Υπάρχουν ζαριές που δεν είναι κακές. Είναι απλώς ακατάλληλες.
Πέφτουν τη στιγμή που δεν πρέπει, πάνω σε τραπέζια που δεν έπρεπε να έχουμε καθίσει, για παιχνίδια που δεν γνωρίζαμε ότι παίζουμε. Κι ύστερα κοιτάμε τους αριθμούς σαν να μας χρωστούν εξηγήσεις.
Μα το ζάρι δεν ξέρει από δικαιοσύνη. Δεν γνωρίζει τις προθέσεις μας, τις θυσίες μας, τα σχέδιά μας. Κυλάει, χτυπάει στην άκρη του τραπεζιού και σταματά εκεί όπου δεν το περιμέναμε.
Κάποτε η ακατάλληλη ζαριά είναι μια απώλεια.
Κάποτε ένας έρωτας.
Κάποτε μια απόφαση που δεν μπορούμε να πάρουμε πίσω.
Και τότε καταλαβαίνουμε πως το τυχαίο δεν είναι το αντίθετο της επιλογής.
Είναι ο χώρος που αφήνει η ζωή ανάμεσα σε δύο επιλογές μας.
Γιατί μπορεί να ρίχνουμε τα ζάρια για να δοκιμάσουμε την τύχη μας· στο τέλος, όμως, είναι η ζαριά που δοκιμάζει εμάς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου