«Η ατραπός της ζωής...»

 

Δεν είναι όλοι οι δρόμοι λεωφόροι.

Υπάρχουν δρόμοι που δεν έχουν πινακίδες, δεν έχουν φώτα, δεν υπόσχονται πού θα καταλήξουν. Είναι στενοί, ανηφορικοί, κάποτε δύσβατοι. Κι όμως, ίσως αυτοί να είναι οι σημαντικότεροι δρόμοι που θα περπατήσουμε.

Οι αρχαίοι αποκαλούσαν "ατραπό" το μονοπάτι, το πέρασμα, συνήθως στενό και δύσβατο.

Η ατραπός  όμως δεν είναι απλώς ένα μονοπάτι. Είναι ένας δρόμος που ζητά από εμάς να τον ανακαλύψουμε καθώς τον διαβαίνουμε. Δεν μας δίνει την ασφάλεια της λεωφόρου ούτε τη βεβαιότητα του προορισμού. Μας αφήνει μόνο ένα μικρό κομμάτι γης μπροστά στα πόδια μας.

Κάπως έτσι είναι και η ζωή.

Συχνά θέλουμε να γνωρίζουμε από πριν πού οδηγεί κάθε επιλογή. Να έχουμε χάρτες, εγγυήσεις, σχέδια. Να ξέρουμε αν αξίζει ο κόπος, αν θα δικαιωθούμε, αν στο τέλος θα βρούμε αυτό που αναζητούμε. Όμως η ζωή σπάνια λειτουργεί έτσι. Τα σημαντικότερα πράγματα αρχίζουν συνήθως χωρίς να γνωρίζουμε την κατάληξή τους.

Ένας έρωτας είναι μια ατραπός.

Μια φιλία είναι μια ατραπός.

Ένα όνειρο, μια απόφαση, μια αναχώρηση, ακόμη και μια επιστροφή.

Κάθε φορά που αφήνουμε πίσω μας τον ασφαλή δρόμο και ακολουθούμε κάτι που δεν μπορούμε ακόμη να εξηγήσουμε, μπαίνουμε σε μια ατραπό.

Και ίσως εκεί βρίσκεται η ομορφιά της.

Γιατί η ατραπός δεν υπόσχεται εύκολη πορεία. Μπορεί να έχει πέτρες, στροφές, ανηφοριές, στιγμές που θα μας κάνουν να αμφιβάλλουμε αν πήραμε τον σωστό δρόμο. Μπορεί κάποτε να χαθεί μέσα στο δάσος και να χρειαστεί να σταθούμε ακίνητοι για να καταλάβουμε προς τα πού συνεχίζει.

Αλλά ο άνθρωπος δεν μεγαλώνει μόνο φτάνοντας. Μεγαλώνει περπατώντας.

Στους δύσκολους δρόμους γνωρίζει τις αντοχές του. Στις στροφές ανακαλύπτει την υπομονή του. Στις αμφιβολίες μαθαίνει να εμπιστεύεται τον εαυτό του. Και κάποια στιγμή, κοιτάζοντας πίσω, καταλαβαίνει πως εκείνα τα μονοπάτια που κάποτε θεωρούσε λάθος ήταν ίσως εκείνα που τον έφεραν πιο κοντά στον εαυτό του.

Υπάρχουν, βέβαια, και ατραποί που δεν οδηγούν εκεί που περιμέναμε. Δεν είναι κάθε δρόμος σωστός. Δεν είναι κάθε επιλογή δικαιωμένη. Κάποιες φορές χρειάζεται να γυρίσουμε πίσω. Και αυτό δεν είναι αποτυχία.

Γιατί και η επιστροφή είναι μέρος της διαδρομής.

Ίσως τελικά η ζωή να μην είναι ένας μεγάλος, ευθύς δρόμος από την αρχή ως το τέλος. Ίσως να είναι ένα δίκτυο από μικρές ατραπούς που διασταυρώνονται, χωρίζουν, χάνονται και ξαναβρίσκονται. Άλλες τις περπατάμε για χρόνια. Άλλες μόνο για λίγο. Κάποιους ανθρώπους συναντούμε στις διασταυρώσεις τους και προχωρούμε μαζί τους για ένα κομμάτι. Ύστερα οι δρόμοι χωρίζουν.

Και μένει η μνήμη της κοινής πορείας.

Γι' αυτό δεν έχει τόση σημασία να γνωρίζουμε πάντα πού πηγαίνουμε. Ίσως μεγαλύτερη σημασία έχει να μπορούμε να αναγνωρίζουμε τον δρόμο όταν ανοίγεται μπροστά μας.

Να έχουμε το θάρρος να τον ακολουθήσουμε.

Γιατί οι λεωφόροι οδηγούν συνήθως εκεί όπου πηγαίνουν όλοι.

Οι ατραποί, όμως, οδηγούν συχνά εκεί όπου δεν έχει φτάσει ακόμη κανείς.

Και μπορεί τελικά ο πιο αληθινός δρόμος της ζωής να μην είναι αυτός που μας οδηγεί κάπου.

Να είναι αυτός που, καθώς τον περπατάμε, μας οδηγεί σε εμάς.