Υπάρχουν αδιέξοδα που τα βλέπεις και άλλα που τα σκέφτεσαι.
Τα πρώτα έχουν έναν τοίχο μπροστά τους. Τα δεύτερα έχουν έναν τοίχο μέσα τους.
Το οπτικό αδιέξοδο είναι εύκολο να αναγνωριστεί. Ένας δρόμος που τελειώνει απότομα, μια πόρτα χωρίς έξοδο, ένα παράθυρο που ανοίγει πάνω σε έναν άλλο τοίχο. Το μάτι φτάνει μέχρι εκεί που του επιτρέπει ο χώρος. Σταματά. Δεν μπορεί να διαπραγματευτεί με την πραγματικότητα.
Το διανοητικό αδιέξοδο είναι πιο ύπουλο. Δεν έχει τοίχους, αλλά έχει όρια. Είναι η στιγμή που η σκέψη επαναλαμβάνει τον εαυτό της και, αντί να ανοίξει έναν δρόμο, επιστρέφει πάντοτε στο ίδιο σημείο. Μια πεποίθηση γίνεται συνήθεια, η συνήθεια γίνεται βεβαιότητα και η βεβαιότητα, χωρίς να το καταλάβουμε, γίνεται φυλακή.
Κάποτε δεν βλέπουμε επειδή δεν υπάρχει δρόμος.
Κάποτε δεν βλέπουμε τον δρόμο επειδή έχουμε αποφασίσει πού πρέπει να βρίσκεται.
Ίσως γι’ αυτό τα πιο δύσκολα αδιέξοδα δεν είναι αυτά που κλείνουν τον δρόμο αλλά εκείνα που κλείνουν τη φαντασία. Γιατί όταν δεν μπορείς να φανταστείς μια άλλη έξοδο, ακόμη και μια ανοιχτή πόρτα μοιάζει με τοίχο.
Η ελευθερία της σκέψης δεν βρίσκεται στο να έχεις πάντα μια απάντηση. Βρίσκεται στην ικανότητα να αμφισβητείς τον τρόπο με τον οποίο έθεσες την ερώτηση.
Και ίσως το πρώτο βήμα για να βγεις από ένα αδιέξοδο να μην είναι να προχωρήσεις.
Να κοιτάξεις αλλιώς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου