει αγορά, εμφανίζεται πάντοτε κάποιος πρόθυμος να πουλήσει αυτό που ο άλλος περισσότερο φοβάται ότι θα χάσει: την υγεία του, τη ζωή του, την ελπίδα του.
Εκεί ανθίζουν οι κομπογιαννίτες. Όχι επειδή η κοινωνία στερείται επιστήμης, αλλά επειδή η ανάγκη συχνά ζητά μια εύκολη απάντηση εκεί όπου η πραγματικότητα προσφέρει μόνο αβεβαιότητα. Ο φόβος δεν διαβάζει επιστημονικές δημοσιεύσεις. Η απόγνωση δεν ζητά στατιστική σημαντικότητα. Θέλει κάποιον να της πει πως υπάρχει λύση.
Και τότε η ελπίδα γίνεται προϊόν.
Ο ένας πουλάει θαύματα, ο άλλος «μυστικές» θεραπείες, ο τρίτος μια υπόσχεση χωρίς αποδείξεις. Δεν χρειάζεται να θεραπεύσει την ασθένεια· αρκεί να θεραπεύσει, για λίγο, τον φόβο του ανθρώπου απέναντί του.
Η πραγματική ιατρική όμως αρχίζει συχνά από μια δυσάρεστη λέξη: δεν γνωρίζουμε. Και συνεχίζεται με μια ακόμη πιο δύσκολη: δεν μπορούμε.
Αυτό είναι το σημείο όπου η επιστήμη διαχωρίζεται από την αγυρτεία. Η επιστήμη δεν εμπορεύεται τη βεβαιότητα. Μετρά την αβεβαιότητα, αναγνωρίζει τα όριά της και δεν μετατρέπει την ανάγκη του ασθενούς σε άδεια για να του πουλήσει ένα θαύμα.
Γιατί ο άνθρωπος που φοβάται δεν χρειάζεται κάποιον να του πουλήσει ελπίδα. Χρειάζεται κάποιον που να μην εκμεταλλευτεί τον φόβο του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου