Δεν σώζουμε τα δάση μόνο επειδή είναι όμορφα. Τα σώζουμε επειδή χωρίς αυτά ο πλανήτης γίνεται λίγο λιγότερο κατοικήσιμος και η ζωή πιο δύσκολη έως αδύνατη.
Το δάσος δεν είναι άδειος χώρος που περιμένει μια «χρήση». Είναι ήδη ένας κόσμος σε λειτουργία. Κρατά το νερό, προστατεύει το έδαφος, ρυθμίζει το κλίμα, φιλοξενεί ζωή. Κάθε δέντρο είναι μέρος ενός δικτύου που δεν φαίνεται, αλλά χωρίς αυτό δεν θα υπήρχε τοπίο, γεωργία, νερό, άνθρωπος.
Κι όμως, η εποχή μας έχει μάθει να βλέπει το δάσος κυρίως ως οικόπεδο: για δρόμους, εγκαταστάσεις, τουρισμό, ενέργεια, εξορύξεις. Όταν ένα δάσος αντιμετωπίζεται ως διαθέσιμη επιφάνεια, η καταστροφή του μπορεί να παρουσιάζεται ως ανάπτυξη.
Μόνο που η φύση δεν γνωρίζει λογιστικές ισορροπίες.
Ένα δέντρο που κόπηκε δεν αντικαθίσταται από ένα δέντρο που φυτεύτηκε αλλού. Ένα ώριμο δάσος δεν είναι άθροισμα κορμών. Είναι χρόνος. Είναι χώμα, νερό, μικροοργανισμοί, ζώα, μύκητες, σπόροι, σκιά, μνήμη. Είναι μια σχέση που χρειάστηκε δεκαετίες ή αιώνες για να δημιουργηθεί.
Και ίσως εδώ βρίσκεται το πραγματικό ερώτημα: τι θεωρούμε ανάπτυξη;
Εκείνη που μετατρέπει κάθε σπιθαμή γης σε οικονομική αξία ή εκείνη που αφήνει κάποιες εκτάσεις έξω από την αγορά, ακριβώς επειδή είναι ανεκτίμητες;
Το δάσος δεν χρειάζεται να το «αξιοποιήσουμε».
Χρειάζεται, πολλές φορές, απλώς να το αφήσουμε να υπάρχει.
Γιατί τελικά, σώζοντας τα δάση δεν σώζουμε τη φύση από εμάς.
Σώζουμε τον εαυτό μας από την ιδέα ότι μπορούμε να υπάρχουμε χωρίς τη φύση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου