Οι νόμοι της φύσης.

 

Δεν είναι όλοι οι νόμοι γραμμένοι σε χαρτί. Μερικοί είναι γραμμένοι στην ύλη.

Η πέτρα πέφτει, το νερό αναζητά τον χαμηλότερο δρόμο, η φωτιά καταναλώνει αυτό που μπορεί να κάψει, τα σώματα έλκονται, οι οργανισμοί γεννιούνται, μεγαλώνουν, φθείρονται και πεθαίνουν. Η φύση δεν χρειάζεται δικαστή για να επιβάλει τους νόμους της. Δεν τιμωρεί την παραβίασή τους· απλώς δεν την επιτρέπει.

Ο άνθρωπος όμως έχει μια παράξενη συνήθεια: αφού ανακάλυψε τους νόμους της φύσης, προσπάθησε να τους διαπραγματευτεί.

Έμαθε τη βαρύτητα και πέταξε. Έμαθε τις ιδιότητες του νερού και έφτιαξε δρόμους πάνω του. Έμαθε την ενέργεια και την έκανε μηχανή. Δεν κατάργησε κανέναν φυσικό νόμο. Έμαθε να κινείται μέσα του.

Ίσως αυτή να είναι η πραγματική διαφορά ανάμεσα στη γνώση και στην αλαζονεία. Η γνώση δεν λέει στη φύση «θα κάνεις αυτό που θέλω». Ρωτά πρώτα: «Πώς λειτουργείς;»

Κι όμως, υπάρχει ένας άλλος νόμος που συχνά ξεχνάμε. Ο άνθρωπος μπορεί να αλλάξει το περιβάλλον του, όχι όμως να απαλλαγεί από το ότι και ο ίδιος είναι μέρος του.

Μπορεί να υψώσει τείχη απέναντι στη θάλασσα, αλλά όχι απέναντι στον χρόνο. Μπορεί να φωτίσει τη νύχτα, αλλά όχι να καταργήσει το σκοτάδι. Μπορεί να παρατείνει τη ζωή, αλλά όχι να ακυρώσει τη φθορά. Μπορεί να μετακινήσει βουνά, αλλά όχι να μετακινήσει τη θέση του μέσα στη φύση.

Και ίσως το μεγαλύτερο μάθημα των νόμων της φύσης να βρίσκεται ακριβώς εκεί: δεν μας ζητούν να τους υπακούσουμε σαν υπήκοοι, αλλά να τους κατανοήσουμε σαν μέρος τους.

Γιατί η φύση δεν βρίσκεται απέναντί μας.

Είναι αυτό που συνεχίζει να συμβαίνει μέσα μας, ακόμη κι όταν έχουμε ξεχάσει ότι γεννηθήκαμε από αυτήν.